«τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας;» ( Μάρκ. 2,7)
Βλέπετε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μὲ πόση περιφρόνηση μίλησαν γιὰ τὸν Κύριό μας οἱ Γραμματεῖς, πού ἔτυχε νὰ παρευρίσκωνται μὲ πολλοὺς ἄλλους στὸ σπίτι τῆς Καπερναούμ, ὅπου ὁ Θεάνθρωπος ἐδίδασκε. Τόση ἀπέχθεια νιώθουν γιὰ τὸ Θεῖο Διδάσκαλο, ὥστε οὔτε τὸ Ὄνομα Του ἀναφέρουν. «Δέστε, λένε, ΑΥΤΟΣ τί βλασφημίες λέγει…». Τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν, πού ἔδωσε στὸν παραλυτικό, τὴ χαρακτηρίζουν βλασφημία.
Ὅλοι, ὅσοι διαβάζομε ἤ ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς γραμμὲς τοῦ Εὐαγγελίου, θὰ διερωτώμαστε πάντοτε: γιατί τόσο μῖσος καὶ περιφρόνηση γιὰ τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς μας; «τί κακὸν ἐποίησεν;» (Ματθ. 27,23). Κανένα! Ἀντιθέτως μάλιστα. Μόνο τὸ καλὸ ἔκαμε. Ὅλη ἡ ἐπίγεια Ζωὴ Του ἦταν μία ἀδιάκοπη, ἀπέραντη εὐεργεσία. «Διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας…» (Πράξ.10,38).
Καὶ εἶναι γνωστὲς οἱ εὐεργεσίες τοῦ Κυρίου μας, τότε καὶ μετὰ καὶ πάντοτε. Δὲν εἶδαν τὶς θαυματουργικὲς θεραπεῖες Του οἱ Γραμματεῖς τῆς Καπερναοὺμ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου μας; Δὲν εἶδαν οἱ ἐχθροί Του στὴν πορεία τῶν αἰώνων καὶ μέχρι σήμερα, τί καλὸ προσέφερε ὁ Χριστὸς καὶ συνεχίζει νὰ προσφέρη στὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὸ Εὐαγγέλιό Του; Ἀσφαλῶς ναί, ἐκτὸς καὶ εἶναι τόση ἡ κακία καὶ ἡ περιφρόνηση ἀπέναντί Του, ὥστε οἱ κακίες των νὰ ἔχουν ἁπλώσει βαθειὰ ὁμίχλη στὴ ψυχὴ των καὶ νὰ μὴ βλέπουν οὔτε στὸ ἐλάχιστο τὴν ἀλήθεια..
Ἔτσι βλέπομε συνανθρώπους μας, ἰδίως ὅταν γνωρίζουν μερικὰ γράμματα, νὰ σκανδαλίζουν εὐσεβεῖς μὲ ὅσα ὑποτιμητικὰ διατυπώνουν εἰς βάρος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ οἱ μὲν Γραμματεῖς τοῦ Εὐαγγελίου μας τὰ περιφρονητικὰ σχόλιά τους τὰ ἔκαμαν «διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν», δηλαδὴ μέσα τους, οἱ νεώτεροι ὅμως τὴν περιφρόνησή τους δὲν τὴν κρατοῦν μέσα τους, ἀλλὰ τὴν φανερώνουν μὲ τὰ λόγια τους πρὸς τὰ ἔξω. Εἶναι καὶ πιὸ τολμηροὶ καὶ πιὸ ἀσεβεῖς ἀπὸ τοὺς ὁμοίους των στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ.Καὶ μάλιστα τὴν ἀσέβειά των τὴν κάνουν γνωστὴ μὲ προπέτεια ὄχι σὲ 50 ἢ 100 ἀνθρώπους, ὅπως τότε στὴν Καπερναούμ, ἀλλὰ χάρις στὰ σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας σὲ ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων.
