«...ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σὲ ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον…» ( Μάρκ.9,17)Γιὰ μερικούς, λοιπόν, καὶ μάλιστα χριστιανούς, τὰ πονηρὰ πνεύματα, τὰ τελείως ἀντίθετα τῶν ἀγγελικῶν πνευμάτων, δὲν ὑπάρχουν στὴν πραγματικότητα, παρὰ μόνο στὴ φαντασία τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτοὺς ὁ διάβολος εἶναι γέννημα τῆς φαντασίας ἢ καλύτερα ἡ αἰσθητοποίηση τοῦ κακοῦ γενικῶς. Ἑπομένως, λένε αὐτοὶ οἱ «προοδευτικοὶ» ἄνθρωποι, οὔτε νὰ τὰ σκέπτεσθε, οὔτε νὰ τὰ φοβάσθε. Διότι ἁπλούστατα δέν… ὑπάρχουν.
Οἱ θεωρίες αὐτὲς ὅσο καὶ νὰ φαίνωνται καθησυχαστικὲς, εἶναι ἐπικίνδυνες θεωρίες, διότι ὑποτιμοῦν ἕναν ἐχθρὸ σοβαρό, ἢ μᾶλλον ἄσπονδο ἐχθρό, τῆς σωτηρίας μας. Τί θὰ λέγαμε γιὰ τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα φιλοπόλεμο ἐχθρικὸ κράτος, καὶ ὅμως μένει ἥσυχο καὶ ἀτάραχο, ἐπειδὴ ἀπὸ κάπου πίστεψε, ὅτι ἐχθρὸς δὲν ὑπάρχει καὶ ὅσα λέγονται περὶ αὐτοῦ, δὲν εἶναι παρὰ ἀνυπόστατα ψεύδη καὶ φαντασίες. Ἀσφαλῶς τὸ περιμένει φοβερὴ καὶ ὁλοσχερὴς καταστροφή.
Τὰ ἴδια περίπου θὰ ἐπαναλάβωμε καὶ γιὰ ἐκεῖνον τὸν χριστιανό, ὁ ὁποῖος πίστεψε ὅτι πονηρὰ καὶ κακούργα πνεύματα δὲν ὑπάρχουν. Ὅτι εἶναι προιόντα τῆς φαντασίας καὶ ἀρρωστημένου μυαλοῦ. Ὅταν δὲν δίνει σημασία στὰ λόγια της Ἁγίας Γραφῆς ὅτι «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίη» (Α΄Πέτρ. 5,8 ), τότε τὸν ἑαυτό του θὰ ζημιώση καὶ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς του.
Βεβαίως κανεὶς δὲν τὰ εἶδε ἢ μᾶλλον ἐλάχιστοι ἄνθρωποι εἶχαν αὐτὸ τὸ θλιβερὸ πλεονέκτημα νὰ δοῦν μὲ τὰ μάτια τους τὰ φοβερὰ αὐτὰ ὄντα μὲ μορφὴ αἰσθητή. Ὅπως, γιά παράδειγμα, οἱ δαιμονιζόμενοι, ἢ ἀκόμη καὶ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὅσιοι πατέρες καὶ ἀσκητές. Μάλιστα κάπου ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφέρει, ὅτι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι καὶ αὐτή: νὰ μὴ μπορῆ μὲ τὰ μάτια του νὰ δεῖ αὐτὸ τὸ ἀνατριχιαστικὸ θέαμα τοῦ φοβεροῦ διαβόλου.
Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, ἐπειδὴ τὰ πονηρὰ πνεύματα εἶναι ἀόρατα καὶ σχεδὸν ἀπίστευτα τὰ «κατορθώματά» τους καὶ προπάντων ἡ θηριώδης μανία των κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ αὐτὸν τὸν ἀνυπόφορο πειρασμὸ σὲ μερικούς, δηλαδὴ νὰ μπαίνη μέσα στὴ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα τους, ὥστε νὰ βλέπουν οἱ συνάνθρωποί τους τὸ τί κακὸ ἐπιδιώκουν νὰ τοὺς βλάψουν. Εἴδαμε στὸ σημερινό μας Εὐαγγέλιο τί εἶπε ὁ πατέρας τοῦ ἄρρωστου παιδιοῦ στὸν Κύριο σχετικὰ μὲ ὅσα ὑπέφερε τὸ παιδί του. Ὁ πονηρός τοῦ εἶχε πάρει τὴν ὁμιλία. Δὲν μποροῦσε νὰ μιλήση. Κατόπιν τὸ παιδὶ του πολλὲς φορὲς κινδύνευσε ἐξ αἰτίας τοῦ πονηροῦ πνεύματος καὶ νὰ καεῖ στὴ φωτιὰ καὶ νὰ πνιγὴ στὸ νερό.
