Την ελπίδα της σωτηρίας ποτέ μη χάνης και να βοάς προς τον Θεόν και να κλαις (γ. Εφραίμ Αριζονίτης) .

Την ελπίδα της σωτηρίας ποτέ μη χάνης και να βοάς προς τον Θεόν και να κλαις. Ο Θεός ποτέ δεν παραβλέπει μίαν ψυχήν που θέλει να σωθή και μετανοεί, όσον και αν τραυματίζεται εις τον αγώνα. Γνωρίζει ο Θεός, πόσον ασθενής είναι η φύσις μας. Πόθεν θα εύρη την δύναμιν ο πηλός να βαστάζη την πίεσιν του νερού, εάν ο Θεός δεν τον ψήση με την χάριν του Αγίου Πνεύματος; Γνωρίζει ως αλάνθαστος οφθαλμός ότι μόλις μας αφήση, πίπτομεν και χανόμεθα. Δια τούτο δεν μας αφήνει να πειρασθώμεν, όσον ο διάβολος επιθυμεί. Εάν μας άφηνε, συσσώμους θα μας έρριπτε εις την κόλασιν, αλλά ο αγαθός Θεός τον εμποδίζει και τον αφήνει τόσον, όσον δύναται να βαστάξη η κάθε ψυχή. 

Γράμμα σε αδελφό που ένιωσε την Χάρη να τον εγκαταλείπει .

Μου γράφεις αδελφέ μου ότι έπεσες εκούσια σε αμαρτία και σε "άδειασε" η Θεία Χάρις. Τώρα νιώθεις κενός και κάπως αποκομμένος από τον Θεό τον οποίο ένιωθες κοντύτερα στην περίοδο χάριτος που διένυες πρωτύτερα...

Καλώς ήλθες αδελφέ μου... αυτή είναι η πνευματική ζωή. Διαρκείς προσπάθεια και σκαμπανεβάσματα. Μην περιμένεις να είσαι πάντα καλά. Ο αγώνας συνεχής με πτώσεις και ανορθώσεις. Είναι κάπως εγωιστικό να νομίζουμε ότι δεν θα πέσουμε και ακόμη χειρότερο το να εντρυφούμε στην πτώση... Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε, δεν είναι τόσο άσχημη και επικίνδυνη η αμαρτία όσο είναι η απογοήτευση και αθυμία που επακολουθεί. Αυτήν την δεύτερη πρέπει να αντιμετωπίζουμε με ανδρεία αναλαμβάνοντας το λάθος μας. «Τέτοιος που είμαι δεν θα μπορούσες να περιμένεις τίποτε καλύτερο από μένα Θεέ μου. Ήμαρτον συγχώρεσέ με, επίβλεψον επί της αδυναμίας μου και ανόρθωσέ με απ’ την πτώση.»

Απόγνωση, αποθάρρυνση και θάρρος στην πνευματική ζωή (γ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός) .

Στην πνευματική μας πορεία, υπάρχει κάτι που είναι ο μεγαλύτερος σκόπελος. Και είναι τόσο πολύ σημαντικό, γιατί αυτό, εάν το προσέξει ο άνθρωπος, πολλά κερδίζει. Εάν όμως δεν το προσέξει, πολύ ζημιώνεται. Ο σκόπελος αυτός λέγεται αποθάρρυνση, απογοήτευση και βρίσκεται μέσα στην πρακτική υφή της ζωής μας. Όπως και άλλες φορές είπαμε, οι αρχές και οι γραμμές βάσει των οποίων γίνεται το ξεκίνημά μας, είναι η ορθή πίστη και η αγαθή προαίρεση. Η πρακτική όμως, η κατ’ ενέργειαν, η ενεργοποιός μερίδα του ανθρώπου, είναι εκείνη η οποία τον αποδεικνύει πιστό, δηλαδή επισφραγίζει την ομολογία του. Μέσα σε αυτή την πρακτική, ο άνθρωπος είτε προβιβάζεται και επιτυγχάνει, είτε υποβιβάζεται και χάνει. Το σημείο εκείνο το οποίο είναι τόσο επωφελές για μας, έγκειται σε τούτο, στο να μην χάνουμε το θάρρος μας, αλλά να συνεχίζουμε, παρ’ όλες τις δυσχέρειες και τις επιπλοκές που υπάρχουν μέσα στην ενεργητικότητα της πρακτικής.