ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ .

«…μή μεριμνᾶτε…». ( Ματθ. 6, 25)

Ἡ σημερινή περικοπή τοῦ Εὐαγγελίου μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι σέ ὅλους μας γνωστό, ὅτι ἕνα κυρίως στόχο ἠθικό ἔχει: νά μᾶς λυτρώσει μέ τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ μας ἀπό τό κακό ἐκεῖνο, πού τρώγει τά σωθικά τοῦ ἀνθρώπου, καί πού ὀνομάζεται ἄγχος. Ἐπειδή ὅμως τό ὀλέθριο αὐτό κακό δέν χτυπᾶ μόνο τούς μεγαλύτερους στήν ἡλικία, ἀλλά δυστυχῶς ἀνάμεσα στά πολλά θύματά του εἶναι καί οἱ νέοι μας, γι’ αὐτό ὡς θέμα τοῦ σημερινοῦ μας κηρύγματος θά ὁρίσουμε τό ἄγχος καί οἱ νέοι. 

H υπερανάλυση των καταστάσεων και η σχέση της με το άγχος και την κατάθλιψη .

Η υπερανάλυση ειναι μια διαδικασία σκέψης που ξεκινάει, τις περισσότερες φορές, από τον φόβο του να μην μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Ξεκινάει δηλαδή από μία διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας και «μειονεξίας», και καταλήγει στο να την αναπαράγει. Ο φόβος ότι δεν έχουμε πλήρη έλεγχο του προσωπικού, ή συλλογικού μας περιβάλλοντος κινητοποιεί τον μηχανισμό της επίλυσης προβλημάτων μέσα από την διαδικασία της ανάλυσης μιας κατάστασης.

Συχνά, ακριβώς επειδή αυτού του είδους η υπερβολική ανάλυση των δεδομένων του νου μας, δεν είναι το αίτημα μιας υγιούς διαδικασίας, αλλά περισσότερο μιας ψυχικής κατάστασης που «τελεί εν ασθενεία», το αίτημα της επίλυσης ενός προβλήματος, όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται, αλλά αντίθετα το προς επίλυση πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο!

Διδακτική ιστορία: Πόσο βάρος έχει ένα ποτήρι; .

Ένας γέροντας μιλούσε σε κάτι νεαρά παιδιά…Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό, και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση «είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο». Αντί αυτού, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, ρώτησε: «Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι νερό;»

Οι απαντήσεις που ακούστηκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.

Αγ. Παΐσιος: «Για τίποτε να μην έχετε άγχος...» .

Το άγχος είναι του διαβόλου. Όταν βλέπετε άγχος, να ξέρετε ότι εκεί έχει βάλει την ουρά του το ταγκαλάκι. Ο διάβολος δεν πηγαίνει κόντρα. Αν υπάρχη μια τάση, σπρώχνει και αυτός, για να ταλαιπωρήση και να πλανήση τον άνθρωπο. Τον ευαίσθητο λ.χ. τον κάνει υπερευαίσθητο. Όταν έχης διάθεση να κάνης μετάνοιες, σπρώχνει και ο διάβολος να κάνης περισσότερες από την αντοχή σου και, αν οι δυνάμεις σου είναι περιορισμένες, δημιουργείται μια νευρικότητα, γιατί δεν τα βγάζεις πέρα, και στην συνέχεια σου δημιουργεί άγχος με ελαφρά απελπισία κατ’ αρχάς και μετά συνεχίζει… 

Διδακτική ιστορία: Η ξεχειλισμένη κούπα... .

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν άγιο ερημίτη.

Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.

- Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε, έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ . . .

Άγιος Παΐσιος: Να μην ανοίγουμε πολλά μέτωπα .

