Η αντιγραφή και αποθήκευση έχει καταχωρηθεί επιτυχώς!
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Έχετε αντιγράψει το άρθρο στα αγαπημένα στις:
Σας ενημερώνουμε ότι ο παρόν ιστότοπος χρησιμοποιεί λογισμικό διασφάλισης πνευματικών δικαιωμάτων.
Μέγας ιεράρχης
εδώ είναι
ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ο Ψαρριανός που συμπύκνωσε σέ
μία μόνο γραμμή όλη τήν
πεμπτουσία τής ψυχής τού ελληνικού πνεύματος μέσα στους αιώνες, όταν απάντησε
στούς εύλογους φόβους καί
στά όνειρα για το μέλλον
τού μονολογώντας ήσυχα «βρέ Κωνσταντή, έτσι κι αλλιώς
θά πεθάνεις!», και κάνοντας το σταυρό του όρμησε
νά κατακάψει την τουρκική παρουσία στο Αιγαίο.
Επιτρέψτε
μου κι εμένα να ευχαριστήσω τον Θεό που μου έκανε τη χάρη να έλθω στα αγιασμένα τούτα χώματα, να τιμήσω τόν
Κανάρη, τους άλλους
πυρπολητές τών Ψαρρών, κι όλους τους προπάτορές σας, που με τη θυσία τους,
μέ τον αφανισμό τους, έδωσαν στην Ελλάδα το στεφάνι τής Λευτεριάς. Και παρακαλώ πολύ να μείνουμε όλοι όρθιοι επί
ένα λεπτό, καταθέτοντας
στή μνήμη τους ως
μαρτυρία αφάτου τιμής τη σιωπή μας.
Άπειρος
είναι ο αριθμός τών
Ελλήνων που έχουν μιλήσει με το ίδιο θέμα. Καθηγητές όλων τών βαθμίδων, λόγιοι, πολιτικοί, άρχοντες τής τοπικής αυτοδιοίκησης,
έχουν μιλήσει για το ΄21.
Καί συνήθως, μάς λέγουν
πόσο μέγας υπήρξεν ο αγών,
πόσο σπουδαίος ο λαός μας, πόσο όλα έγιναν άψογα.
Μιλώντας για το ΄21 θέλουμε να μένουμε προσκολλημένοι στον έπαινο, και αρνούμεθα να στρέψουμε τό
βλέμμα στην προβληματική. Κλείνουμε τα μάτια και τ΄ αυτιά μας μπροστά σε ό,τι
θά μπορούσε να είναι όχι θριαμβολογία αλλά
έλεγχος. Νομίζουμε πως αρκούν στους ήρωες
τά μεγάλα μας λόγια και τα στεφάνια που καταθέτουμε. Δεν θέλουμε να νιώσουμε ότι η μόνη τιμή πρός τους ήρωες, η
μόνη αναγνώριση τη θυσίας
τους, είναι όχι μόνον η μνήμη μας αλλά κυρίως η πράξη μας.
Αισθάνομαι
όμως ότι εδώ
στά Ψαρρά, τόπον ιερόν όπου αρχίζω τις ομιλίες
μου εις τιμήν τού Αγώνα, θα πρέπει όλους
νά μάς καλέσω σε μίαν άσκηση αυτογνωσίας.
Θέλω να τολμήσουμε εδώ, μαζί, να δούμε την αδιαφορία μας για το ΄21. Πόσοι, αλήθεια, από τους σημερινούς Έλληνες συγκινούμεθα με τη θύμησή
του; Πόσοι κατανοούμε τό
μήνυμά του και πόσοι νιώθουμε ότι
η ζωή μάς πρέπει νάναι σύμφωνη με τό
πνεύμα του;
Εκτός όμως από την αδιαφορία,
υπάρχει και η άγνοια. Γνωρίζουμε όλοι
ότι τα Ελληνόπουλα σήμερα στα σχολεία τους ελάχιστα μαθαίνουν για το ΄21, ελάχιστα έχουν συναίσθηση πόσο αίμα και πόσο βαθύ πόνο έχει μέσα του αυτό το σύμβολο που λέγεται
σημαία, και που πολύ συχνά αντιμετωπίζεται
σάν ένα κοινό πανί.
Πολλές φορές αποκτούμε την εντύπωση ότι
καί σε ξένη χώρα να ζούσαν
τά παιδιά μας, περίπου τα ίδια
θά μάθαιναν. Και τα ξένα παιδιά, άλλωστε,
πού πηγαίνουν στο σχολείο
μέ τα Ελληνόπουλα, δεν αισθάνονται πως αυτά δεν μετέχουν αυτής τής
κληρονομιάς.
