Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Η μνήμη του τιμάται στις 19 Ιανουαρίου.
Η Καταγωγή και η Θεία Κλήση
Ο Όσιος Αντώνιος γεννήθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας (πιθανότατα στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας). Από νεαρή ηλικία ενστερνίστηκε τον μοναχικό βίο, αναζητώντας την απόλυτη ησυχία και την ένωση με τον Θεό. Όταν ο Άγιος Ιωάννης Ζενταζένι συγκρότησε μια ομάδα από 12 ευσεβείς μοναχούς για να μεταβούν στην Ιβηρία (σημερινή Γεωργία) με σκοπό την ενίσχυση του Χριστιανισμού, ο Αντώνιος επιλέχθηκε ως ένας από αυτούς.
Φεύγοντας από την πατρίδα του, πήρε μαζί του ως μοναδικό πολύτιμο κειμήλιο μια Αχειροποίητη Εικόνα του Σωτήρος Χριστού (αντίγραφο του Αγίου Μανδηλίου της Εδέσσης), την οποία δεν αποχωρίστηκε ποτέ σε όλη του τη ζωή.
Η Ζωή στην Έρημο και το Θαύμα με τα Ελάφια
Αφού κήρυξε για ένα διάστημα στην περιοχή του Καχέτι, ο Αντώνιος ένιωσε την έντονη επιθυμία να επιστρέψει στην απόλυτη απομόνωση. Αποσύρθηκε στα δύσβατα και πυκνόφυτα όρη Ακριάνι. Εκεί έζησε για χρόνια ως ερημίτης, τρεφόμενος αποκλειστικά με χόρτα και ρίζες.
Σύμφωνα με το συναξάρι, ο Θεός, αναγνωρίζοντας την αγνότητά του, του έστελνε άγρια ελάφια κάθε βράδυ, τα οποία κάθονταν ήρεμα και τον έτρεφαν με το γάλα τους.
Το Θαύμα με τον Παγανιστή Άρχοντα
Μια μέρα, τα ελάφια έφτασαν στον Άγιο τρομαγμένα, συνοδευόμενα από ένα πληγωμένο ελαφάκι. Ο Αντώνιος ακολούθησε τα ίχνη του αίματος και συνάντησε έναν τοπικό ειδωλολάτρη άρχοντα που κυνηγούσε στην περιοχή.
Ο άρχοντας, βλέποντας τον ρακένδυτο γέροντα να στέκεται ανάμεσα στα άγρια ζώα, εξοργίστηκε και θεώρησε ότι ο μοναχός του χαλούσε το κυνήγι. Διέταξε αμέσως έναν από τους σιδηρουργούς της ακολουθίας του να κόψει τα χέρια του Οσίου με ένα τσεκούρι. Τη στιγμή όμως που ο σιδηρουργός σήκωσε το όπλο, τα χέρια του παρέλυσαν και έμειναν ακίνητα στον αέρα.
Ο άρχοντας, τρομοκρατημένος από το θαύμα, έπεσε στα πόδια του Αγίου ζητώντας συγχώρεση. Ο Όσιος Αντώνιος, αφού προσευχήθηκε και σχημάτισε το σημείο του Σταυρού, θεράπευσε τον σιδηρουργό. Το θαύμα αυτό οδήγησε τον άρχοντα και ολόκληρο το χωριό του στο να απαρνηθούν τα είδωλα και να βαπτιστούν Χριστιανοί. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο άρχοντας δώρισε στον Άγιο μεγάλες ποσότητες αλατιού για να ταΐζει τα ελάφια του.
 |
| Καθολικό Ιεράς Μονής Μαρτκόπι |
Η Ίδρυση της Μονής και ο Στυλιτισμός
Η φήμη του Αντωνίου ως θαυματουργού εξαπλώθηκε γρήγορα. Πλήθος πιστών άρχισε να συρέει στο βουνό, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί γύρω του μια μεγάλη μοναστική αδελφότητα. Στο σημείο εκείνο ο Άγιος θεμελίωσε τη μετέπειτα ιστορική Ιερά Μονή Μαρτκόπι.
Επειδή όμως ο ίδιος αγαπούσε υπερβολικά την ησυχία, η κοσμική αυτή προσοχή τον κούρασε. Άφησε τη διοίκηση της μονής στους μαθητές του, αποσύρθηκε σε μια ακόμη πιο ψηλή και απόκρημνη κορυφή και έκτισε έναν πέτρινο στύλο (πύργο) ύψους 30 μέτρων. Εκεί έζησε τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του ως Στυλίτης, προσευχόμενος αδιαλείπτως μέσα στο κρύο και τη ζέστη, ενώ κατέβαινε ή επικοινωνούσε με τους μοναχούς μόνο για τα απολύτως απαραίτητα.
Εξαιτίας της απόλυτης απομόνωσής του, οι Γεωργιανοί τον ονόμασαν Martodmqopeli (Μαρτοντμκοπέλι - «αυτός που ζει ολομόναχος»), λέξη από την οποία πήρε το όνομά της ολόκληρη η περιοχή Μαρτκόπι.
Το Οσιακό Τέλος
Προαισθανόμενος το τέλος του, ο Όσιος Αντώνιος κάλεσε για τελευταία φορά τους μαθητές του, τους έδωσε τις πνευματικές του συμβουλές και τους αποχαιρέτησε.
 |
| Ο τάφος του Αγίου εντός του Καθολικού της Μονής |
Λίγο μετά, βρέθηκε νεκρός, σε στάση προσευχής, γονατισμένος μπροστά στην αγαπημένη του Αχειροποίητη Εικόνα του Σωτήρος. Οι μοναχοί κατέβασαν το ιερό του σκήνωμα από τον στύλο και το έθαψαν με τιμές μέσα στο καθολικό της Μονής Μαρτκόπι, όπου ο τάφος του παραμένει μέχρι σήμερα πηγή ευλογίας και ιάσεων για τους προσκυνητές.
