Το θάρρος στις στενοχώριες μας .

Καθημερινὰ ὅλοι μας ἀντιμετωπίζουμε πλῆθος προβλημάτων, κι αὐτὸ εἶναι μιὰ σκληρὴ πραγματικότητα ποὺ δὲν ἐπιδέχεται καμία ἀμφισ­βήτηση. Ἄλλα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ προβλήματα λύνονται εὔκολα καὶ προχω­ροῦμε μπροστά, ἄλλα μοιάζουν μὲ ὀ­γκόλιθους ποὺ φράζουν τὸν δρόμο μας καὶ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ προχωρήσουμε. Ἀρκετὲς φορές, μόλις ξη­μερώνει ἡ καινούργια μέρα, προστίθενται νέα δυσεπίλυτα προβλήματα στὰ ἤδη ὑπάρχον­τα. Ἔτσι, δικαιολογημένα δημιουργεῖται κάποιος φόβος μέσα μας, καθὼς ὅλο καὶ περισσότερα σύννεφα σκεπάζουν τὸν ὁρίζον­τα τῆς οἰκογενείας μας, τῆς ἐργασίας μας, τῆς ἐπαγγελματικῆς ἀποκαταστάσεως τῶν παιδιῶν μας κ.τ.λ. Μοιάζουμε συχνὰ μὲ τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ποὺ ταξίδευαν στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδας καὶ τὸ πλοῖο τους βρισκόταν στὸ «μέσον τῆς θαλάσσης, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων» (βλ. Ματθ. ιδ΄ [14] 22-36). Ἡ ἐμφάνιση, ὅμως, τοῦ Κυρίου μας καὶ οἱ λόγοι Του· «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε» (Ματθ. ιδ΄ [14] 27), τοὺς ἀναπτέρωσε τὸ ἠθικό, καὶ σὲ λίγο ὁ ἄνεμος κόπασε, ἡ θαλασσοταραχὴ σταμάτησε καὶ ἔφθασαν ἀσφαλεῖς στὴν ἀκτή.

Γράμμα σε αδελφό που ένιωσε την Χάρη να τον εγκαταλείπει .

Μου γράφεις αδελφέ μου ότι έπεσες εκούσια σε αμαρτία και σε "άδειασε" η Θεία Χάρις. Τώρα νιώθεις κενός και κάπως αποκομμένος από τον Θεό τον οποίο ένιωθες κοντύτερα στην περίοδο χάριτος που διένυες πρωτύτερα...

Καλώς ήλθες αδελφέ μου... αυτή είναι η πνευματική ζωή. Διαρκείς προσπάθεια και σκαμπανεβάσματα. Μην περιμένεις να είσαι πάντα καλά. Ο αγώνας συνεχής με πτώσεις και ανορθώσεις. Είναι κάπως εγωιστικό να νομίζουμε ότι δεν θα πέσουμε και ακόμη χειρότερο το να εντρυφούμε στην πτώση... Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε, δεν είναι τόσο άσχημη και επικίνδυνη η αμαρτία όσο είναι η απογοήτευση και αθυμία που επακολουθεί. Αυτήν την δεύτερη πρέπει να αντιμετωπίζουμε με ανδρεία αναλαμβάνοντας το λάθος μας. «Τέτοιος που είμαι δεν θα μπορούσες να περιμένεις τίποτε καλύτερο από μένα Θεέ μου. Ήμαρτον συγχώρεσέ με, επίβλεψον επί της αδυναμίας μου και ανόρθωσέ με απ’ την πτώση.»

Απόγνωση, αποθάρρυνση και θάρρος στην πνευματική ζωή (γ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός) .

Στην πνευματική μας πορεία, υπάρχει κάτι που είναι ο μεγαλύτερος σκόπελος. Και είναι τόσο πολύ σημαντικό, γιατί αυτό, εάν το προσέξει ο άνθρωπος, πολλά κερδίζει. Εάν όμως δεν το προσέξει, πολύ ζημιώνεται. Ο σκόπελος αυτός λέγεται αποθάρρυνση, απογοήτευση και βρίσκεται μέσα στην πρακτική υφή της ζωής μας. Όπως και άλλες φορές είπαμε, οι αρχές και οι γραμμές βάσει των οποίων γίνεται το ξεκίνημά μας, είναι η ορθή πίστη και η αγαθή προαίρεση. Η πρακτική όμως, η κατ’ ενέργειαν, η ενεργοποιός μερίδα του ανθρώπου, είναι εκείνη η οποία τον αποδεικνύει πιστό, δηλαδή επισφραγίζει την ομολογία του. Μέσα σε αυτή την πρακτική, ο άνθρωπος είτε προβιβάζεται και επιτυγχάνει, είτε υποβιβάζεται και χάνει. Το σημείο εκείνο το οποίο είναι τόσο επωφελές για μας, έγκειται σε τούτο, στο να μην χάνουμε το θάρρος μας, αλλά να συνεχίζουμε, παρ’ όλες τις δυσχέρειες και τις επιπλοκές που υπάρχουν μέσα στην ενεργητικότητα της πρακτικής.