Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Ζούσε σαν μοναχή μέσα στον κόσμο!
Γεννήθηκε στο Παλαιοχώρι 6/3/1942.
Κοιμήθηκε στην Καβάλα 19/4/2026.
Στις 19 Απριλίου 2026, Κυριακή του Θωμά, έφυγε σε ηλικία 84 ετών, για τα ουράνια σκηνώματα, η ευλαβέστατη Ελένη Χατζησφέκτου, θυγατέρα του Γεωργίου και της Δέσποινας. Μία γυναίκα βαθειάς Πίστεως και ευλαβείας. Ζούσε σαν μοναχή μέσα στον κόσμο! Στα χείλη και στην καρδιά της πάντοτε ο Χριστός και η προσευχή «ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ». Έζησε ταπεινά, χωρίς κοσμικές δόξες, με προσευχή, νηστεία και αγρυπνία, με χαμόγελο και χαριτωμένη απλότητα. Ποτέ δεν έλεγε ψέματα. Ποτέ δεν άκουγες λέξεις απρεπείς ή σχολιασμούς από το στόμα της! Στο λαιμό και στα χέρια της το κομποσκοίνι και συνέχεια όλη την ημέρα, η ευχούλα. Πάντοτε πρώτη στις καθημερινές, πρωινές και εσπερινές ακολουθίες. Και σε όποια εορτή δεν υπήρχε ιεροψάλτης, με πολλή Πίστη και ευλάβεια διακονούσε αφιλοκερδώς το Αναλόγιο. Γνώριζε άριστα το τυπικό της Εκκλησίας! Δεν πέρασε ημέρα που να λείπει από την Θεία Λατρεία της Ενορίας. Απουσίαζε μόνο όταν ήταν σοβαρά ασθενείς. Φάρμακα δεν ήθελε! Έλεγε, έχω μεγάλο Ιατρό τον Χριστό, δίπλα μου την Παναγιά και τους Αγίους, τί να φοβηθώ; Τέτοια εμπιστοσύνη είχε στην πρόνοια και προστασία του Θεού!
Το μικρό σπιτάκι της, σαν κελί μοναχής. Ζούσε ως μοναχή! Ψαλμωδίες και πνευματικές ομιλίες. Οι τοίχοι γεμάτοι εικόνες. Όλοι οι Άγιοι, παλαιοί και νέοι. Το καντήλι της ποτέ σβηστό. Θυμιάτιζε πρωί - εσπέρας και μέσα στο σπιτάκι της και απέξω απ’ αυτό, όλους τους γείτονες, όλο το χωριό! Όπως επίσης, κάθε μέρα στα κοιμητήρια, στον Ιερό Ναό Ταξιάρχου Μιχαήλ, ανάβοντας τα καντήλια και θυμιατίζοντας όλους τους τάφους.
Καθημερινή πνευματική τροφή της, η Αγία Γραφή, το Ψαλτήρι, οι Χαιρετισμοί και η Παράκληση της Παναγίας. Ζούσε με μετάνοια – εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία! Εξάλλου, όσο είχε δυνάμεις, με την δική της «προσφορά» τελούνταν η ιερά προσκομιδή. Τα πρόσφορά της, ήταν καταπληκτικά, αφού η κατά τον οίκο της μακαριστής Ελένης παρασκευή τους, ήταν μία ιεροτελεστία: κερί και θυμιατό αναμμένο, καθαρά σκεύη μόνο για το ζύμωμα, ξεχωριστή προσευχή, μνημονεύσεις πολλών ονομάτων ζώντων και τεθνεώτων.
Ο πόνος, οι αγωνίες και δοκιμασίες των συνανθρώπων της, δική της προσευχή και αγωνία! Για όλους και για όλα προσεύχονταν: για τα νέα παιδιά, για τις πτωχές οικογένειες, για εκείνους που είχαν πάρει διαζύγιο, για τους μοναχικούς ανθρώπους, για τους ναρκομανείς και τους αρρώστους, για τις χήρες και τα ορφανά, για τους πολυτέκνους και βασανισμένους, για τους εχθρούς της Εκκλησίας και ιδιαίτερα για όσους βρίσκονταν στην πλάνη και την αίρεση, ώστε να φωτιστούν και να επιστρέψουν στους κόλπους της Αγίας Εκκλησίας. Πρώτη στην υλική και πνευματική ελεημοσύνη, καθώς και στην ενίσχυση των εκκλησιαστικών έργων.
Αγαπούσε την Ελλάδα! Σε κάθε Εθνική εορτή, με δάκρυα στα μάτια συμμετείχε στο τρισάγιο, έμπροσθεν του μνημείου των Ηρώων της Πίστεως και της Πατρίδος, κρατώντας στα χέρια της την Ελληνική Σημαία.
Αγαπούσε τους πάντες, μικρούς και μεγάλους. Σεβόταν απόλυτα όλους τους κληρικούς: Αρχιερείς, ιερείς, διακόνους, μοναχούς.
Αγαπούσε την τάξη στην Εκκλησία, όχι μόνο στην τέλεση των ακολουθιών, αλλά και την γενικότερη συμπεριφορά και παρουσία των πιστών μέσα στον ιερό ναό. Υπέρμαχος της Ορθόδοξης Παράδοσης και Διδασκαλίας, εναντίων κάθε νεωτεριστικών λειτουργικών νοοτροπιών.
Συμβούλευε τους νέους και όχι μόνο, για αντοχή, υπομονή, κουράγιο και καταφυγή στην γλυκιά μάνα Παναγία. Τους μιλούσε για την αγάπη του Χριστού, για την Θεία Λειτουργία, που βιωματικά ζούσε αυτό το ΜΥΣΤΗΡΙΟ. Πόσες και πόσες εμπειρίες της Θείας Χάριτος, μας διηγήθηκε! Πόσες πνευματικές ιστορίες, από τους παλαιούς και νεότερους Λειτουργούς και ξεχωριστά, για το ιαματικό χάρισμα του αειμνήστου Αγίου Πατρός Γεωργίου Βαλσαμάκη, από τα βιώματα των γονέων της και άλλων πιστών. Πόσα θαύματα της Θεοτόκου και των Αγίων έζησε!
Όταν αρρώστησε σοβαρά και βρισκόταν στο Γηροκομείο, την επισκεφτήκαμε μαζί με την Πρεσβυτέρα μας Ευαγγελία, την εβδομάδα πριν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Συγκινήθηκε, χάρηκε, έκλαψε, μας αγκάλιασε και μας ασπάστηκε. Με πολλή κατάνυξη έψαλε όλα τα απολυτίκια των ιερών ναών του Παλαιοχωρίου. Ήταν σαν να τους χαιρετούσε στην επίγεια ζωή της, που στο τέλος δοκιμάστηκε στην υγεία της, για να ξεχρεώσει ίσως ότι είχε ξεχάσει πραγματικά να πει στην Μετάνοια-Εξομολόγηση.
Και αφού έζησε το Άγιο Πάσχα, έψαλε το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, την Κυριακή του Θωμά, ο Απόστολος Θωμάς την υποδέχθηκε στον ουρανό για να γιορτάσει το δικό της πάσχα, την διάβασή της από τα επίγεια στα ουράνια, από τα θλιβερά στα Αναστάσιμα, έτσι ώστε μαζί με τον Άγιο Θωμά, να πει πλέον μπροστά στον Χριστό: ο Κύριος μου και ο Θεός μου. Και αυτή η σωτήρια ομολογία, μαζί με όλα τα πολλά πνευματικά της έργα, να την κατατάξει μεταξύ των Αγίων και Δικαίων της Βασιλείας του Θεού.
Αμήν.
* Επικήδειος ομιλίας που εκφωνήθηκε στον Κοιμητηριακό Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων Καβάλας, από τον Εφημέριο Παλαιοχωρίου Πρωτ. Θεοχάρη Καλπάκογλου, στις 22 Απριλίου 2026.
