Η ΖΗΛΕΙΑ .

«ἀποκριθείς δέ ὁ ἀρχισυνάγωγος ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτω ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν τῷ ὄχλω ἐξ ἡμέραι εἰσίν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε καί μή τῆ ἡμέρα τοῦ σαββάτου». (Λουκᾶ 13,14.)

Ἀνάμεσα στά τόσο πολύτιμα καί χρήσιμα γιά ὅλους μας διδάγματα, πού ἀνακαλύπτουμε, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στή σημερινή περικοπή τοῦ Εὐαγγελίου μας, εἶναι καί ἐκεῖνο, πού μᾶς δίνει- ἔστω μέ ἀρνητικό τρόπο- ἡ κακή στάση τοῦ προϊσταμένου τῆς συναγωγῆς, ὅπου βρέθηκε ἕνα Σάββατο ὁ Κύριός μας. Τί συνέβη; Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως συνήθιζε πιστός στόν παλαιό Νόμο, ἡμέρα Σάββατο πῆγε σέ μία συναγωγή. Ἐκεῖ θεράπευσε μία γυναίκα ἀπό τό ἐκκλησίασμα μέ παραμορφωμένο τόν κορμό τοῦ σώματός της. Ἦταν ἡ γνωστή μας συγκύπτουσα. Τότε ὅμως ἔγινε καί κάτι ἄλλο ἀπρόσμενο. Ξαφνικά ξέσπασε μπροστά σέ ὅλους σάν θύελλα ἡ τρομερή ζήλεια καί ὁ φθόνος τοῦ ἀρχισυνάγωγου. Μάλιστα σέ ὅλο τό γελοῖο.. μεγαλεῖο τους! Διότι τί εἶπε ὁ δυστυχής μέ ἀγανάκτηση μάλιστα στούς συγκεντρωμένους μέσα στή συναγωγή, ἐνῶ πολύ θά ἤθελε νά ἀπευθυνόταν μόνο στόν Κύριο; «Ἕξη ἡμέρες πρέπει νά ἐργάζεστε. Ἑπομένως τότε νά ἔρχεσθε νά θεραπεύεσθε καί ὄχι τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου…». Λόγια ἀσυνάρτητα, λόγια ἀπερίσκεπτα, ἀνόητα, πού πηγάζουν κατ’ εὐθείαν ἀπό ἄνθρωπο πού κατέχεται ἀπό νευρική ἔξαψη. Λόγια κυρίως γεμᾶτα κακία καί τελικά παραφροσύνη. 

Η ζήλεια-φθόνος και η επιθυμία να μα αγαπούν .

Ὁ ἐγωισμός ἔχει ποικίλες μορφές καί ἀποτελέσματα. Φοβερά τέκνα του, πού δημιουργοῦν μεγάλη θλίψη καί κατάθλιψη στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος καί ἡ ἐπιθυμία νά μᾶς ἀγαπούν.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος τόνιζε ὅτι ὁ πνευματικός ἄνθρωπος πρέπει ὅλα αὐτά νά τά καταπολεμᾶ. Τόνιζε ὅτι δέν πρέπει νά ζητᾶμε τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων. Ἀντίθετα νά καλλιεργοῦμε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, τόν Θεῖο Ἔρωτα καί τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον, νιώθωντας ἕνα μέ ὅλους.

γ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη: Τα τέσσερα πράγματα που σκοτίζουν την ψυχή! .

Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του. Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν. Γι” αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό. Πως όμως κλονίζεται; Με το να μισεί τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. Εκφράζει την επιθετική διάθεση της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέση με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μία έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου. Μίσος λοιπόν είναι να βλέπω ως έτερον τον άλλον, να τον πετάω έξω από την καρδιά μου, να μην το θεωρώ ως είναι μου. Αντί να δω ότι ο άλλος είμαι εγώ, βλέπω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό μπορεί να είναι φυσικό για τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά για μας, που είμαστε σώμα Χριστού, είναι αφύσικο.

Ρύπος της ψυχής είναι η ζήλεια και ο φθόνος... .

Ρύπος της ψυχής είναι η ζήλεια, ο φθόνος, που γεννιέται από την υπερηφάνεια.

Μη ζηλεύεις, αδελφέ μου, κανέναν άνθρωπο για την ευτυχία του εδώ στη γη. Μη ζηλεύεις τον πλούσιο και τον ένδοξο. Μη ζητάς «θησαυρούς επί της γης, όπου στις και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπτεται διωρίσουν και κλέπτουσι» (Ματθαίος 6. 19).

Ζηλεύεις ... Διότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου .

[…] Γιατί ζηλεύεις; Διότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Αν έχεις ισχυρό χαρακτήρα ή κυρίως αν έχεις τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα αισθάνεσαι όλους τους γύρω σου σαν τη μεγαλύτερη χαρά. Ο άντρας για τη γυναίκα είναι ο ηγέτης και η γυναίκα για τον άντρα η ζωή. Και οι δυο θα πρέπει να δίνουν ο ένας στον άλλο όλο και μεγαλύτερη χαρά. Η ζήλεια όμως καταστρέφει αυτή τη σχέση.

Οι κίνδυνοι της Εκκλησιαστικής Διακονίας .

Ως εκκλησιαστική διακονία – στην προβληματική του παρόντος άρθρου – θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον εκκλησιασμό των χαρισμάτων, που εμπιστεύτηκε η θεία αγάπη σε κάθε πιστό ως παρακαταθήκη της Χάριτος με το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα. Χαρίσματα, τα οποία ποικίλλουν, ως θεία δωρεά και κατά το μέτρο της θείας δικαιοσύνης αλλά και της δεκτικότητας του προσώπου.

Μίσος, εξουθένωση, γογγισμός και ζήλια (γ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης) .

Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του. Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν.

Γι' αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό.

Γιατί ο κόσμος μισεί τους δίκαιους; .

Πες μου, πάτερ, σε παρακαλώ κάτι: Για ποιό λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τους δικαίους; Γιατί τους περιφρονούν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Αντίθετα, λίγοι ειναι εκείνοι που τους τιμούν…

- Πολύ συμφέρει τους δικαίους, παιδί μου, η περιφρόνηση των ανθρώπων. Τους ταιριάζει, θα ‘λεγα, όπως ταιριάζουν στον ουρανό τ’ αστέρια. Είδα μάλιστα ενάρετο, που κέρδισε πενήντα στεφάνια σε μία μέρα από τις κακολογίες των άλλων.

- Και με ποιόν τρόπο τα κέρδισε; ρώτησα απορήμενος.

- Άκουσε: Ο άνθρωπος αυτός έμενε στα Βούκολα. Ήταν επιφανής και αξιοσέβαστος. Έκανε πολλά καλά έργα στους συνανθρώπους του και όλους τους αγαπούσε σαν αγγέλους του Θεού. Εκείνοι, ωστόσο, πλανέθηκαν από τον πονηρό και άρχισαν να αντιπαθούν τον ευεργέτη τους σα να ήταν κακούργος. Άλλοι έλεγαν πως είναι δολερός, άλλοι ακόλαστος, άλλοι κλέφτης και άλλοι αιρετικός! Έχει, βλέπεις, τη συνήθεια ο διάβολος να διασύρει τους αγίους με το στόμα των αμαρτώλων ανθρώπων. Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο σου μιλάω, ακούγοντας τις συκοφαντίες αυτές, χαιρόταν ειλικρινά και ευχαριστούσε το Θεό.