Οι άνθρωποι σήμερα, επειδή δεν ζουν απλά, έχουν πολύ περισπασμό. Ανοίγουν πολλά μέτωπα και χάνονται με την πολλή μέριμνα. Εγώ ένα-δύο πράγματα τα τακτοποιώ και μετά σκέφτομαι άλλα. Ποτέ δεν έχω να κάνω πολλά πράγματα μαζί. Τώρα σκέφτομαι να κάνω αυτό, το τελειώνω και μετά σκέφτομαι να κάνω κάτι άλλο. Γιατί, αν δεν τελειώσω το ένα και αρχίσω το άλλο, δεν έχω ανάπαυση. Όταν έχη κανείς πολλά μαζί να κάνη, παλαβώνει. Και μόνο να τα σκέφτεται, παθαίνει σχιζοφρένεια.

Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νέος που είχε ψυχολογικά προβλήματα. Μου έλεγε ότι ταλαιπωρείται, γιατί έχει μια κληρονομική ευαισθησία από τους γονείς κ.λπ. "Τι κληρονομικά μου λες; του είπα. Πρώτα, χρειάζεσαι ξεκούραση. Μετά να πάρης το πτυχίο σου, μετά να πας στον στρατό, μετά να κοιτάξης για διορισμό". Με άκουσε ο καημένος και βρήκε τον δρόμο του. Έτσι βρίσκουν και τον εαυτό τους οι άνθρωποι.

Η υπέρβαση του άγχους στη ζωή της οικογένειας .

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές συνιστώσες που κυριαρχούν στη ζωή της σύγχρονης οικογένειας , είναι και αυτή του άγχους.

Σχεδόν όλα τα μέλη των οικογενειών, από τα μικρότερα ως τα πιο ηλικιωμένα, βιώνουν την κατάσταση του άγχους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να χαρούν την κοινωνία των προσώπων... αλλά και η ζωή τους να μην έχει τον χαρακτήρα της ευχάριστης δημιουργικότητας, προϋπόθεση απαραίτητη για την λειτουργικότητα στην εργασία, στην μάθηση, στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Μοναχική ζωή και καταναλωτική κοινωνία .

«Η Ορθόδοξη Μοναχική ζωή και η καταναλωτική κοινωνία είναι δύο έννοιες ριζικά διαφορετικές. Η καταναλωτική κοινωνία με το πρόσχημα της οικονομίας χρόνου, δυνάμεων και παράλληλα καλύτερης εξυπηρέτησης και απόδοσης, δελεάζει και παρασύρει τον άνθρωπο (και επί του προκειμένου τον Μοναχισμό), στη σύγχρονη τεχνολογική εξυπηρέτηση. Η ευρηματικότητά της είναι ανεξάντλητη και γι΄ αυτό εξαναγκάζεται ο άνθρωπος να τρέχη συνεχώς και με συνεχές άγχος για να ανταποκρίνεται στις ποικίλες προσφορές και εναλλαγές απασχολήσεων. Τελικά η καταναλωτική κοινωνία οδηγεί σε καθήλωση στα γήινα και σε πνευματική αποδιοργάνωση.

Ανθολόγιο σωτήριων συμβουλών Αγ. Πορφυρίου .

1. Κάνε το σταυρό σου και περιφρόνησε το διάβολο.

Άφησέ τον αυτόν, μου έλεγε ο π. Πορφύριος για το διάβολο. Μην του δίνεις σημασία. Όσο του δίνεις σημασία, τόσο περισσότερο σε πλησιάζει. Αν θέλεις να τον διώξεις, να τον απομακρύνεις από κοντά σου, πάψε να του δίνεις σημασία. Περιφρόνησέ τον.

Μόνο η περιφρόνηση του αξίζει. Από τη στιγμή που θα αρχίσει να την εισπράττει, θα αρχίσει και θα υποχωρεί. Μέχρι που, τελικά, θα τραπεί σε φυγή. Η περιφρόνηση αποτελεί το δεύτερο όπλο, μετά τον Τίμιο Σταυρό, κατά του διαβόλου! Και τον μεν Τίμιο Σταυρό τον φοβάται και, κυριολεκτικά, τον τρέμει και τρέπεται σε άτακτη φυγή.

