Ο δρόμος της ευτυχίας... .

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος. Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα. Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται.

Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος.

Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους. Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία.

Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς.

Διψά η ψυχή μου .

Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ. Πώς να μη Σε ζητώ; Εσύ με ζήτησες πρώτος και μου έδωσες να γευθώ τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους.

Βλέπεις, Κύριε, τη λύπη και τα δάκρυα μου… Αν δεν με προσείλκυες με την αγάπη σου, δεν θα σε ζητούσα όπως Σε ζητώ. Αλλά το Πνεύμα σου το Άγιο μου έδωσε το χάρισμα να Σε γνωρίσω και χαίρεται η ψυχή μου, γιατί Εσύ είσαι ο Θεός μου και ο Κύριος μου και Σε διψώ μέχρι δακρύων.

Πόσα είναι τα είδη των δακρύων; (γ. Κλεόπας Ήλιε) .

Ο μεγάλος Ρουμάνος ασκητής γ. Κλεόπας Ήλιε σε σχετική ερώτηση απάντησε τα εξής:

Το πένθος και τα δάκρυα προέρχονται από επτά αιτίες;

α) Από την αγάπη του Θεού, όταν ο άνθρωπος στοχάζεται την ωραιότητα της θείας δημιουργίας. Αυτό είναι το ανώτερο δάκρυο, διότι είναι γεμάτο από χαρά και θείον ερωτά. Τα δάκρυα της θείας αγάπης πλουτίζουν πνευματικά τον άνθρωπο.

Είναι εφικτό το «Πάντοτε χαίρετε...»; .

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς φυλακῆς ὁ φλογε­ρὸς Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος προτρέπει τοὺς Φιλιππησίους καὶ ὅλους τοὺς πιστούς: «χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. δ΄ 4). Χαίρετε πάντοτε τὴ χαρὰ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἕνωση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Κύριο, καὶ πάλι θὰ σᾶς πῶ, χαίρετε.

Παράξενα ἀκούγονται τὰ λόγια τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου καὶ μάλιστα σὲ μιὰ δύσκολη ὥρα, πόνου καὶ θλίψεως. Στὴ φυλακὴ καὶ νὰ μιλᾶ γιὰ χαρά; Λησμονεῖ ὁ θεῖος Παῦλος τὶς θλίψεις, τοὺς διω­γμούς, τὶς κακουχίες ποὺ πέρασε στὸ διάβα τῆς ζωῆς του; Πῶς εἶναι δυνατὸν πάντοτε νὰ χαίρεται κάποιος; Μπορεῖ νὰ χαίρεται, ὅταν ὁ κόσμος γύρω του τοῦ δημιουργεῖ δυσκολίες, καταστάσεις, πειρασμούς, πόνους, ἀδικίες ποὺ τραυματίζουν τὴν ψυχὴ καὶ γίνονται ἀφορμὴ νὰ χάνεται ἡ εἰρήνη καὶ γαλήνη της; Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη ἐποχὴ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ χαίρεται κανεὶς καὶ πάντοτε; 

Έχουν οι χριστιανοί χαρά; (π. Ανδρέας Αγαθοκλέους) .

«Ο Θεός δεν θέλει κλαψουρίσματα και κακομοιριές. Θέλει χαρά, ειρήνη και δοξολογία με αγαλλίαση και αγάπη». Ο λόγος αυτός του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, από το βιβλίο «Λόγος περί νήψεως», δίνει μια νέα διάσταση της πνευματικής ζωής. 

Όταν το μίζερο εκλαμβάνεται ως ταπείνωση και η χαρά έκπτωση από τη μετάνοια, τότε έχουμε διαστρέβλωση της χριστιανικής ζωής, με φοβερές προεκτάσεις τόσο για τον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και για το μήνυμα της Εκκλησίας προς τον κόσμο. 

Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ χριστιανισμού και χαράς; (π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος) .

π. Χαράλαμπος: Ταυτόσημα νομίζω ότι είναι. Το ευαγγέλιο είναι η χαρά που έφερε η ανάσταση. Είναι αυτό που λέει ο Χριστός ότι τη χαρά που σας έφερα δεν πρόκειται κανείς να σας την πάρει.

Η χαρά και η ειρήνη είναι ταυτόσημα της παρουσίας του Θεού. Ο γέροντας Αιμιλιανός λέει ότι εκεί που δεν υπάρχει χαρά, δεν υπάρχει ο Θεός.

Στις μέρες μας υπάρχει δυστυχώς μια παραχάραξη και μια παραμόρφωση του χριστιανικού μηνύματος και της χριστιανικής ζωής. Και πολλές φορές αυτή παρουσιάζεται στο προφίλ ενός ανθρώπου μελαγχολικού, μίζερου, εσωστρεφούς, που δεν γελάει, που δεν χαίρεται, που το σώμα του έχει μια ακινησία πτώματος, με μια δυσαρμονία στις κινήσεις του και σε όλη την ύπαρξή του. Αυτό δεν είναι χριστιανός. Αυτό δεν έχει αναφορά στον Χριστό.