Καὶ τί δὲν σοφίζονται κατὰ τοῦ Κυρίου μας οἱ σημερινοὶ κακεντρεχεῖς γραμματεῖς! Καὶ γιὰ νὰ θυμηθοῦμε γεγονότα τῆς ἐποχῆς μας, κάποτε ὀργίζονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ὄψιμοι νεοειδωλολάτρες, διότι κατέστρεψε τάχα τὴν παλιὰ θρησκεία. Ποιὰ θρησκεία; Τὴ θρησκεία τῆς πλάνης τῆς χονδροειδέστατης, τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ντροπῆς. Μοιάζουν αὐτοὶ οἱ νοσταλγοὶ τῆς θρησκείας τῶν εἰδώλων καὶ τοῦ ἀνάλογου πολιτισμοῦ μὲ ἐκείνους πού προτιμοῦν νὰ εἶναι μέσα στὴ βρωμιὰ καὶ τὴ δυσωδία καὶ ἀποφεύγουν ..ἐπιμελῶς τὴν καθαριότητα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο οἱ ἐραστὲς τοῦ εἰδωλολατρικοῦ παρελθόντος, οἱ παγανιστές,ὅπως λέμε, ὅσοι μισοῦν τὸν Κύριο. Εἶναι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ἀσεβέστατοι οἱ ὁποῖοι τολμοῦν, μάλιστα μεγάλες ἡμέρες τῆς πίστεώς μας, εἴτε νὰ ἀμφισβητοῦν, τάχα μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν Ἐπιστήμη, τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, εἴτε οἱ πιὸ θρασεῖς νὰ ἐκστομίζουν ἀνήκουστες συκοφαντίες κατὰ τοῦ Μοναδικοῦ Θεανθρώπινου Ἤθους Του. Μοιάζουν οἱ δυστυχεῖς σὰν ἐκεῖνον τὸν παράφρονα, τὸν τρελλόν, ὁ ὁποῖος σκαρφαλώνει ἐπάνω σὲ ἕνα στύλο τοῦ ἠλεκτρικοῦ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ φτύνει τὸν ἥλιο, γιὰ νὰ τὸν σβύσει… Ὦ! τῆς ἀσεβοῦς καὶ παράφρονος μανίας τοῦ ἀπίστου ἀνθρώπου…
Καὶ συμβαίνει μερικὲς φορὲς ὅσοι φέρονται μὲ τόση ἀσέβεια προκλητικὴ κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου Του νὰ εἶναι βαπτισμένοι χριστιανοί, δηλαδὴ ἐπίορκοι καὶ προδότες τῆς πίστεως. Ἄνθρωποι ἀπὸ χριστιανικὲς οἰκογένειες, μὲ ὀνόματα ἁγίων, νὰ τολμοῦν νὰ ὑβρίζουν μὲ ποικίλες θεωρίες τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς μας καὶ νὰ εἰρωνεύωνται τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια πολλῶν ἀνθρώπων. Τότε συμβαίνει μερικοὶ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς αὐτοὺς ἀνθρώπους, πού ἄκουσαν τὶς ἀνατριχιαστικές βλασφημίες των, νὰ ἐρωτοῦν, γιατί δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Παντοδύναμος Θεὸς νὰ τοὺς κλείση τὸ στόμα, εἰ δυνατὸν νὰ τοὺς ἐξαφανίση ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.
Ὁ προβληματισμὸς αὐτὸς τῶν εὐσεβῶν μπροστὰ στὰ κατορθώματα τῶν ἀσεβῶν εἶναι εὐλογοφανής. Ἀλλὰ τὴν ἴδια ἔκπληξη δὲν δοκίμασαν καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου, σύμφωνα μέ τήν εὐαγγελική Παραβολή, οἱ ὁποῖοι προφανῶς δὲν εἶναι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, ὅταν εἶδαν μέσα στὸ χωράφι μαζὶ μὲ τὰ στάχυα καὶ ζιζάνια νὰ μεγαλώνουν προκλητικά; «κύριε, τοῦ εἶπαν, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῶ ἀγρῶ; Πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια;» (Ματθ.13,27)
Μέσα, λοιπόν, στὴν Ἐκκλησία θὰ μεγαλώνουν μαζὶ στάχυα καὶ ζιζάνια, εὐσεβεῖς καὶ ἀσεβεῖς, λάτρεις τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ἐχθροί Του. Κάποτε ὅμως θὰ καθαρίση ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενο. Ἀλλὰ ὄχι τώρα. Εἴδατε ποιὰ ἀπάντηση ἔδωσε ὁ Οἰκοδεσπότης στοὺς δούλους Του, πού παραπονέθηκαν γιὰ τὰ ζιζάνια στὸν ἀγρό Του, ὅταν προθυμοποιήθηκαν νὰ πᾶνε καὶ νὰ καθαρίσουν τὸ χωράφι ἀπὸ αὐτά; Ὄχι! εἶπε. Τώρα μπορεῖ μαζὶ μὲ τὰ ζιζάνια νὰ ξεριζώσετε καὶ τὰ καλὰ στάχυα. Θὰ ἔλθη ἡ ἡμέρα. Ἡ μεγάλη καὶ ἐπιφανής τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Μέχρι τότε στὴν Ἐκκλησία θὰ μεγαλώνουν μαζὶ στάχυα καὶ ζιζάνια. Μετὰ, τὰ μὲν στάχυα θὰ πᾶνε στὴν ἀποθήκη, τὰ δὲ ζιζάνια στὴ φωτιά.
