Ερχόμαστε στη θέση του άλλου; .

Ζούμε σε μία εποχή που θέλουμε οι άλλοι να μας σκέφτονται. Την ίδια όμως στιγμή, εμείς σκεφτόμαστε μόνον τον εαυτό μας. Τον έχουμε θεοποιήσει, τον προσέχουμε να είναι μην βρέξει και μην στάξει που λένε.

Τον διπλανό μας τον θέλουμε για να μας υπηρετεί. Έχουμε έρθει όμως ποτέ στη θέση του; Έχουμε σκεφτεί τι περνάει για να του δώσουμε ελαφρυντικά όταν μας στεναχωρεί; Όταν βάλει κάποιος τον Χριστό μέσα του, βιώσει την αγάπη Του, θα αρχίσει να δείχνει πραγματική κατανόηση. Θα μαλακώσει η καρδιά του απέναντι στους άλλους. Θα έρχεται στη θέση των άλλων.

Έργα ευποιίας (Σεβ. Μητρ. Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος) .

«...τῆς δὲ εὐποιίας καὶ κοινωνίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε, τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός» (Ἑβρ.13,16)

Στὴ σημερινὴ περικοπὴ τοῦ Ἀποστολικοῦ μας ἀναγνώσματος βλέπομε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸν Ἀπόστολο νὰ κατακλείη τὴ διδασκαλία του πρὸς τοὺς συμπατριῶτες του Ἑβραίους χριστιανοὺς περὶ τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ μὲ κάποια πρακτικῆς φύσεως ἠθικὴ παραίνεση, ἡ ὁποία δὲν πρόκειται νὰ χάση ποτὲ τὴ σημασία της γιὰ καμμία χριστιανικὴ γενεά. Τί μᾶς συμβουλεύει; Ἀφοῦ μᾶς ἐδίδαξε ἐν Πνεύματι Ἁγίω, πὼς ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ἐν ἀντιθέσει μὲ τοὺς Ἑβραίους, πού θυσίαζαν ζῶα εἰς τιμὴν τοῦ Θεοῦ, ὀφείλομε νὰ προσφέρωμε στὸ Θεὸ μας θυσία αἰνέσεως, ὕμνους δηλαδὴ καὶ δοξολογίες, πρόσθεσε μὲ νόημα, ὅτι δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ λησμονοῦμε καὶ ἐκεῖνες τὶς θυσίες, μὲ τὶς ὁποῖες ἰδιαίτερα εὐχαριστεῖται ὁ Θεός μας.

Πως εκδηλώνεται η αγάπη μας προς τους άλλους; .

Ἕνας ἀοίδιμος Ἐπίσκοπος, ὁ Κοζάνης Διονύσιος, γράφει πὼς ἁπλὰ περιστατικὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς μας θὰ μᾶς κρίνουν. Ὄχι σοφία, ὄχι πολιτικὴ ἐξουσία καὶ δύναμη, ὄχι ὑλικὸς πλοῦτος καὶ χρήματα, ὄχι σωματικὴ ρώμη καὶ ὡραιότητα. Δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἀξία ἐκείνη τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως ἀλλὰ γεγονότα ἁπλά, ὅπως τὰ βλέπουμε στὴν καθημερινὴ ζωή. Ἕνα πιάτο φαγητοῦ, μιὰ οἰκονομικὴ ἐνίσχυση στὸν ἄλλο, μία συμπαράσταση σὲ κεῖνον ποὺ περνάει δύσκολες ὧρες, μία ἁπλὴ ἐπίσκεψη στὸν πονεμένο.

Ὅλα αὐτὰ γίνονται μὲ ἀθόρυβο τρόπο, χωρὶς τυμπανοκρουσίες καὶ δημοσιεύσεις. Ὁ χριστιανὸς ποὺ πιστεύει καὶ ἐνεργεῖ τὴν πίστη του, ἀποφεύγει τὶς θεαματικὲς ἐκδηλώσεις κι ἐκείνους τοὺς πομπώδεις τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔχει συνηθίσει ἡ ἐποχή μας. Τὸ μοναδικὸ πράγμα ποὺ θὰ πάρουμε στὴν ἄλλη ζωὴ εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία γίνεται συνήγορος γιὰ μᾶς στὸ Θεό.