Διδακτική ιστορία: Ο κόπος και η αγιαστική θυσία .

Διηγούνται ένα περιστατικό από τη ζωή του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Του μεγάλου αυτού Σέρβου θεολόγου και προσφάτως αναγνωρισθέντος Αγίου της Εκκλησίας.

Πρέπει να ήταν το έτος 1929, δηλαδή όταν ο Άγιος ήταν σε ηλικία 35 ετών. Ήταν καλοκαίρι, και ξεκίνησε από το Βράνιε με προορισμό το Μοναστήρι του αγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνά στο Μοναστήρι αυτό, με το οποίο και είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο, γιατί είχε μεγάλη αγάπη στον άγιο Πρόχορο. Ήταν ήδη καθηγητής Πανεπιστημίου στη Θεολογική Σχολή στο Βελιγράδι.

Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και γι’ αυτό αρκετά κουραστικός. Ο Άγιος, για να υπερνικά αυτές τις δυσκολίες, χρησιμοποιούσε κάποιο απλό αυτοκίνητο, για να διασχίσει τον βουνήσιο δρόμο που οδηγούσε στο Μοναστήρι.

Γέροντα, τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στην πίστη και την αγάπη; .

-Γέροντα, τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στην πίστη και την αγάπη;

– Πρώτα είναι η πίστη και μετά έρχεται η αγάπη. Πρέπει να πιστεύη κανείς, για να αγαπάη. Δεν μπορεί να αγαπήση κάτι που δεν το πιστεύει. Για αυτό, για να αγαπήσουμε τον Θεό, πρέπει να πιστέψουμε στον Θεό.

Ανάλογη με την πίστη που έχει κανείς είναι και η ελπίδα και η αγάπη και η θυσία για τον Θεό και τον πλησίον. Η θερμή πίστη στον Θεό γεννάει την θερμή αγάπη προς τον Θεό και προς την εικόνα του θεού, τον συνάνθρωπό μας. Και από την υπερχείλιση της αγάπης μας – που δεν χωράει στην καρδιά και χύνεται έξω- ποτίζονται και τα καημένα τα ζώα.

Ο κόπος και η αγιαστική θυσία - Διδακτική ιστορία .

Διηγοῦνται ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Σέρβου θεολόγου καὶ προσφάτως ἀναγνωρισθέντος Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας.

Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.

Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο, γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.

Η σημασία της θυσίας στην εν Χριστώ ζωή (γ. Αρσένιος Παπατσιόκ) .

Πατήρ Αρσένιος Παπατσιόκ: «Μου φαίνεται ότι ο ατομισμός είναι μία αρρώστια της κοινωνίας μας. Προσβάλλει ακόμη και τούς πιστούς χριστιανούς;»

Ναι. Είναι ένα μεγάλο ελάττωμα στην ιστορική στιγμή που ζούμε. Όμως δεν θέλω να πιστεύω ότι αυτό είναι αθεράπευτο. Ο ατομικισμός δεν έκανε άλλο τίποτε, παρά να απομόνωση έναν από τούς βασικούς σκοπούς της δημιουργίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για τον εαυτό του, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Διότι την τραγωδία ολοκλήρου της ανθρωπότητας πρέπει να την ζήση κανείς σαν μια δική του δυστυχία. Φέρουμε κι εμείς μια ευθύνη και γι’ αυτούς πού είναι δίπλα μας.