Οι προβληματικοί άνθρωποι μέσα στην εκκλησία .

Μέσα στην Εκκλησία του Χριστού υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν στην Εκκλησία για διαφόρους λόγους: διότι έχουν ανάγκη, διότι έχουν προβλήματα –και δεν μπορούν αλλού να έχουν ελπίδα λύσεως των προβλημάτων τους– διότι δεν μπορούν αλλού να βρουν ανακούφιση, παρηγοριά. Για τους λόγους λοιπόν αυτούς καταφεύγουν στην Εκκλησία. Όμως, είναι άνθρωποι προβληματικοί, άνθρωποι με αρρωστημένες καταστάσεις, και δημιουργούν προβλήματα.

Η συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μια ιδεολογική εκπλήρωση υποχρεώσεων .

Ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει στον Θεό Δημιουργό του και να μιλάει γι’ Αυτόν. Είναι μία ανάγκη αυθόρμητης αναφοράς σε κάτι πιο πάνω από τον ίδιο, σε κάποια ύπαρξη πολύ ανώτερη απ’ αυτόν.

Προσπαθεί κυρίως ο σημερινός άνθρωπος να είναι συνεπής σε ένα μεγάλο ποσοστό προς αυτήν την ιδεολογία του. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πρακτικά πιέζει τον εαυτό του να μετέχει στην ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας με την μορφή εκπληρώσεως ορισμένων «υποχρεώσεων». Αυτή η μετοχή «στις θρησκευτικές υποχρεώσεις» τον κάμνει να καυχάται ότι είναι ιδεολογικώς εντάξει.

Μην πηγαίνουμε στον Θεό με το ζόρι, αλλά ελεύθερα, υπεύθυνα και με αγάπη .

Η σχέση τώρα, τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό. ῞Ενα μεγάλο θέμα. Μιά προσεκτική ματιά θά μᾶς κάνει νά δοῦμε ὅτι πολλές φορές εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς μεγάλης ἀρρωστημένης θρησκευτικότητας.

῾Υπάρχουν ἄνθρωποι πού εἶναι ἄρρωστοι θρησκευτικά, πού ἔχουν ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα. Μιά θρησκευτικότητα, πού στερεῖται καί τήν ἐλευθερία καί τήν ἀγάπη. ᾿Αρρωστημένη θρησκευτικότητα ὅσον ἀφορᾶ στόν ἑαυτό μας, ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα ὅσον ἀφορᾶ αὐτήν πού πᾶμε νά προσφέρουμε στούς ἄλλους.

Πολλοί μιλούν για τον Χριστιανισμό με το μέτρο, αλλά τον ζουν με τον πόντο (π. Αρσένιος Κατερέλος) .

Ὁ Θεός δέν ζητά συνηγόρους, πού προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν αξία τοῦ Χριστιανισμού.

Ζητά πιστούς, πού νά δείχνουν μέ τόν άψογο βίο τους, τήν δύναμη του Χριστού. Ἡ καλύτερη υπεράσπιση τοῦ Χριστιανισμού, ἀλλά καί ἡ χειρότερη δυσφήμισή του, προέρχεται ἀπό τόν βίο καί τήν πολιτεία των φερομένων ως πιστών του.

Πολλοί μιλούν γιά τόν Χριστιανισμό μέ τό μέτρο, ἀλλά τόν ζούν με τόν πόντο.

Τελικά εμείς τι είμαστε; Ευλαβείς ή ευσεβείς; Τελώνες ή Φαρισαίοι; .

Είναι πιθανό κανείς εκ πρώτης όψεως να μην θεωρεί τον εαυτό του φαρισαϊστή αλλά ούτε και ευσεβιστή. Ας αναρωτηθούμε τότε αν οι παρακάτω σκέψεις μας απασχολούν. 

• Έχω πνευματικό.
• Κάνω και καμιά νηστεία. 
• Εκκλησιάζομαι αρκετά συχνά, χωρίς απαραίτητα να εξετάζω την ποιότητα της προσευχής μου κατά τον εκκλησιασμό.
• Που και που κάνω και καμιά ελεημοσύνη. Συχνότερα ή και μόνο υλικής φύσεως (σε χρήματα ή και τρόφιμα είδη 1ης ανάγκης).
• Τον κανόνα μου τον κουτσοκάνω.
• Συχνά επικρίνω και ελέγχω τους ιθύνοντες για την παρούσα κοινωνική κατάσταση, αναπαύοντας τον λογισμό μου ότι συμπάσχω στον πόνο του πάσχοντα.