Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Αγαπητοί μου αδελφοί.
Η σημερινή ημέρα, η 19η Ιουλίου, είναι μια ημέρα βαθιάς πνευματικής κατάνυξης, αλλά και προσωπικής, εσωτερικής συγκίνησης. Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα με λαμπρότητα την ανακομιδή των ιερών λειψάνων ενός εκ των μεγαλυτέρων φωστήρων της Ορθοδοξίας, του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Σεραφείμ του Σαρώφ, του διάπυρου κήρυκα της χαράς και του Αγίου Πνεύματος.
Ταυτόχρονα όμως, η Χάρη του Θεού θέλησε η ημέρα αυτή να σφραγίσει ανεξίτηλα και τη δική μου ελάχιστη ζωή. Σαν σήμερα, στις 19 Ιουλίου του 2001, αξιώθηκα να λάβω τον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης, αυτόν του Πρεσβυτέρου, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως ΕΥΔΟΚΙΜΟ, και να σταθώ μπροστά στο Ιερό Θυσιαστήριο.
Όταν αναλογίζομαι τη ζωή του Οσίου Σεραφείμ, η ψυχή μου πλημμυρίζει από δέος. Ο Άγιος του Σαρώφ υπήρξε η ενσάρκωση της αναστάσιμης χαράς, αλλά και ένας γίγαντας της ασκήσεως. Δεν ξεχνούσε ποτέ να χαιρετά πάντοτε, κάθε άνθρωπο, κάθε μέρα -όλο το έτος- με τα λόγια:
«Χαρά μου, Χριστός Ανέστη!».
Η ζωή του ήταν μια διαρκής μαρτυρία της παρουσίας του Θεού. Θυμόμαστε την απίστευτη πνευματική του δύναμη όταν, μιμούμενος τους παλαιούς στυλίτες, πέρασε χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες προσευχόμενος γονατιστός πάνω σε μια πέτρα, μέσα στο πυκνό δάσος, παλεύοντας με τους πειρασμούς και ζητώντας το έλεος του Θεού με το «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».
Θυμόμαστε ακόμα την ανεξικακία του, όταν δέχτηκε άγρια επίθεση από ληστές που τον άφησαν σχεδόν νεκρό και παραμορφωμένο για την υπόλοιπη ζωή του, κι εκείνος όχι μόνο τους συγχώρεσε, αλλά ζήτησε να μην τιμωρηθούν.
Στην περίφημη συνομιλία του με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ, ο Όσιος αποκάλυψε το βαθύτερο νόημα της Πίστης μας, λέγοντας ότι «ο πραγματικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος».
Μας δίδαξε ότι η προσευχή, η νηστεία, η αγρυπνία και η ελεημοσύνη είναι τα μέσα, αλλά ο καρπός είναι η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε δοχείο του Παρακλήτου. Και μας άφησε εκείνη την αθάνατη πνευματική παρακαταθήκη:
«Απόκτησε την ειρήνη του Θεού στην καρδιά σου, και χιλιάδες άνθρωποι γύρω σου θα σωθούν».
Για έναν ιερέα, αυτή η διδασκαλία είναι το απόλυτο πρότυπο. Μας θυμίζει ότι η ιερωσύνη δεν είναι αξίωμα, αλλά μια διαρκής προσπάθεια να ειρηνεύουμε οι ίδιοι, ώστε να μπορούμε να αναπαύουμε και να παρηγορούμε τις ψυχές των αδελφών μας.
Συμπληρώνοντας σήμερα ένα τέταρτο του αιώνα στην ιερατική διακονία, ο νους μου τρέχει πίσω σε εκείνη την ημέρα του 2001. Θυμάμαι τον τρόμο και το δέος της χειροτονίας, το βάρος της Αγίας Τραπέζης, την υπόσχεση να υπηρετήσω τον Χριστό, την Εκκλησία Του, την Πατρίδα, με όλη μου την ύπαρξη.
Αυτά τα 25 χρόνια ήταν γεμάτα από Θείες Λειτουργίες, όπου τα γήινα ενώνονται με τα επουράνια, από στιγμές πνευματικής χαράς στα μυστήρια, αλλά και από δάκρυα και παρηγοριά στο πετραχήλι της Εξομολόγησης.
«Ουκ εστέ εαυτών· ηγοράσθητε γαρ τιμής» (Α' Κορ. 6:19-20). Αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου ηχούν πάντα στην καρδιά μου. Αυτή η πορεία δεν ανήκει σε μένα, ανήκει στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.
Όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, ο ιερέας στον κόσμο δεν βαδίζει ποτέ μόνος του. Πίσω από κάθε Λειτουργό του Υψίστου, κρύβεται μια «κατ' οίκον εκκλησία», το στήριγμα και το καταφύγιό του.