Έχουμε
μάθει να ρίχνουμε σε τρίτους τις ευθύνες,
νά λέμε ότι φταίει το υπουργείο Παιδείας γι' αυτό,
ή ότι φταίνε
οι δάσκαλοι. Κι όμως, εμείς
είμαστε οι υπεύθυνοι, εμείς έχουμε δημιουργήσει αυτή την αποξένωση
από τα ιερά και τα όσια του Γένους, δικοί μας είναι οι δάσκαλοι, δικό μας και το υπουργείο.
Εμείς βλέπουμε απαθείς και με ψευδοκατανόηση την πλήρη διάλυση τής οικογένειάς μας –πώς
νά μάς ξυπνήσει από το λήθαργο η Τζαβέλαινα; Εμείς έχουμε
αφεθεί να πέσουμε μέσα στη γλυκειά
δίνη τού καταναλωτισμού – τι θάχαν να μάς πούν για την τηλεόρασή μας οι μπουρλοτιέρηδες; Εμείς ζητάμε από
τά σχολειά να μη τα κουράζουν τα παιδιά μας – θα τα εξοντώνουμε λοιπόν στην κούραση τα παιδιά μιλώντας
τους για πατρίδα και ανδρεία;
Έχουμε
φτιάξει μία κοινωνία που μοιάζει θερμοκήπιο τού
κακού. Κάθε σκηνοθετίσκος
μπορεί να γελοιοποιεί από την τηλεόραση την αγάπη στην πατρίδα και την πίστη στον Θεό, κι εμείς τα βλέπουμε αυτά
ξαπλωμένοι στις άνετες
πολυθρόνες μας και γελάμε.
Διασκεδάζουμε βλέποντας να γελοιοποιούνται
οι ήρωες, να εξευτελίζονται αυτοί που πλήρωσαν με αίμα και φρίκη το δικαίωμά μας
νά καθόμαστε μπροστά σε τηλεόραση. Χωρίς καμιά συναίσθηση ντροπής και ευθύνης, χάσκουμε ηλιθίως
βλέποντας τον εσκεμμένο
καί ασταμάτητο διασυρμό τής πατρίδας και τής πίστης.
Έχουμε
φτιάξει μία παιδεία όπου η αγάπη στην πατρίδα θεωρείται φασισμός, και η
προσευχή τών μαθητών είναι πέντε τελετουργικές φράσεις χωρίς νόημα. Έχουμε αναθέσει την παιδαγωγία τού παιδιού
στήν τηλεόραση. Κι εκείνη
βέβαια μάς πληρώνει,
διδάσκοντας το παιδί μας ότι
οι μόνες αληθινές αρετές είναι το κυνήγι τού
χρήματος, το κυνήγι τής
σάρκας, και το κυνήγι τής
πρόσκαιρης λάμψης.
Άς μου
επιτραπεί να μνημονεύσω τον Γεώργιο
Πολίτη. Δεν σάς κακίζω
πού δεν θυμάστε αυτό τό
μικρό ναυτάκι στο πλοίο
τού Μιαούλη. Ήταν η αιγυπτιακή
αρμάδα μαζεμένη στή
Μεθώνη και πήγε ο Μιαούλης να την καταστρέψει.
Είχε μαζί του δυό
σπουδαίους μπουρλοτιέρηδες, τον Πιπίνο και τον Ραφαλιά. Μα κανείς τους δέν
τόλμησε να μπεί μέσα στό
λιμάνι και να κολλήσει το πυρπολικό του στα πλοία
τού Μπραΐμ πασά. Ο Μιαούλης παρακάλεσε, ικέτεψε, απείλησε,
αλλά τούλεγαν οι μπουρλοτιέρηδες πως αδύνατο ήταν να πετύχει. Ο
Μιαούλης έμεινε μόνος νά
περπατά πάνω κάτω στήν
κουβέρτα τού πλοίου του.
Τότε, το μικρό ναυτάκι, ο
Γιώργος Πολίτης,
παρουσιάζεται μπρός του και τού
λέει:
- Δώσε
μου το μπουρλότο τού
Ραφαλιά, θα πάω εγώ.
- Τ' είσαι
σύ ρέ; Βρυχάται ο Μιαούλης. Είσαι καλύτερος καπετάνιος καί
ξέρεις τη δουλειά;
- Όχι,
μά τι έχει να κάνει; απαντά σεμνά το ναυτάκι. Μία φορά, θα γίνει η δουλειά. Δίνω υποσκεσι.
- Νιώθεις πού
θά πάς μπρέ; ρωτά ο ναύαρχος. Θα πάς
νά σκοτωθείς!
- Ό,τι
πεί ο θεός, ναύαρχε. Εκείνος ό,τι
πεί.
Αυτή ήταν η απάντηση
τού μικρού. Και πήρε το μπουρλότο. Το μικρό ναυτάκι, δεκαοχτώ χρονών, μπήκε μέσα στο λιμάνι. Τον ακολούθησαν αμέσως
οι άλλοι, γιατί ντράπηκαν πού
νιούτσικο παλικάρι πήγαινε μόνο τού
στά σαγόνια τού θανάτου.
Κι έγινε έτσι το θαύμα τής καταστροφής
τού φοβερού αιγυπτιακού
στόλου.
Θέλω να βάλετε το χέρι στην καρδιά, και να ρωτήσετε όλους τους Έλληνες: ποιά τηλεόραση θά
χυτεύσει την ψυχή τού
μικρού ναύτη, τού Γιώργου Πολίτη; Από ποιό σχολειό θα βγεί αυτό το παιδί σήμερα;
Νά σάς
φέρω ένα πιό κοντινό
παράδειγμα. Είπε γέροντας
πιά ο Κανάρης σε κάποιους
ξένους που τον επισκέφθηκαν
νά τον τιμήσουν: «Ευχαριστώ τον Θεό που επέτρεψε σ΄ ένα μικρό ναύτη ενός ελληνικού
νησιού από τα πιό μικρά, να κάνει γιά
τήν πατρίδα του κάτι».
Αυτά
τά λόγια, τα χωρίς καμιά καύχηση, καμιά ξιπασιά, είπε ο
γέροντας. Κι αναρωτιέμαι,
όχι πόσο ήθος πρέπει νάχει εκείνος για να μιλήσει έτσι,
αλλά ποιά ποιότητα πρέπει
νάχει η κοινωνία για νά
μπορέσει να ακούσει αυτό το λόγο. Αναρωτιέμαι άν καταλαβαίνουμε όλοι, ότι αυτά
τά λόγια, αυτό το ήθος τού Κανάρη, είναι
ένα ακόμη μπουρλότο ενάντια όχι πιά σε τούρκικα καράβια, αλλά στον αθεϊσμό και την αρνησιπατρία τής εποχής
μας.
Ερχόμενος
στά Ψαρρά, στο νησί τής υπέρτατης θυσίας, θα ήθελα να φέρω αυτόν τον προβληματισμό μέσα
στίς ψυχές τού λαού μας: δεν τιμούμε αληθινά το ΄21 και τους αγωνιστές, δεν σεβόμεθα τις θυσίες τών μυρηκάζοντας με την ευκαιρία επετείων λόγια θαυμασμού.
Δέν τιμούμε
τόν Θεό κουνώντας την κεφαλή μας και αναγνωρίζοντας
ότι ναί, βέβαια, υπάρχει, λές και τού κάνουμε τη χάρη να τού επιτρέψουμε να υπάρχει.
Δέν τιμούμε τον Κύριό μας
θαυμάζοντες την αγαθότητά
του και συνεχίζοντες τις αμαρτίες
μας. Έτσι και τους ήρωες, δεν τους τιμούμε πράγματι παρά μόνον άν μπορούμε να σταθούμε
εμπρός τους μέ
ταπεινοφροσύνη, ζητώντας από
τόν Θεό να μάς επιτρέψει να έχουμε πάντοτε στην καρδιά μας
τό φωτεινό παράδειγμά τους.
Θά ήθελα
ο εορτασμός τού
΄21 που αποφάσισε η Εκκλησία μας, να μάς
οδηγήσει όχι σε νέες ομιλίες με παλιό περιεχόμενο, όχι σε μεγαλαυχίες, αλλά σε μίαν επανεξέταση τής πορείας μας. Να δούμε μέσα στην ψυχή μας και στήν
οικογένειά μας τι λάθος έχουμε κάνει, και πως θα πρέπει
νά το διορθώσουμε.
Αυτό
θάναι το μόνο αληθινό
στεφάνι μυρτιάς που μπορούμε πράγματι να καταθέσουμε στή
μνήμη τών αγωνιστών.
+ Αρχιεπ. Χριστόδουλος
Πηγή: nefthalim.blogspot.com
