«...ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραὴλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν…» (Ρωμ.10,1) Ἐντύπωση μᾶς προκαλοῦν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὰ πρῶτα ἱερὰ λόγια τοῦ σημερινοῦ Ἀποστόλου. Ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐκφράζει τὰ ἰδιαίτερα, προσωπικὰ του αἰσθήματα καὶ τὶς βαθύβλυστες ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς του ὅσον ἀφορᾶ τοὺς συμπατριῶτες του Ἰσραηλίτες. Μάλιστα ἐκείνη τὴν ἐποχή, πού ἔγραφε αὐτὰ στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του, δὲν εἶχε κάποιον ξεχωριστὸ λόγο γιὰ νὰ ἐκφράζεται μὲ τόση ψυχικὴ θερμότητα καὶ στοργὴ γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες. Ἦσαν συμπατριῶτες του, ἀλλὰ δὲν ἔτρεφαν κανένα αἴσθημα ἀγάπης γιὰ τὸ πρόσωπό του. Ἀφότου ἔκαμε τὴν γενναία στροφὴ πρὸς τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνέλαβε μὲ ζῆλο πρωτοφανῆ καὶ αὐτοθυσία τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου στὰ ἔθνη, γιὰ τοὺς Ἰουδαίους κατέστη μισητός, σχεδὸν πῆρε ἐπάνω του ἀνεξίτηλο τὸ στίγμα τοῦ προδότη, τοῦ ἀρνησίθρησκου. Καὶ ὅπως ἦταν φυσικὸ καὶ ἑπόμενο γιὰ ἐκδικητικοὺς ἀνθρώπους, οἱ συμπατριῶτες τοῦ Ἀποστόλου δὲν ἔμειναν μόνο στὰ αἰσθήματα.
Ὅπου μποροῦσαν, τὸν κατεδίωκαν ἀπηνῶς καὶ ζητοῦσαν οἱ δυστυχεῖς μέσα στὴ φωτιὰ καὶ τὴν ἔξαψη τοῦ φανατισμοῦ τους νὰ τὸν ἐξοντώσουν σωματικῶς. Οἱ πρῶτοι διωγμοὶ κατὰ τῶν Ἀποστόλων εἶχαν ὀργανωθῆ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ὅπου πήγαινε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νὰ κηρύξη τὸ Εὐαγγέλιο ἀμέσως μετὰ οἱ Ἑβραῖοι ἔτρεχαν καί ἔκαναν τὸ πᾶν γιὰ νὰ διαλύσουν τὸ ἱερὸ ἔργο του. Αὐτὸ συνέβη στὴ Θεσσαλονίκη καὶ λίγο ἀργότερα στὴν Βέροια. Μὲ τὸ σύνθημα τὸ παραπλανητικὸ «οἱ τὴν οἰκουμένην ἀναστατώσαντες οὗτοι καὶ ἐνθάδε πάρεισιν» (Πράξ.17,6) ξεσήκωναν τὸν ὄχλο ἐναντίον τους καὶ παρεμπόδιζαν σοβαρὰ τὴν ἀποστολή τους.
Αὐτὴ ἦταν σὲ γενικὲς γραμμὲς ἡ συμπεριφορὰ τῶν συμπατριωτῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπέναντί του. Συμπεριφορὰ μίσους καὶ φανατισμοῦ, στάση ἀπύθμενης κακότητας. Καὶ ὅμως εἴδαμε στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποιὰ αἰσθήματα ἔτρεφε γι’ αὐτοὺς ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος. Μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ του προσευχόταν γιὰ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν Ἐκκλησία, αὐτὸς πού κυρίως εἶχε ἀποστολὴ νὰ φωτίση ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἔθνη.
Ποιὸ κοινωνικὸ δίδαγμα ἀφήνει στὴ ψυχή μας ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου μας; Ἑνὸς ἀνθρώπου πού μὲ τὸ βλέμμα τῆς ψυχῆς του ἀγκάλιαζε ὁλόκληρο τὸν κόσμο; Ὁρίστε πῶς ἄριστα συνδύασε καὶ τὸν διεθνισμὸ καὶ τὸν πατριωτισμό. Δὲν εἶχε κανένα πρόβλημα νὰ ἀσχολεῖται μέρα-νύχτα μὲ ἀπαράμιλλο ζῆλο γιὰ τὴν παγκόσμια κοινότητα καὶ συγχρόνως νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ λαό του, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔδειχνε ἀπέναντί του αἰσθήματα μίσους, καλύτερα αἰσθήματα φονικά. Ποθοῦσε ὅλος ὁ κόσμος σὲ ἀνατολὴ καὶ δύση νὰ περάσουν τὸ κατώφλι τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ ξεχνᾶ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ του, τῆς φυλῆς του.
