Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Σήμερα, η Αγία μας Εκκλησία στρέφει το βλέμμα της με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη σε μια ξεχωριστή χορεία αγίων: στους Αγίους Νεομάρτυρες. Σε εκείνα τα παλικάρια και τις κοπέλες, τους οικογενειάρχες και τους απλούς ανθρώπους του λαού μας, που στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας προτίμησαν τον θάνατο, τα βασανιστήρια και τη θυσία, παρά να αρνηθούν την Πίστη τους στον Αναστάντα Χριστό.
Αναφερόμαστε κυρίως στους τέσσερις αυτούς αιώνες της σκλαβιάς, από την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μέχρι και τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αν και το μαρτυρολόγιο συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα με τις γενοκτονίες του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού. Αν και το μαρτυρολόγιο συνεχίζεται σε κάποιες χώρες και στις ημέρες μας! Ήταν και είναι ημέρες, όπου η επιβίωση του Χριστιανού αποτελούσε και αποτελεί, ένα καθημερινό θαύμα!
Κοιτάζω σήμερα τα πρόσωπά σας και η καρδιά μου γεμίζει από ελπίδα. Βλέπω ανάμεσά μας τόσους νέους ανθρώπους, νέα ζευγάρια με τα παιδιά τους στην αγκαλιά. Και αναρωτιέμαι: Τι έχει να πει ο αποκεφαλισμός ενός Αγίου πριν από 600 περίπου χρόνια σε έναν σημερινό νέο πατέρα; Τι μήνυμα φέρνει η θυσία μιας νεαρής κοπέλας του 18ου αιώνα σε μια σημερινή μητέρα που αγωνίζεται να μεγαλώσει τα παιδιά της στην ψηφιακή εποχή;
Η απάντηση είναι απλή, αλλά συγκλονιστική: Οι Νεομάρτυρες δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι οι πιο επίκαιροι οδηγοί για το παρόν και το μέλλον μας.
Οι Νεομάρτυρες έζησαν σε μια εποχή όπου το να είσαι Χριστιανός σήμαινε να ζεις υπό το καθεστώς μιας διαρκούς, θεσμοθετημένης κακής διάθεσης και αυθαιρεσίας των Τούρκων κατακτητών. Οι Έλληνες δεν είχαν κανένα νομικό δικαίωμα. Ήταν οι «ραγιάδες», οι υποτελείς.
Αρκεί να θυμηθούμε μερικά ιστορικά παραδείγματα αυτής της σκληρότητας για να καταλάβουμε το μέγεθος του ηρωισμού τους:
Το παιδομάζωμα και ο βίαιος εξισλαμισμός: Οι κατακτητές άρπαζαν με τη βία τα μικρά παιδιά των Χριστιανών για να τα μετατρέψουν σε γενίτσαρους, στερώντας τα για πάντα από τις οικογένειές τους.
Οικονομική εξαθλίωση και ταπεινώσεις: Οι Χριστιανοί φορτώνονταν με εξοντωτικούς φόρους, όπως ο κεφαλικός φόρος (χαράτσι). Αν κάποιος αδυνατούσε να πληρώσει, η ποινή ήταν η φυλάκιση, τα βασανιστήρια ή η πώληση σε σκλαβοπάζαρα. Ακόμα και η καθημερινότητά τους ήταν γεμάτη ταπεινώσεις: απαγορευόταν να ιππεύουν άλογα κοντά σε Μουσουλμάνους, έπρεπε να φορούν σκουρόχρωμα ρούχα για να ξεχωρίζουν, οι Εκκλησίες και τα σπίτια τους δεν επιτρεπόταν να είναι ψηλότερα από εκείνα των Τούρκων.
Η εύκολη θανατική ποινή: Οποιαδήποτε υποψία προσβολής του Ισλάμ, ή ακόμα και η ψευδής μαρτυρία ενός Τούρκου ότι ένας Χριστιανός εξέφρασε την επιθυμία να αλλάξει την Ορθόδοξη Πίστη του, οδηγούσε αμέσως στο δικαστήριο. Εκεί η επιλογή ήταν μία: ή ασπάζεσαι το Ισλάμ ή πεθαίνεις με φρικτά βασανιστήρια (αγχόνη, αποκεφαλισμό, ανασκολοπισμό, δηλ. ο κατάδικος κυριολεκτικά σουβλίζεται σ΄ ένα ξύλινο ή μεταλλικό πάσσαλο).
Αν άλλαζαν την Πίστη τους, αν «τούρκευαν», κέρδιζαν αμέσως πλούτη, αξιώματα, κοινωνική αναγνώριση και ασφάλεια. Κι όμως, είπαν «Όχι». Γιατί; Διότι κατάλαβαν ότι η μεγαλύτερη σκλαβιά δεν είναι η σωματική, αλλά η σκλαβιά της ψυχής.
Σήμερα, οι δικοί μας «διωγμοί» δεν γίνονται με σπαθιά και βασανιστήρια. Γίνονται με πιο «βελουδένιο» τρόπο. Ο σύγχρονος κόσμος μας πιέζει διαρκώς να συμβιβαστούμε: να θυσιάσουμε τις αξίες μας για το κέρδος, να κρύψουμε την Πίστη μας για να είμαστε «αρεστοί» και «προοδευτικοί», να δεχτούμε τον εγωισμό και την μόδα, ως τον μοναδικό θεό.
Το μήνυμα των Νεομαρτύρων σήμερα είναι: Κρατήστε την ορθόδοξη Πίστη και την εσωτερική σας ελευθερία!
Μην αφήνετε τις μόδες της εποχής και την καταναλωτική μανία να σας πουν ποιοι είστε. Η αξία σας μετριέται με την καθαρότητα της καρδιάς σας και την ικανότητά σας να αγαπάτε χωρίς ανταλλάγματα.
Και τώρα, ας αναλογιστούμε κάτι πολύ σημαντικό: Πού βρήκαν αυτοί οι Άγιοι το θάρρος να αντισταθούν σε αυτή τη βάρβαρη κρατική μηχανή; Ποιος τους έμαθε να αγαπούν τον Χριστό τόσο πολύ;
Η απάντηση βρίσκεται στην οικογένεια. Μέσα στα φτωχικά, σκοτεινά σπίτια της σκλαβιάς, κάτω από τον διαρκή φόβο του Τούρκου δυνάστη, οι μανάδες και οι πατεράδες δεν είχαν πτυχία θεολογίας. Είχαν όμως ζωντανή Πίστη. Μίλαγαν στα παιδιά τους κρυφά για τον Χριστό και την Παναγία. Τους μάθαιναν να κάνουν τον σταυρό τους, να νηστεύουν, να συγχωρούν, να εξομολογούνται, να κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.
Εσείς, οι νέοι γονείς που βρίσκεστε σήμερα εδώ με τα προσωπάκια των παιδιών σας να λάμπουν, έχετε στα χέρια σας μια ιερή αποστολή. Το σπίτι σας πρέπει να γίνει μια «κατ' οίκον εκκλησία».
Μην προσφέρετε στα παιδιά σας μόνο υλικά αγαθά, φροντιστήρια και ανέσεις. Αυτά γεμίζουν το μυαλό και την τσέπη, αλλά αφήνουν την ψυχή άδεια.
Δώστε τους ρίζες και φτερά. Ρίζες στην Ελληνική παράδοση και την Ορθόδοξη Πίστη μας, και φτερά για να πετάξουν ψηλά με αξιοπρέπεια.
Όταν το παιδί σας βλέπει να προσεύχεστε, όταν σας βλέπει να ζητάτε συγχώρεση από τον/την σύζυγό σας, όταν σας βλέπει να βοηθάτε στο σπιτικό σας, αλλά και τον φτωχό, τότε το εμβολιάζεται με μια πνευματική αντοχή και Θεία ευλογία που κανένας κίνδυνος στον κόσμο δεν θα μπορέσει να κλονίσει.
Ας έχουμε ακόμη υπ’ όψιν μας ότι πολλοί από τους Νεομάρτυρες δεν ήταν αλάνθαστοι. Λόγω ακριβώς αυτής της τρομερής πίεσης και της κακής μεταχείρισης από τους Τούρκους, κάποιοι από αυτούς λύγισαν στην αρχή. Φοβήθηκαν τα βασανιστήρια, αρνήθηκαν τον Χριστό, συμβιβάστηκαν και εξισλαμίστηκαν.
Όμως, δεν απελπίστηκαν. Η συνείδησή τους ξύπνησε. Μετανόησαν πικρά, έκλαψαν, ζήτησαν το έλεος του Θεού και επέστρεψαν εθελοντικά μπροστά στους Τούρκους δικαστές, ομολογώντας ξανά τον Χριστό και σφραγίζοντας την Πίστη τους με το αίμα τους.
Αυτό είναι ένα τεράστιο μήνυμα παρηγοριάς για όλους μας: Ο Θεός δεν ζητά από εμάς να είμαστε αλάνθαστοι, ζητά να είμαστε ειλικρινείς.
Στον καθημερινό μας αγώνα, θα υπάρξουν στιγμές κόπωσης. Θα υπάρξουν λάθη στις σχέσεις μας, νεύρα, απογοητεύσεις, οικονομικά άγχη που λυγίζουν το ηθικό φρόνιμα. Η Εκκλησία σήμερα, μέσα από τους Νεομάρτυρες, μας φωνάζει: Μην απελπίζεστε! Σηκωθείτε ξανά! Η εξομολόγηση, η Θεία Κοινωνία, η συμμετοχή στη Λειτουργία —όπως κάνετε τόσο όμορφα σήμερα— είναι το πνευματικό μας οξυγόνο.
Αγαπητά μου παιδιά, νέοι γονείς, αδελφοί μου,
Οι Άγιοι Νεομάρτυρες δεν νικήθηκαν από το σκοτάδι της Οθωμανικής τυραννίας και της βίας, επειδή μέσα τους έκαιγε το φως της Ανάστασης του Χριστού. Αυτό το ίδιο Φως καλούμαστε να κρατήσουμε αναμμένο μέσα στα σπιτικά μας σήμερα.
Καθώς θα κοινωνήσουμε σήμερα, εμείς και τα παιδιά μας, ας σκεφτούμε ότι γινόμαστε ένα ΣΩΜΑ με τον Χριστό, το ίδιο ΣΩΜΑ που έδινε δύναμη στους Αγίους μας να υπομένουν τα πάντα.
Εύχομαι ολόψυχα, οι Άγιοι Νεομάρτυρες να είναι οι προστάτες των οικογενειών μας. Να δίνουν στα παιδιά μας καθαρό μυαλό και στις καρδιές μας ατελείωτη υπομονή και αγάπη.
Κρατήστε την πίστη σας ζωντανή, κρατήστε την οικογένειά σας ενωμένη κάτω από την ευλογία του Θεού, και να είστε σίγουροι ότι κανένα σκοτάδι της εποχής μας, δεν θα μπορέσει να σβήσει το Θείο Φως που έχετε μέσα σας.
Για την Σύναξη Νέων
π. Θεοχάρης Καλπάκογλου