Εἴθε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, νὰ μοιάζωμε μὲ τὰ πρῶτα, τὰ στάχυα τὰ εὐλογημένα καὶ καρποφόρα. Ἀμὴν
Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος
Ὅλοι, ὅσοι διαβάζομε ἤ ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς γραμμὲς τοῦ Εὐαγγελίου, θὰ διερωτώμαστε πάντοτε: γιατί τόσο μῖσος καὶ περιφρόνηση γιὰ τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς μας; «τί κακὸν ἐποίησεν;» (Ματθ. 27,23). Κανένα! Ἀντιθέτως μάλιστα. Μόνο τὸ καλὸ ἔκαμε. Ὅλη ἡ ἐπίγεια Ζωὴ Του ἦταν μία ἀδιάκοπη, ἀπέραντη εὐεργεσία. «Διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας…» (Πράξ.10,38).
Καὶ εἶναι γνωστὲς οἱ εὐεργεσίες τοῦ Κυρίου μας, τότε καὶ μετὰ καὶ πάντοτε. Δὲν εἶδαν τὶς θαυματουργικὲς θεραπεῖες Του οἱ Γραμματεῖς τῆς Καπερναοὺμ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου μας; Δὲν εἶδαν οἱ ἐχθροί Του στὴν πορεία τῶν αἰώνων καὶ μέχρι σήμερα, τί καλὸ προσέφερε ὁ Χριστὸς καὶ συνεχίζει νὰ προσφέρη στὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὸ Εὐαγγέλιό Του; Ἀσφαλῶς ναί, ἐκτὸς καὶ εἶναι τόση ἡ κακία καὶ ἡ περιφρόνηση ἀπέναντί Του, ὥστε οἱ κακίες των νὰ ἔχουν ἁπλώσει βαθειὰ ὁμίχλη στὴ ψυχὴ των καὶ νὰ μὴ βλέπουν οὔτε στὸ ἐλάχιστο τὴν ἀλήθεια..
Ἔτσι βλέπομε συνανθρώπους μας, ἰδίως ὅταν γνωρίζουν μερικὰ γράμματα, νὰ σκανδαλίζουν εὐσεβεῖς μὲ ὅσα ὑποτιμητικὰ διατυπώνουν εἰς βάρος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ οἱ μὲν Γραμματεῖς τοῦ Εὐαγγελίου μας τὰ περιφρονητικὰ σχόλιά τους τὰ ἔκαμαν «διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν», δηλαδὴ μέσα τους, οἱ νεώτεροι ὅμως τὴν περιφρόνησή τους δὲν τὴν κρατοῦν μέσα τους, ἀλλὰ τὴν φανερώνουν μὲ τὰ λόγια τους πρὸς τὰ ἔξω. Εἶναι καὶ πιὸ τολμηροὶ καὶ πιὸ ἀσεβεῖς ἀπὸ τοὺς ὁμοίους των στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ.Καὶ μάλιστα τὴν ἀσέβειά των τὴν κάνουν γνωστὴ μὲ προπέτεια ὄχι σὲ 50 ἢ 100 ἀνθρώπους, ὅπως τότε στὴν Καπερναούμ, ἀλλὰ χάρις στὰ σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας σὲ ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων.