Μερικοὶ βέβαια ἀπὸ αὐτοὺς πού ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου ἰσχυρίζονται, ὅτι οἱ ἀσθενεῖς αὐτοὶ συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπὸ αἴτια παθολογικά. Ὅτι τὸ νευρικὸ των σύστημα ἔχει ἐπικίνδυνα διαταραχθῆ, ὅτι κάτι συνέβη ἀνεπανόρθωτο κακὸ στὸν ἐγκέφαλό τους καὶ παρεφρόνησαν καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουν αὐτὴν τὴν συμπεριφορά. Ναί, δὲν ἀποκλείεται καὶ αὐτό. Δηλαδή μερικοὶ μὲ τὰ ἴδια συμπτώματα νὰ ἔχουν κάποια σωματικὴ πάθηση καὶ βλάβη. Πῶς ἐξηγεῖται ὅμως οἱ δυστυχεῖς αὐτοὶ ἄνθρωποι, πού ἐμεῖς ὀνομάζομε δαιμονιζόμενους, νὰ παρουσιάζουν τέτοια φαινόμενα παραφροσύνης μόνο ὅταν βρεθοῦν μπροστὰ σὲ ἅγια λείψανα ἤ μπροστὰ στὸν τίμιο σταυρὸ ἢ ὅταν ἀρχίση ὁ ἱερεὺς νὰ διαβάζη τοὺς Ἐξορκισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας.
Ἂς μὴ πιστεύουν, λοιπόν, μερικοὶ στὴν ὕπαρξη πονηρῶν πνευμάτων διευκολύνοντας ἔτσι «τὸν δράκοντα, τὸν ὄφιν τὸν ἀρχαῖον..» κατὰ τὴν Ἀποκάλυψιν (20,2) στὸ ὀλέθριο ἔργο του ἐπάνω στὴ γῆ. Σύμφωνα μὲ τὸ Σχέδιο τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, πού εἶναι οἱ ἀόρατοι καὶ πανσθενεῖς φρουροὶ τῆς ζωῆς μας, οἱ φύλακές μας, ὑπάρχουν καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα, τὰ ὁποῖα μὲ τρόπο ἄγνωστο σὲ μᾶς ἐνεργοῦν στὸ πνεῦμα ἤ καὶ στὸ σῶμα μας μὲ σκοπὸ τὴν καταστροφή μας. Δὲν ἀκοῦτε τί εἶπε κάποτε ὁ Κύριός μας στὸ μαθητὴ Του τὸν Πέτρο: « Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξητήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιᾶσαι ὡς τὸν σῖτον…» (Λουκᾶ 22,31). Εἶδε ὁ Κύριός μας ὡς Θεὸς τὸ πονηρὸ πνεῦμα νὰ σκέπτεται, πῶς νὰ ξετινάξη τὸν δυστυχῆ Πέτρο, μὲ ποιοὺς ἄραγε φοβεροὺς πειρασμούς. Εὐτυχῶς δὲν τὸ ἐπέτρεψε Ἐκεῖνος, ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκὸς καὶ σώθωκε ὁ Πέτρος αὐτὴ τὴ φορά.
Ὦ! Αὐτὸ εἶναι πολὺ παρήγορο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, γιά μᾶς, γιὰ ὅλους ὅσους παλεύουν «πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας,..πρὸς τὰ πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις». (Ἐφεσίους 6,12). Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς βλέπει τὴν μυστικὴ πάλη καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει ἕρμαιο, λάφυρο, παίγνιο στὰ χέρια τοῦ διαβόλου. Ἡ Ἀγάπη Του μᾶς σώζει. Ἀμὴν
Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος
