Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων..jpg)
ΛΟΓΟΣ για το 40ήμερο μνημόσυνο ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΤΖΗΣΦΕΚΤΟΥ*.
«Μακάριοι ούς εξελέξω και προσελάβου, Κύριε...».
Αγαπητοί αδελφοί,
Συμπληρώθηκαν περίπου σαράντα ημέρες από την Κυριακή του Θωμά, την ημέρα που η αγαπημένη μας αδελφή Ελένη Χατζησφέκτου πέρασε από τη φθορά στην αφθαρσία. Και εάν η Ενορία μας πλέον είναι πιο φτωχή, ο ουρανός όμως είναι πλουσιότερος, από μία ψυχή που ζούσε και διακονούσε καθημερινά την Εκκλησία μας.
Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε την προσωπικότητα της Ελένης, δεν θα βρίσκαμε καταλληλότερο πλαίσιο από την «επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας. Η ζωή της δεν ήταν απλώς μια χριστιανική ζωή· ήταν μια έμπρακτη ανάλυση των Μακαρισμών.
1. «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών».
Η πνευματική πτωχεία δεν είναι η έλλειψη γνώσης, αλλά η απόλυτη εξάρτηση από τον Θεό. Η Ελένη, αν και γνώριζε άριστα το τυπικό και την παράδοση της Εκκλησίας, ζούσε με την ταπείνωση.
Δεν επεδίωξε ποτέ κοσμικές δόξες ή επαίνους. Ζούσε σε ένα «σπιτάκι-κελί», μακριά από πολυτέλειες, αποδεικνύοντας ότι ο πλούτος της βρισκόταν στην καρδιά. Η σεμνότητά της στον ρουχισμό και στους τρόπους ήταν η εξωτερική υπογραφή της εσωτερικής της πτωχείας. Δεν ήθελε να φαίνεται, ήθελε μόνο να υπάρχει ενώπιον του Θεού.
2. «Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται».
Ο μακαρισμός αυτός αναφέρεται στο ιερό πένθος της μετανοίας. Η Ελένη ζούσε με καθημερινή προσευχή, μετάνοια, εξομολόγηση, συνεχή εγρήγορση και Θεία Κοινωνία.
Το κομποσκοίνι δεν έλειπε ποτέ από τον λαιμό και τα χέρια της. Το «Κύριε Ελέησον» ήταν η αναπνοή της. Ακόμη και στις τελευταίες της στιγμές στο γηροκομείο, το πένθος της μετατράπηκε σε παρηγοριά, καθώς έψαλλε τα απολυτίκια των ναών του Παλαιοχωρίου, νιώθοντας τους Αγίους δίπλα της και αποχαιρετώντας μας και όλο τον κόσμο, με την ελπίδα της Αναστάσεως.
3. «Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην».
Η πραότητα είναι η δύναμη που δαμάζει την οργή και τον εγωισμό. Η Ελένη ήταν η επιτομή της γαλήνης.
Ποτέ δεν άκουσε κανείς από το στόμα της απρεπή λόγο, σχολιασμό ή κριτική για τον συνάνθρωπο. Ακόμη και όταν έβλεπε πράγματα που την πονούσαν στην Εκκλησία, η αντίδρασή της ήταν η προσευχή και όχι η κατάκριση. Με αυτή την πραότητα «κληρονόμησε» τις καρδιές μας.
4. «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται».
Δικαιοσύνη στην αγιογραφική γλώσσα σημαίνει ο αγιασμός και η τήρηση των εντολών του Θεού.
Η Ελένη «πεινούσε» καθημερινά για τη Θεία Λατρεία. Δεν υπήρχε Εσπερινός, Απόδειπνο, Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Παράκληση ή αγρυπνία που να λείπει. Και εάν δεν υπήρχε ιεροψάλτης, να εξυπηρετεί το Ιερό Αναλόγιο! Αυτή η δίψα για τον εκκλησιασμό ήταν το οξυγόνο της.
Δίδασκε με τη στάση της ότι ο χορτασμός του ανθρώπου δεν έρχεται από το φαγητό, αλλά από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, την διαρκή προσευχή και την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων.
5. «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται».
Η ελεημοσύνη της Ελένης ήταν μια διαρκής θυσία, υλική και πνευματική.