Καὶ τί δὲν σοφίζονται κατὰ τοῦ Κυρίου μας οἱ σημερινοὶ κακεντρεχεῖς γραμματεῖς! Καὶ γιὰ νὰ θυμηθοῦμε γεγονότα τῆς ἐποχῆς μας, κάποτε ὀργίζονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ὄψιμοι νεοειδωλολάτρες, διότι κατέστρεψε τάχα τὴν παλιὰ θρησκεία. Ποιὰ θρησκεία; Τὴ θρησκεία τῆς πλάνης τῆς χονδροειδέστατης, τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ντροπῆς. Μοιάζουν αὐτοὶ οἱ νοσταλγοὶ τῆς θρησκείας τῶν εἰδώλων καὶ τοῦ ἀνάλογου πολιτισμοῦ μὲ ἐκείνους πού προτιμοῦν νὰ εἶναι μέσα στὴ βρωμιὰ καὶ τὴ δυσωδία καὶ ἀποφεύγουν ..ἐπιμελῶς τὴν καθαριότητα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο οἱ ἐραστὲς τοῦ εἰδωλολατρικοῦ παρελθόντος, οἱ παγανιστές,ὅπως λέμε, ὅσοι μισοῦν τὸν Κύριο. Εἶναι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ἀσεβέστατοι οἱ ὁποῖοι τολμοῦν, μάλιστα μεγάλες ἡμέρες τῆς πίστεώς μας, εἴτε νὰ ἀμφισβητοῦν, τάχα μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν Ἐπιστήμη, τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, εἴτε οἱ πιὸ θρασεῖς νὰ ἐκστομίζουν ἀνήκουστες συκοφαντίες κατὰ τοῦ Μοναδικοῦ Θεανθρώπινου Ἤθους Του. Μοιάζουν οἱ δυστυχεῖς σὰν ἐκεῖνον τὸν παράφρονα, τὸν τρελλόν, ὁ ὁποῖος σκαρφαλώνει ἐπάνω σὲ ἕνα στύλο τοῦ ἠλεκτρικοῦ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ φτύνει τὸν ἥλιο, γιὰ νὰ τὸν σβύσει… Ὦ! τῆς ἀσεβοῦς καὶ παράφρονος μανίας τοῦ ἀπίστου ἀνθρώπου…
Καὶ συμβαίνει μερικὲς φορὲς ὅσοι φέρονται μὲ τόση ἀσέβεια προκλητικὴ κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου Του νὰ εἶναι βαπτισμένοι χριστιανοί, δηλαδὴ ἐπίορκοι καὶ προδότες τῆς πίστεως. Ἄνθρωποι ἀπὸ χριστιανικὲς οἰκογένειες, μὲ ὀνόματα ἁγίων, νὰ τολμοῦν νὰ ὑβρίζουν μὲ ποικίλες θεωρίες τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστεώς μας καὶ νὰ εἰρωνεύωνται τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια πολλῶν ἀνθρώπων. Τότε συμβαίνει μερικοὶ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς αὐτοὺς ἀνθρώπους, πού ἄκουσαν τὶς ἀνατριχιαστικές βλασφημίες των, νὰ ἐρωτοῦν, γιατί δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Παντοδύναμος Θεὸς νὰ τοὺς κλείση τὸ στόμα, εἰ δυνατὸν νὰ τοὺς ἐξαφανίση ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.
Ὁ προβληματισμὸς αὐτὸς τῶν εὐσεβῶν μπροστὰ στὰ κατορθώματα τῶν ἀσεβῶν εἶναι εὐλογοφανής. Ἀλλὰ τὴν ἴδια ἔκπληξη δὲν δοκίμασαν καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου, σύμφωνα μέ τήν εὐαγγελική Παραβολή, οἱ ὁποῖοι προφανῶς δὲν εἶναι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, ὅταν εἶδαν μέσα στὸ χωράφι μαζὶ μὲ τὰ στάχυα καὶ ζιζάνια νὰ μεγαλώνουν προκλητικά; «κύριε, τοῦ εἶπαν, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῶ ἀγρῶ; Πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια;» (Ματθ.13,27)
Μέσα, λοιπόν, στὴν Ἐκκλησία θὰ μεγαλώνουν μαζὶ στάχυα καὶ ζιζάνια, εὐσεβεῖς καὶ ἀσεβεῖς, λάτρεις τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ἐχθροί Του. Κάποτε ὅμως θὰ καθαρίση ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενο. Ἀλλὰ ὄχι τώρα. Εἴδατε ποιὰ ἀπάντηση ἔδωσε ὁ Οἰκοδεσπότης στοὺς δούλους Του, πού παραπονέθηκαν γιὰ τὰ ζιζάνια στὸν ἀγρό Του, ὅταν προθυμοποιήθηκαν νὰ πᾶνε καὶ νὰ καθαρίσουν τὸ χωράφι ἀπὸ αὐτά; Ὄχι! εἶπε. Τώρα μπορεῖ μαζὶ μὲ τὰ ζιζάνια νὰ ξεριζώσετε καὶ τὰ καλὰ στάχυα. Θὰ ἔλθη ἡ ἡμέρα. Ἡ μεγάλη καὶ ἐπιφανής τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Μέχρι τότε στὴν Ἐκκλησία θὰ μεγαλώνουν μαζὶ στάχυα καὶ ζιζάνια. Μετὰ, τὰ μὲν στάχυα θὰ πᾶνε στὴν ἀποθήκη, τὰ δὲ ζιζάνια στὴ φωτιά.
Εἴθε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, νὰ μοιάζωμε μὲ τὰ πρῶτα, τὰ στάχυα τὰ εὐλογημένα καὶ καρποφόρα. Ἀμὴν
Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος
