Η αγάπη θέλει άσκηση .

Βγες από τον εαυτό σου και αναζήτησε τον άλλο! Να, ο δρόμος! Αγαπώ τον άλλο; Αγαπώ τον άλλο για τον άλλο και μόνο; Ζητώ το δικό του καλό και μόνο; Ξέρω έπειτα με κάθε λεπτομέρεια τι πρέπει γενικά να κάνω γι’ αυτόν. «Ο γαρ αγαπών τον έτερον νόμον πεπλήρωκε… η αγάπη τω πλησίον κακόν ουκ εργάζεται, πλήρωμα ουν νόμου η αγάπη» (Ρωμ. ιγ’ 8- 10). Αυτή όμως η καθημερινή ταπεινή άσκηση της αγάπης οδηγεί σ’ ένα δεύτερο και υψηλότερο στάδιο.

Οι ανάγκες και η φροντίδα του σώματος .

Πόσα ερωτήματα σου προκάλεσαν τα δυο προηγούμενα γράμματά μου! Αποδεικνύεται έτσι πως είσαι μια μαθήτρια εύστροφη, επιμελής και δεκτική, πράγμα που εγγυάται την επιτυχία σου.

Από δω κι εμπρός θα σου γράφω με μεγαλύτερη προθυμία. Δεν θα σου απαντήσω, όμως, σε όλα από τώρα. Αυτή τη φορά θ’ ασχοληθώ με το ζήτημα που σε απασχολεί περισσότερο. Γράφεις: “Όσα λέτε για τις πλευρές, τις δυνάμεις και τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσεως, με οδηγούν στο εσωτερικό του εαυτού μου. Κοιτάω, λοιπόν, μέσα μου. Κάτι βλέπω, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού μου κόσμου είναι άλλοτε συγκεχυμένο και δυσδιάκριτο, άλλοτε εντελώς αόρατο και απρόσιτο. Θά ‘θελα πολύ να μάθω για την πνευματική, τη διανοητική και τη σωματική πλευρά του ανθρώπου, τις ανάγκες καθεμιάς και τον τρόπο με τον οποίο ικανοποιούνται αυτές οι ανάγκες. Θέλω πολύ να κρατήσω τον εαυτό μου στο επίπεδο της ανθρώπινης αξίας, έτσι όπως την καθόρισε ο Δημιουργός”.

Τι κρύβει η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας (Tito Colliander) .

Οι Άγιοι πατέρες είναι σύμφωνοι σε αυτό το σημείο: Αυτό πού πρώτα πρώτα πρέπει να έχεις πάντα στο νου σου είναι να μην εμπιστεύεσαι ποτέ και με κανένα τρόπο στον εαυτό σου. Ο αγώνας πού αναλαμβάνεις τώρα είναι εξαιρετικά δύσκολος. Οι δυνάμεις σου είναι ανθρώπινες και γι' αυτό πάρα πολύ ανεπαρκείς για να τα βγάλουν πέρα σ' ένα τέτοιο αγώνα. Αν στηρίζεσαι μονάχα σ' αυτές, γρήγορα θα πέσεις κάτω στη γη και δε θα έχεις όρεξη να συνεχίσεις την πάλη. Μονάχα ο Θεός μπορεί να σου δώσει την επιθυμητή νίκη.

Ο ύπνος να γίνει δούλος, όχι αφέντης .

Στην αρχή της διαμονής του στον Άθωνα, μή έχων εύρει Πνευματικόν, ο π. Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης έζησεν ολίγον καιρόν κοντά εις την σπηλιά του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου, όχι μακρυά απ’ την Μ. Λαύραν. Εζούσε εκεί μίαν πολύ σκληράν ζωήν και επέτυχεν έτσι να μείνη οκτώ ημέρας όρθιος, χωρίς να φάγη τίποτε και χωρίς να κοιμηθή.

Ελεγεν:

—Καμμία άσκησις δεν προξενεί τόσες ευλογίες όσο η στέρησις του ύπνου. Πράγματι η αγρυπνία διαλύει το σώμα.

Η μεγάλη πλάνη: “Εγώ πάτερ μου είμαι πολύ καλός χριστιανός​,ταπεινός και δίκαιος” .

Του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πριν από τέσσερα χρόνια, ή πέντε, δεν ενθυμούμαι καλά, σας είχα αναφέρει ένα γεγονός, δεν ξέρω πόσοι από σας το είχατε ακούσει, το ξαναεπαναλαμβάνω, διότι έχει άμεση σχέση με το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα.

Ήρθε κάποιος χριστιανός, επαναλαμβάνω πριν από τέσσερα χρόνια, πέντε, δεν θυμούμαι, μου είπε το όνομά του, και ήλθε σε μένα επειδή είχε πεθάνει ο πνευματικός του, – γνωστός, από το Λοιμωδών, – και αμέσως μετά μου είπε: «Εγώ πάτερ μου, για να ξέρεις είμαι πολύ καλός χριστιανός, είμαι και ταπεινός, είμαι και δίκαιος», και τον ρώτησα από πού αυτό το συμπέρασμα.

Ο κίνδυνος και η πλάνη των ανέσεων .

Είναι και αυτό μέσα στην ανθρώπινη φύση μας το να επιζητούμε με κάθε τρόπο την άνεση. Η αρρωστημένη μας ύπαρξη εξ αιτίας της πτώσεως, στην ανάπαυση νοιώθει ευχαρίστηση, αυτήν λαχταρά, αυτήν θεωρεί ως την πεμπτουσία της ευτυχίας της.

Και σαν να μην φθάνει ο εαυτός μας, έρχεται και η εποχή μας με τα κομφόρ και τις ποικίλες διευκολύνσεις να καλλιεργήσει ακόμη πιο πολύ αυτή μας την διάθεση. Έτσι ζούμε κυριολεκτικά και αναπνέουμε μέσα σε μία ατμόσφαιρα ευδαιμονισμού και καλοπεράσεως. Άνεση, άνεση, προ παντός και κυρίως άνεση, να ποιο είναι το σύνθημα του σημερινού ανθρώπου.

Η δικτατορία της ομορφιάς .

Ἡ Ἀντὶ Μακντάουελ, ἠθοποιὸς καὶ πρόσωπο τῆς πολυεθνικῆς L’oreal, σὲ στιγµὲς εἰλικρίνειας εἶπε: «Μᾶς ζητοῦν νὰ γίνουµε σὰν τὶς κοῦκλες Μπάρµπι, ἐνῷ αὐτὸ ποὺ πρέπει εἶναι, νὰ εἴµαστε πραγµατικὲς γυναῖκες. Θὰ ἤθελα νὰ γυρίσω ἕνα ντοκιµαντὲρ ποὺ νὰ δείχνει πόσο πανέµορφες εἶναι οἱ γυναῖκες καὶ πόσο κακάσχηµες οἱ Μπάρµπι»!

Ἀκριβῶς αὐτὸ γίνεται σήµερα. Ἡ «διεθνὴς τῶν πονηρῶν» ἐκµεταλλευόµενη τὶς ἀδυναµίες, ἀλλὰ καὶ τὶς ἰδιαιτερότητες τῆς ἐποχῆς µας, ἔχει στήσει σὲ βάρος µας µία ὁλόκληρη βιοµηχανία, τὴν ἀποκαλούµενη «βιοµηχανία τῆς ὀµορφιᾶς», µὲ τὴν ὁποία µᾶς ἐκµεταλλεύεται ἀπολύτως. Ἔχουν δηµιουργήσει τὰ πρότυπα, τύπου κούκλας Μπάρµπι, τὰ ὁποῖα εἶναι βέβαια τελείως ἐξωπραγµατικά, ἄπιαστα, καὶ συνεχῶς µεταβαλλόµενα, πρὸς τὰ ὁποῖα ὅµως πρέπει καὶ νὰ ἀποβλέπουµε, διαθέτοντας τὰ πάντα. Χρόνο, χρήµατα, σκέψη, ἐνδιαφέροντα, κόπους καὶ θυσίες, ὅσο γιὰ λίγα ἄλλα στὴ ζωή! Μία διαδικασία ἡ ὁποία τελικὰ µᾶς βάζει σὲ πλῆθος ἀπὸ περιπέτειες δίχως τελειωµό!