Πρώτη στην υλική ενίσχυση των πτωχών και των εκκλησιαστικών έργων. Όμως, η μεγαλύτερη ελεημοσύνη της ήταν η προσευχή της για τους ναρκομανείς, τους ορφανούς, τους αρρώστους και τους πλανεμένους. Έκλαιγε για τον πόνο του άλλου σαν να ήταν δικός της. Χαιρόταν με την παρουσία των νέων μέσα στον Ιερό Ναό. Τους καμάρωνε. Τους συμβούλευε να έχουν υπομονή και αντοχή, στρέφοντας το βλέμμα τους στη «Γλυκιά Μάνα Παναγία». Τους έδινε δωράκια! Ακόμη περισσότερο, ελεούσε τις ψυχές των κεκοιμημένων, θυμιατίζοντας καθημερινά όλους τους τάφους στα κοιμητήρια, χωρίς να ξεχνά κανέναν. Και επιπλέον, ανάβοντας καθημερινά, το καντήλι του Ταξιάρχου Μιχαήλ, στον ομώνυμο Κοιμητηριακό Ναό μας.
6. «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».
Η καθαρότητα της καρδιάς απαιτεί απόλυτη ειλικρίνεια και απουσία δόλου.
«Ποτέ δεν έλεγε ψέματα», το πιστοποιώ ως Πνευματικός Πατέρας της. Αυτή η καθαρότητα στη συνείδηση της, ήταν ο συνεχόμενος αγώνας της, ακόμη και στην ιεροτελεστία του προσφόρου. Ζύμωνε με κερί, θυμίαμα και προσευχή, προσφέροντας στον Θεό κάτι που ήταν ήδη αγιασμένο από την καθαρή της πρόθεση και διακονία. Γι' αυτό και αξιώθηκε να ζήσει εμπειρίες της Θείας Χάριτος, εντός και εκτός του Ιερού Ναού, τις οποίες διηγούνταν κατά καιρούς, με διάκριση και ταπεινή απλότητα.
7. «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».
Ειρηνοποιός είναι αυτός που φέρει την ειρήνη του Χριστού μέσα του και την μεταδίδει στους γύρω του.
Η παρουσία της και μόνο ειρήνευε τους ταραγμένους. Το σπιτάκι της, ένα λιμάνι πνευματικής κυψέλης και ψαλμωδίας, διώχνοντας το σκοτάδι της απελπισίας από την καρδιά της και όλων όσων την συναντούσαν. Ποτέ δεν την είδαμε απελπισμένη. Έλεγε πάντα: έχει ο καλός Θεός. Όλα τα τακτοποιηθούν με την Χάρη Του.
8. «Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καί διώξωσι καί εἴπωσι πᾶν πονηρόν ῥῆμα καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ο κόσμος συχνά χλευάζει όσους ζουν με αυστηρότητα και αφοσίωση στον Θεό.
Η Ελένη επέλεξε έναν δρόμο δύσκολο, τον δρόμο της «μοναχής μέσα στον κόσμο». Υπέμεινε τη μοναξιά, τις ασθένειες και την κριτική όσων δεν κατανοούσαν την προσήλωσή της στην Χριστιανική Πίστη, Λατρεία, παράδοση. Και γι’ αυτό από κάποιους ανθρώπους υπέμεινε και τον χλευασμό! Παρέμεινε όμως υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, ατάραχη απέναντι σε κάθε νεωτερισμό, κρατώντας την Ελληνική σημαία και την Πίστη της ψηλά. Ήταν απόλυτη σε θέματα Πίστεως και Πατρίδος! Και τώρα χαίρεται και αγάλλεται διότι ο μισθός της είναι «πολύς ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ευλογημένοι μου Χριστιανοί,
Σήμερα, που η κοινωνία μας υποφέρει από την αποξένωση, το άγχος και την ταραχή,
η ζωή της Ελένης μας υπενθυμίζει ότι ο εκκλησιασμός δεν είναι μια κοινωνική υποχρέωση, αλλά ο μοναδικός δρόμος της σωτηρία, η γαλήνη της καρδιάς και επικοινωνία μας με τον Θεό.
Για την Ελένη, ο ναός ήταν ο προθάλαμος του Παραδείσου. Σ’ αυτόν γνώρισε το τυπικό της Εκκλησίας και αφιλοκερδώς καθημερινώς διακονούσε, το αναλόγιο και άλλους τομείς της Ενοριακής ζωής και δράσης. Μέσα στην Εκκλησία βίωνε το Μυστήριο της Αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο και την Θεία Χάρη.