Γιατί, λοιπόν, σήμερα οἱ λεγόμενοι διεθνιστὲς τῆς ἐποχῆς μας ἀποστρέφονται κάθε αἴσθημα ἀγάπης καὶ φροντίδας γιὰ τὴν πατρίδα, ὅπου γεννήθηκαν καὶ ὅπου ἀνατράφηκαν; Γιατί κατὰ τὴ γνώμη τους ὅλα τὰ ἐλαττώματα τὰ ἔχουν οἱ συμπατριῶτες των καὶ ὅλες τὶς ἀρετὲς οἱ ξένοι λαοί; Γιατί φθάνουν σὲ σημεῖο περιφρόνησης τῆς ἱστορίας, τῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων τοῦ λαοῦ των καὶ ὑπερτονίζουν τὶς ἄσχημες πλευρὲς τοῦ χαρακτήρα τῶν συμπατριωτῶν τους;
Ἀσφαλῶς ἡ γνώμη τους εἶναι λανθασμένη. Μπορῶ καὶ πρέπει νὰ ἀγαπῶ ὅλον τὸν κόσμο, κάθε συνάνθρωπό μου, ὅποιο χρῶμα καὶ νὰ ἔχη τὸ δέρμα του, σὲ ὅποιο οἰκονομικό, κοινωνικὸ ἤ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο καὶ νὰ εὑρίσκεται, ἀλλὰ μπορῶ ἐπίσης καὶ ὀφείλω νὰ ἀγαπῶ καὶ τοὺς δικούς μου ἀνθρώπους. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ πρῶτος μετὰ τὸν Ἕνα, διέλυσε,ἐκμηδένισε τὸ δίλημμα, ἀπέδειξε τὴν προσχηματικότητα καὶ τὸ λάθος του, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ συνυπάρξουν καὶ διεθνισμὸς (μὲ τὴν καλλίστη ἔννοια) καὶ πατριωτισμός. Μάλιστα κάπου θὰ προσθέση, ὅτι ἀποτελεῖ πολὺ σοβαρὸ σφάλμα, κάποιος νὰ ἀδιαφορῆ γιὰ τοὺς δικούς του ἀνθρώπους. Ὅποια ἔννοια καὶ νὰ δώσουμε στὴ φράση αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου δὲν εἴμαστε ἔξω ἀπὸ τὸ θέμα μας. «εἰ δὲ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων» (Α΄Τιμ. 5,8). Πάντως ὅποιος ἀδιαφορεῖ ἐπιδεικτικὰ καὶ μάλιστα μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ διεθνισμοῦ γιά τούς δικούς του χριστιανὸς δὲν εἶναι!
Ὀφείλομε, ἀγαπητοί, αὐτὸ τὸ θέμα νὰ τὸ τονίζουμε, διότι στὴν ἐποχή μας μὲ τὰ πολλὰ παράξενα, ὁ πατριωτισμὸς ἔχει συκοφαντηθῆ ἐπικίνδυνα. Ἀπὸ ἀνθρώπους τάχα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῶν γραμμάτων ὑποτιμῶνται κάποιες σελίδες ἀξιοπρόσεκτες τῆς ἱστορίας τοῦ λαοῦ μας. Μερικοὶ ἐπώνυμοι ζητοῦν μάλιστα καὶ αὐτὴ ἡ ἱστορία ὡς μάθημα διδακτικὸ καὶ σωφρονιστικὸ νὰ πάρη ἄλλο χαρακτήρα, ἄλλη κατεύθυνση ἀπὸ ἀνθρώπους πού σὲ ἐλάχιστη ὑπόληψη ἢ καὶ μηδαμινὴ ἔχουν τὴν ἰδέα τῆς πατρίδος. Τοὺς ἐνοχλεῖ πού οἱ νέοι πολίτες αὐτοῦ του τόπου μαθαίνουν τὴν ἱστορία τῶν προγόνων τους, ὅπως διδάσκεται μέχρι σήμερα. Ἀσφαλῶς κανεὶς ἐχέφρων χριστιανὸς δὲν ἐπιθυμεῖ ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορίας μας νὰ ἀποβλέπη σὲ μίσος κατὰ τῶν ἄλλων λαῶν. Σὲ ἔξαρση τοῦ ἐθνικισμοῦ, τῆς περιφρόνησης τῶν ἄλλων. Ὄχι! Ἐπιθυμοῦμε σὰν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο μέσα στὴν καρδιά μας νὰ καίη καὶ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη γιὰ ὅλους τους συνανθρώπους μας μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς πατρίδος μας. Ἀμὴν
†Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
