Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Αληθινός
νυμφίος της ψυχής του κάθε Χριστιανού εγγάμου και αγάμου είναι ο Κύριος
και όχι ο/η σύζυγός του/της. Ο αγιασμένος πολυχαρισματούχος Γέροντας
Πορφύριος έλεγε ότι για κάθε άνθρωπο είναι: «Νυμφίος ο Χριστός, νύμφη η καθε μία ψυχή».
Δεν είναι αδύνατη η σωτηρία στους εγγάμους. Είναι όμως αληθινά πολύ πιό
δύσκολο να σωθεί κανείς έτσι, έχοντας δηλ. γυναίκα και ζώντας στον
κόσμο. Διότι έχει πολύ περισσότερες θλίψεις. Αυτό λέγει ο Άγιος Παύλος
καθώς και ο ιερός Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Από
όλα αυτά συνάγεται πόσο άτοπη είναι η αντίδραση πολλών «χριστιανών»,
καί μάλιστα «χριστιανών» γονέων, στο να γίνουν τα παιδιά τους μοναχοί.
Δυσκολεύουν την ζωή και την σωτηρία των παιδιών τους, πιέζοντάς τα να
υπανδρευθούν (τά κορίτσια) ή να νυμφευθούν (τά αγόρια). Αντί να χαρούν,
βλέποντας τα τέκνα τους να επιλέγουν τον ευκολώτερο για την σωτηρία
δρόμο, στενοχωριούνται και κόπτονται επειδή το παιδί τους «θέλει να
γίνει καλόγερος». Ξεχνούν ότι τον δρόμο αυτόν πρώτος μας τον έδειξε ο
Κύριος καθώς και ο Πρόδρομός Του Άγιος Ιωάννης. Επίσης, όλοι οι Άγιοι
Απόστολοι, με επικεφαλής τον Άγιο «Ηγαπημένο» και Παρθένο Ιωάννη τον
Θεολόγο και τον Άγιο Απόστολο Παύλο, έζησαν παρθενική-μοναχική-ασκητική
ζωή.
-Γιατί λυπάσαι, πιστέ χριστιανέ πατέρα; Τήν σωτηρία του παιδιού σου δεν θέλεις πάνω από όλα;
Ο δρόμος της μοναχικής αφιερώσεως είναι πολύ... πιό ασφαλής και άπονος
σέ σχέση με τον δρόμο του εγγάμου. Βέβαια, και δι’ αυτού –τού εγγάμου
βίου– σώζεται ο άνθρωπος, αλλά δυσκολώτερα. Πολύ πιό εύκολα, όμως, όταν
δέν έχει τις τόσες φροντίδες που έχει ο έγγαμος.
«Εάν
είναι δυνατόν να σωθεί», παρατηρεί το χρυσούν στόμα της Εκκλησίας,
«εκείνος που έχει πόλη και σπίτι και γυναίκα, πολύ περισσότερο αυτός πού
είναι χωρίς αυτά... Εάν, όπως το λές, θα μπορούσε να σωθεί (ο άνθρωπος,
το παιδί σου) κατοικώντας στην πόλη, πολύ περισσότερο τώρα, που πήγε
στήν έρημο. Πως λοιπόν φοβάσαι τώρα αυτό που είναι (σχεδόν) αδύνατον να
συμβεί (δηλ. να χαθεί, ενώ είναι στο Μοναστήρι) και δεν φοβάσαι εκεί
όπου θα έπρεπε πολύ περισσότερο να φοβηθείς (δηλ. αν θα έμενε στον
κόσμο);»
Γι’
αυτό ο θεοφόρος Πατήρ, απευθυνόμενος στους γονείς, τους συνιστά να
οδηγούν τα παιδιά τους στον μοναχισμό. «Ώστε, αφού σαφώς σας απεδείχθη»
λέγει στους γονείς, «ότι είμεθα υπεύθυνοι διά τα αυτά με τους μοναχούς
καθήκοντα (είμεθα υποχρεωμένοι να τηρούμε ακριβώς τις ίδιες εντολές), άς
προτιμούμε τον ευκολώτερο δρόμο και ας οδηγούμε τους υιούς σ’ αυτόν,
καί ας μη τους καταβυθίζουμε ούτε να τους ωθούμε στα βάραθρα της κακίας
ωσάν εχθροί και αντίπαλοι».
Πηγή: Ιερομ. Σάββα Αγιορείτου, "Τά ασκητικά της ενορίας".