Απευθυνόμενη σήμερα εκείνη προς όλους μας και ιδιαίτερα προς τους νέους, μας προτρέπει:
"Μη φοβάστε την Πίστη. Ελάτε στην Εκκλησία. Λέτε κάθε ημέρα την ευχή ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ!".
Μας διδάσκει ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στις «κοσμικές δόξες-απολαύσεις», αλλά στην αγάπη του Χριστού και στην προστασία της Θεοτόκου και των Αγίων. Δεν επιθυμούσε να την αποκαλούμε «κυρία Ελένη» και γι’ αυτό αμέσως απαντούσε: μία είναι η ΚΥΡΙΑ, η ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ και ΕΝΑΣ είναι ο ΚΥΡΙΟΣ, ο ΚΥΡΙΟΣ μας ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!
Μας διδάσκει να σεβόμαστε τους κληρικούς. Κάθε φορά που έβλεπε κληρικό ή μοναχό, σηκώνονταν από την θέση της, έβαζε μετάνοια και ζητούσε την ευχή. Εάν έβλεπε σύζυγο ιερέως την προσφωνούσε «Αγία Πρεσβυτέρα» και επιθυμούσε να λάβει ευχή φυλώντας το χέρι της, κατά την παλαιά τάξη!
Μας διδάσκει να σεβόμαστε τους σωστούς Άρχοντες, τους γονείς και διδασκάλους, τους ανθρώπους που μας βάφτισαν και μας μαθαίνουν την Ορθόδοξη Πίστη και ζωή, τους νεώτερους και μεγαλύτερους στην ηλικία. Να αγαπούμε την Πατρίδα και την Ελληνική παραδοσιακή οικογένεια! Να σεβόμαστε τους αγιασμένους χώρους των Ναών μας, με την ενδυμασία μας και την γενικότερη παρουσία μας σ’ αυτούς. Ως σεμνή χριστιανή, πότε δεν φορούσε παντελόνι εντός και εκτός του ναού. Κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων με καλυμμένη την κεφαλή, κάνοντας υπακοή στην Αγία Γραφή. Συμβούλευε τα παιδιά να μην φορούν σορτσάκια ή σχισμένα εν μέρει, κατά την σύγχρονη μόδα, παντελόνια. Προτιμούσε την όρθια στάση προσευχής, ακόμη και την ώρα του Κηρύγματος! Έλεγε από το στόμα του ιερέως μιλά ο Χριστός και θα κάθομαι! Αγαπούσε την Θεία Λατρεία. Πρώτη στο Ιερό Ναό, στον Όρθρο και στον Εσπερινό, και μερικές φορές πριν από τον Λειτουργό! Και βέβαια, παντού και πάντα, στην χαρά και στην λύπη, από τα χείλη της άκουγες το: ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ!
Αδελφή μας Ελένη,
Σήμερα, η Εκκλησία προσεύχεται για την ανάπαυση της ψυχής σου. Όμως, νιώθουμε ότι και εσύ είσαι εκείνη που από τον ουρανό προσεύχεσαι πλέον για εμάς. Έφυγες Κυριακή του Θωμά, αφού πρώτα έψαλες το «Χριστός Ανέστη». Όπως ο Απόστολος Θωμάς, έτσι κι εσύ, μετά από μια ζωή γεμάτη πνευματικούς αγώνες, ομολογείς τώρα μπροστά στον Θρόνο του Θεού: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
Η μνήμη σου θα παραμείνει άσβεστη στο Παλαιοχώρι, σαν το καντήλι που ποτέ δεν άφησες να σβήσει στο εικονοστάσι του σπιτιού σου και του Ιερού Ναού μας.
Η σεμνότητά σου, η αγάπη σου για την τάξη της Εκκλησίας και η απόλυτη εμπιστοσύνη σου στην Πρόνοια του Θεού θα είναι ο οδηγός μας.
Ας έχουμε την ευχή σου.
Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστη και αείμνηστη αδελφή μας.
*Ομιλία που εκφωνήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Παλαιοχωρίου, Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως, από τον Εφημέριο Πρωτ. Θεοχάρη Καλπάκογλου, κατά το 40ήμερο μνημόσυνο της μακαριστής Ελένης Χατζησφέκτου, στις 24 Μαΐου 2026.