Την δε περιφρόνηση δεν την αντέχει. Γιατί είναι υπερόπτης και σκάει από το κακό του! Εξάλλου, αυτή η υπεροψία ήταν αιτία να εκπέσει και να γίνει αυτό που έγινε. Εισέπραξε την τιμωρία του…

Ο χριστιανικός ανθρωπισμός (Σεβ. Μητρ. Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος) .

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21-06-2015)

«...μή μεριμνᾶτε» (Μάτθ. 6,25)

Ὑπῆρξαν στό παρελθόν, ἀγαπητοί ἀδελφοί, καί ὑπάρχουν μέχρι σήμερα, συνάνθρωποί μας μέ ἀρκετές ἀμφιβολίες γιά τήν ἀπόλυτη ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καί ἔχουν, -ἐκτός τῶν ἄλλων- τήν ἐσφαλμένη γνώμη, ὅτι ἡ Θρησκεία τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐστέρησε σέ μεγάλο βαθμό τή χαρά τῆς ζωῆς ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ὅτι ἔστρεψε ἀποκλειστικά τό βλέμμα του καί τό προσήλωσε στόν οὐρανό καί στά οὐράνια καί ὑποτίμησε ἔτσι τήν ἐπίγεια ζωή του, καί παρέβλεψε τήν καθημερινότητά του.

Πως θα ξεπεράσουμε την αγωνία και το άγχος; (π. Αυγουστίνος Καντιώτης) .

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγετε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε· ουχί η ψυχή πλείον εστι της τροφής και τω σώμα του ενδύματος; εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ ημών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» (Ματθ. 6, 25-26).

Αγωνία παγκόσμια
Αν ανοίξουμε τις καρδιές των σημερινών ανθρώπων, θα δούμε ότι είναι γεμάτες αγωνία, ανησυχία, φόβο. Για πολλά αγωνιούν οι άνθρωποι και γίνονται δυστυχισμένοι· αλλά η σοβαρώτερη αγωνία που τους καταλαμβάνει, είναι από τη μέριμνα για το μέλλον…

“Γιατί σε μένα Θεέ μου;...” .

  Δεν είναι σπάνια η ερώτηση. Ίσως μάλιστα τις περισσότερες φορές να κλείνεται βαθιά μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου, κι εκεί να τον βασανίζει, να μην τον αφήνει να ησυχάσει. Έτσι, σαν παράπο­νο, σαν κάτι που δεν βρίσκει δικαίωση μέσα του, μα και που ο ίδιος δεν τολμά να το εκφράσει, φοβούμενος ότι θα αμαρτήσει ενώπιον του Θεού. Κι ακριβώς ο φόβος αυτός επιτείνει ακόμα περισσότερο τον βασανισμό.

Αγχος και πνευματική ζωή .

Μπορεί η ίδια η πνευματική ζωή να δημιουργήσει με κάποιο τρόπο άγχος σε έναν άνθρωπο;

Ναι, όταν προσπαθεί να συνδυάσει τα κοσμικά με τα πνευματικά! Ας ακούσουμε πάλι τι λέει ο γέροντας Παΐσιος: «Όσο μπορείτε στις δουλειές σας καρδιά να μη δίνετε. Χέρια, μυαλό να δίνετε. Καρδιά να μη δίνετε σε χαμένα, σε άχρηστα πράγματα. Γιατί μετά πώς θα σκιρτήσει η καρδιά για το Χριστό; Όταν η καρδιά είναι στο Χριστό τότε αγιάζονται και οι δουλειές, υπάρχει και η εσωτερική ψυχική ξεκούραση συνέχεια και νιώθει κανείς την πραγματική χαρά. Να αξιοποιείτε την καρδιά σας, να μην τη σπαταλάτε.» (Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Α΄ σ.191)