Σήμερα, σε αυτή την επέτειο, η σκέψη και η βαθιά μου ευγνωμοσύνη στρέφονται με πολλή αγάπη στην εκλεκτή μου Πρεσβυτέρα Ευαγγελία, τους γονείς και τα αδέλφια μας. Η Αγία Πρεσβυτέρα μας είναι εκείνη όμως, που εδώ και 25 χρόνια σηκώνει μαζί μου, αθόρυβα και υπομονετικά, τον βαρύ αλλά ευλογημένο σταυρό της ιερωσύνης. Είναι εκείνη που έζησε τις αγωνίες μου, που στερήθηκε την παρουσία μου τις ώρες των καθηκόντων, που κράτησε το σπιτικό μας ζεστό και έγινε ο κυματοθραύστης κάθε δυσκολίας.
Μαζί με την Πρεσβυτέρα, ευχαριστώ τον Θεό για τα παιδιά μας. Τα παιδιά ενός ιερέα μεγαλώνουν συχνά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της κοινωνίας και με τις δικές τους θυσίες, στερούμενα τον πατέρα τους αρκετές ώρες της ημέρας, όταν εκείνος πρέπει να βρίσκεται στο Ιερό Θυσιαστήριο και στην γενικότερη ποιμαντική διακονία. Τους ευχαριστώ που με την αγάπη τους, τη νεανική τους ζωντάνια και την κατανόησή τους, ομορφαίνουν τη ζωή μας και μου δίνουν δύναμη να συνεχίζω.
Κοιτάζοντας, όμως, σήμερα γύρω μου, βλέπω και την άλλη μεγάλη μου οικογένεια: την Ενορία μας. Ένας ιερέας χωρίς τους συνεργάτες του, είναι στρατιώτης χωρίς στρατό. Γι' αυτό, η καρδιά μου ξεχειλίζει από ευγνωμοσύνη για όλους εσάς:
Για τους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους, που σηκώνουν το διοικητικό και πρακτικό βάρος των ιερών ναών μας, φροντίζοντας για την ευπρέπεια και την εύρυθμη λειτουργία τους.
Για τις κυρίες του Φιλοπτώχου Ταμείου, τα χέρια της αγάπης της ενορίας μας, που σκύβουν με διάκριση και στοργή πάνω από κάθε ανθρώπινο πόνο και ανάγκη.
Για τους Κατηχητές και τις Κατηχήτριες, που με ζήλο σπέρνουν τον λόγο του Θεού στις εύπλαστες καρδιές των παιδιών και των νέων μας, χτίζοντας το μέλλον της Εκκλησίας.
Για τους καλλίφωνους ιεροψάλτες μας, που με την τέχνη και τη φωνή τους γίνονται η δική μας γέφυρα προς τον ουρανό, ομορφαίνοντας τις ακολουθίες και βοηθώντας μας να προσευχηθούμε, αφού πρώτα αυτοί προσεύχονται βιωματικά.
Για την ευλογημένη νεωκόρο, τον καλό της σύζυγο, και για όλους τους εθελοντές και τις εθελόντριες της εκκλησιαστικής διακονίας στα πολλά Εξωκκλήσια μας και στις πολλές άλλες δραστηριότητες, που προσφέρουν ανιδιοτελώς τον χρόνο, τον κόπο και το μεράκι τους για κάθε ανάγκη της Ενορίας μας, από την καθαριότητα μέχρι τις αρχοντικές φιλοξενίες.
Για τα παιδιά του Ιερού Βήματος, τους μικρούς και μεγαλύτερους μου αγγέλους, που με την αθωότητα και τη σβελτάδα τους με πλαισιώνουν στο Θυσιαστήριο, ομορφαίνουν τη Θεία Λατρεία με τα κεριά και τα εξαπτέρυγά τους.
Πάνω από όλα και όλους, όμως, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, τον Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ,
γιατί ό,τι πνευματικό και υλικό αγαθό πραγματοποιείτε στην Ενορία μας προς δόξα Θεού, γίνεται με την Πατρική ευλογία Του. Καθώς επίσης, στον Γέροντα μου, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γρεβενών π. ΔΑΒΙΔ, για την επί 31 ετών πνευματική καθοδήγηση Του, μέσα από το Μυστήριο της Μετανοίας Εξομολογήσεως και της αφέσεως των αμαρτήματων μου.
Εγκαρδίως οφείλω έναν βαθύ, ειλικρινή έπαινο σε όλους εσάς, τους ενορίτες μας, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Θέλω να σας επαινέσω για την ακλόνητη πίστη σας, την αρχοντική σας ευγένεια, την υπομονή που δείχνετε στις πολλές ελλείψεις μου, αλλά και για τη συγκινητική σας προθυμία να στηρίζετε κάθε πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο της ενορίας μας.
Ιδιαίτερη συγκίνηση, χαρά και βαθιά παρηγοριά πλημμυρίζει την καρδιά μου όταν αντικρίζω τον ναό γεμάτο από τη νέα γενιά. Η Ενορία μας είναι μια ζωντανή Ενορία, μια εστία πνευματικής νιότης και όχι ένα γηροκομείο! Είναι ευλογία Θεού να βλέπουμε ανάμεσά μας τόσα νέα ζευγάρια, και μάλιστα αρκετά πολύτεκνα, που κόντρα στο πνεύμα των καιρών, εμπιστεύονται τον Θεό και στο μεγάλο αυτό θαύμα της τεκνογονίας!
Τι ομορφιά και τι ελπίδα προσφέρει στον εκκλησιασμό η παρουσία τόσων νέων ανθρώπων και μικρών παιδιών! Είναι συγκλονιστικό να βλέπει ο ένας νέος τον άλλον να αγωνίζονται πνευματικά, να παίρνουν δύναμη ο ένας από το παράδειγμα του άλλου και να συνεχίζουν με αμείωτο ενθουσιασμό την πνευματική τους ζωή. Αυτή η ζωντάνια μεταφέρεται κάθε Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, και στο κυριακάτικο πρωινό μας αρχονταρίκι, καθώς και στις εσπερινές συνάξεις των νέων, όπου οι καρδιές ενώνονται, οι προβληματισμοί μοιράζονται και η αδελφική αγάπη βαθαίνει. Τι χαρά και τι μεγάλη ευλογία, για όλους μας!
Η παρουσία όλων σας, η προσευχή, η συμμετοχή σας στο κοινό Άγιο Ποτήριο και το δικό σας χαμόγελο είναι αυτά που κρατούν τη φλόγα της ιερατικής μου καρδιάς αναμμένη εδώ και 25 χρόνια. Νιώθω την χαρά του ουρανού που είμαι ιερέας σας και που αγωνιζόμαστε όλοι μαζί, για να μην λυπήσουμε τον Χριστό με την ζωή και τις αστοχίες μας, αλλά να κερδίσουμε άπαντες την Βασιλεία του Θεού.
Μέσα σ΄ αυτή τη ευλογημένη Ενορία μας, ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, έχουν και τα πνευματικά μας παιδιά. Όλοι εκείνοι, που μας εμπιστεύονται μέσα στο Μυστήριο της Μετανοίας και της Εξομολόγησης. Στο πετραχήλι μας, γυναικείες, ανδρικές και παιδικές ψυχές αποθέτουν τα βάρη τους, τα δάκρυά τους, τις πτώσεις, αλλά και τον πόθο τους για τον Χριστό. Σας ευχαριστώ για την απόλυτη εμπιστοσύνη σας. Μαζί κλάψαμε, μαζί αγωνιστήκαμε, μαζί νιώσαμε τη λύτρωση της συγχώρεσης. Γίνατε για μένα, δάσκαλοι μετανοίας και η δική σας πνευματική προκοπή, είναι η μεγαλύτερη χαρά της ιερωσύνης μου.
Τέλος, σε αυτή την ανασκόπηση των 25 ετών, αισθάνομαι την ανάγκη *να ευχαριστήσω όχι μόνο τους φίλους, αλλά και εκείνους που στάθηκαν κριτικά ή ακόμη και εχθρικά απέναντί μου.
Ο ιερέας είναι άνθρωπος, με ελλείψεις και λάθη. Μέσα από τα επικριτικά σχόλια, τις παρατηρήσεις, ακόμη και τις παρεξηγήσεις αυτών των χρόνων, ο Θεός με παίδευσε, με ταπείνωσε και με ανάγκασε να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Από αυτά τα σχόλια έμαθα για τα λάθη μου, προσπαθώ να διορθωθώ και συνειδητοποίησα ότι η κριτική –όταν την ακούς με ταπείνωση– γίνεται το καλύτερο φάρμακο κατά της υπερηφάνειας. Τους ευχαριστώ όλους, διότι συνέβαλαν, ίσως χωρίς να το θέλουν, στην πνευματική μου ωριμότητα.
Σε αυτό το αργυρό ιωβηλαίο, η πρώτη και τελευταία λέξη παραμένει:
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Ευχαριστώ τον Τριαδικό Θεό για την ανέκφραστη μακροθυμία Του. Ευχαριστώ τον Όσιο Σεραφείμ που με την εορτή του ομορφαίνει αυτή την προσωπική μου επέτειο. Καθώς ξεκινώ την επόμενη περίοδο της διακονίας μου, ζητώ τις προσευχές όλων σας –της Πρεσβυτέρας και των παιδιών μας, των συνεργατών, των ενοριτών και των πνευματικών μας παιδιών –ώστε να αξιωθώ να σταθώ μέχρι τέλους όρθιος, πιστός και ταπεινός Λειτουργός του Υψίστου.
Είθε η Χάρη του Αγίου Πνεύματος να σκέπει τις ζωές όλων μας, τις οικογένειές μας, την ευλογημένη Πατρίδα και Ενορία μας.
Σας ευλογώ και σας χαιρετώ, όπως ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ:
Χριστός Ανέστη, αδελφοί μου, και χρόνια πολλά, ευλογημένα και μόνο στον Θεό δοσμένα!
*Ομιλία που εκφωνήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Παλαιοχωρίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως, από τον Εφημέριο Πρωτ. Θεοχάρη Καλπάκογλου, στις 19 Ιουλίου 2026.