Τα τέσσερα αμαρτήματα των γυναικών .

Ένας δαιμονισμένος ομολόγησε ότι όταν ξόρκιζε ο Πνευματικός το δαιμόνιο για να βγει από τον πάσχοντα, το ρώτησε να του πει ποιοι κολάζονται περισσότερο οι άνδρες ή οι γυναίκες, τότε ο δαίμων απάντησε οι γυναίκες.

Για τέσσερα αμαρτήματα που κάμνουν οι γυναίκες κολάζονται περισσότερο, του είπε ο δαίμων:

Κακοπάθεια (Σεβ. Μητρ. Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος) .

«κακοπάθησον» (Β΄Τίμ.4,5)

Τό γραπτό μας κήρυγμα κατά τή Θεία Λειτουργία, ἀγαπητοί ἀδελφοί, γιά ἐφέτος, θά βασίζεται ἐπάνω στά Ἀποστολικά ἀναγνώσματα, πού διαβάζωνται στούς ναούς μας κάθε Κυριακή. Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ θά προσπαθήσουμε νά ἐξηγήσουμε κάποια ἀπό τά ἱερά τους νοήματα καί νά τά μεταδώσουμε μέ τρόπο ἁπλό στό εὐσεβές ἐκκλησίασμα, καί συγκεκριμένα ὅσα σχετίζονται μέ τήν κοινωνική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅσα ἐνδιαφέρουν τόν καθένα μας ὡς κοινωνικά ὄντα. Πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε, ὥστε νά συμβάλουμε στήν καλή λειτουργία καί τήν πρόοδο τῆς κοινωνίας μας.

Οπτασίες του Μέγα Αρσένιου - Διδακτική ιστορία .

Ο Μέγας Αρσένιος (4ος -5ος αἰώνας), ὁ ἀρνητής κάθε σωματικῆς ἀπολαύσεως, εἶχε τήν συνήθεια νά διηγεῖται στούς πατέρες ὠφέλιμες ἱστορίες καί ὀπτασίες του, τίς ὁποῖες ἀπέδιδε σέ ἄλλα πρόσωπα, γιά ν’ ἀποφύγει ὁ ἴδιος τήν κενοδοξία.''Κάποτε'', διηγήθηκε ὁ ὅσιος,'' ἕνας ἡλικιωμένος μοναχός, ἐνῶ καθόταν στό κελλί του, ἄκουσε ἀγγελική φωνή νά τοῦ λέει:

- Βγές ἔξω,νά σοῦ δείξω τήν ἀξία τῶν ἔργων τῶν ἀνθρώπων.

''Βγῆκε ὁ μοναχός καί ἀκολούθησε τόν ἄγγελο σέ κάποιο τόπο, ὅπου ἕνας ἄνθρωπος ἔκοβε ξύλα. Ὅταν τελείωσε, τά ἔδεσε καί προσάθησε νά τά σηκώσει, ἀλλά δέν μπόρεσε. Ἄφησε τότε κάτω τό δεμάτι, πρόσθεσε κι ἄλλα ξύλα καί διαρκῶς συνέχιζε νά προσθέτει''.

Το πνεύμα χαλαρότητας της εποχής (Αγ. Παΐσιος) .

"Σήμερα, αν κάποιος θέλη να ζήση τίμια και πνευματικά, δεν χωράει στον κόσμο, δυσκολεύεται". 

- Γέροντα, γιατί ο Αγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι Μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι “υπέρ πάντας Μάρτυρας”; 

- Γιατί παλιά είχαμε μεγάλα αναστήματα. Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα -μιλώ γενικά για την Εκκλησία και τον Μοναχισμό. Τώρα πλήθυναν τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν τα βιώματα. Θαυμάζουμε μόνον τους Αγίους Αθλητές της Εκκλησίας μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, γιατί δεν κοπιάσαμε, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνισθούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε. Ο Καλός Θεός βέβαια θα λάβη υπ’ όψιν Του την εποχή και τις συνθήκες στις οποίες ζούμε και ανάλογα θα ζητήση. Αν λίγο αγωνισθούμε, θα στεφανωθούμε περισσότερα από τους παλαιούς.