ΦΟΒΙΕΣ ΝΕΩΝ .

«Θαρσεῖτε. ἐγώ εἰμι. Μή φοβεῖσθε». (Ματθ. 14, 27)

Δικαιολογημένος, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μᾶς φαίνεται ὁ ξαφνικός φόβος, πού ἔνιωσαν οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας, ὅταν διαπλέοντας νύχτα τή φουρτουνιασμένη λίμνη τῆς Γεννησαρέτ Τόν εἶδαν νά περιπατεῖ ἐπάνω στά ἀφρισμένα κύματά της. Ὅμως ὁ ἀγαπημένος Διδάσκαλός των τούς καθησύχασε φωνάζοντας- ὤ θεία, ὤ γλυκύτατη φωνή!- πρός τό μέρος τους: «Θάρρος! Μή φοβάσθε! Ἐγώ εἶμαι». 

Ανασφάλεια και αβεβαιότητα επικρέμαται παντού... .

«Είμαι άσφαλισμένος, εχω άσφάλεια ζωής, έχω α­σφαλισμένο τό αύτοκίνητό μου». Φρά­σεις συνη­θισμένες, φράσεις πού τις λέ­με ή τις άκούμε συχνά στή ζωή μας.

Μέσα στον τα­ραγμένο και μεταβαλλόμενο κόσμο μας ή καταφυ­γή σέ ύπηρεσίες, πού ύπόσχονται και παρέχουν κάποιου είδους άσφάλεια, γίνεται όλο και περισσότε­ρο έπιτακτική και άπό πολλούς θεω­ρείται άπολύτως αναγκαία.