υγεία
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υγεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
|
Γέρων Γρηγόριος: Ἀντιστρέψαμε πλήρως τὴν πνευματικὴ ἀντιμετώπιση - Στηρίξαμε ὁλοκληρωτικὰ τὶς ἐλπίδες μας στὴν ἐπιστήμη - Γι' αὐτὸ ἡ ἀρρώστια παραμένει
.
|
Ἱερομονάχου Γρηγορίου (2021), Μὲ πίστη καὶ μετάνοια.
Ἅγιον Ὅρος: Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου
Ο Άρης Σερβετάλης, αν και πλήττεται από το κλείσιμο των θεάτρων και των κινηματογράφων, περνάει την καραντίνα στο σπίτι του με ηρεμία και περισυλλογή, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στο Secret των "Παραπολιτικών".
"Στον ρόλο του Αγίου Νεκταρίου μου άρεσε το ότι ήρθα σε επαφή με τη ζωή ενός ανθρώπου που θυσιάστηκε για τους συνανθρώπους του. Πολεμήθηκε πάρα πολύ από τον φθόνο των ανθρώπων. Αλλά το σημαντικότερο ήταν πως κατάφερε να μη βλέπει στον εχθρό την κακία. Έβλεπε ως πρόσωπο αυτόν που τον συκοφαντούσε και έτσι κατέκρινε μόνο την πράξη του, ενώ για το πρόσωπο είχε αγάπη" περιγράφει για την ταινία "Man of God".
Η στενή σχέση που διατηρεί ο ηθοποιός με την εκκλησία τα τελευταία χρόνια είναι γνωστή, καθώς είναι ένας από τους καλλιτέχνες με ισχυρό θρησκευτικό αποτύπωμα.
"Με το lockdown μού έχει λείψει πολύ η εκκλησία. Γιατί, όπως υπάρχουν τα σουπερμάσκετ για την τροφή του σώματος, έτσι είναι και οι εκκλησίες για την πνευματική τροφή. Και στις εκκλησίες δεν πας επειδή είσαι υγιής. Πας επειδή νοσείς πνευματικά. Θα έπρεπε να είναι ανοιχτές" τονίζει.
Όσο για το εμβόλιο για τον κορονοϊό, ανέφερε ότι "Είμαι πολύ επιφυλακτικός, επειδή διαφημιζεται σαν σωτήρας και νομίζω πως θα είμαι από τους τελευταίους που θα το κάνουν".
Πηγή: thetoc.gr
|
|
Μητρ. Γουμενίσσης: ''Ο απεγνωσμένος λαός μας προσμένει τον εκκλησιασμό των Χριστουγέννων''
.
|
ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Ἐξαναγκαζόμαστε καί ὑποχρεούμεθα νά ἐκφράσουμε εὐθαρσῶς ὄχι ἁπλῶς τήν ψυχική κόπωση, ἀλλά τήν ὁριακή ψυχολογική ἀπόγνωση τοῦ λαοῦ καί μάλιστα τήν διογκούμενη ἀγανάκτηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος γιά τήν ὁλοκληρωτική φίμωση καί τήν κατάργηση τοῦ στοιχειώδους συνταγματικοῦ δικαιώματος στήν παραμικρή ἐλευθερία ἐνάσκησης τῆς θρησκευτικῆς λατρείας (ἄς τό διατυπώσω μέ μιά νομική φόρμα).
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, με αφορμή την απαγόρευση των πιστών να προσέρχονται στους Ιερούς Ναούς, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Διερωτῶμαι ἐὰν ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔχουμε πίστι στὸν Τριαδικὸ Θεό. Ἀναρωτιέμαι ἐὰν πιστεύουμε στὴν παντοδυναμία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὴν ἀγάπη Του, στὴν μέριμνά Του, στὴν σκέπη Του, στὴν προστασία Του.
Μᾶς ἀξίωσε ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ ζήσαμε ἀνάμεσα σὲ παλαιούς, σεβασμίους, πιστούς, ἀφοσιωμένους ἱερεῖς. Ζήσαμε κοντὰ σὲ λειτουργοὺς ἁγιασμένους, οἱ ὁποῖοι λειτουργοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν, διακονοῦσαν ἡμέρα καὶ νύκτα τὴν ἐνορία τους καὶ ἔτρεχαν σὲ κακοτράχαλα βουνὰ φέροντας μέσα στὸ σακίδιό τους συνεχῶς τὸ ἐπιτραχήλιό τους, τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸ ἱερὸ Εὐχολόγιο καὶ τὸ θυμίαμα. Ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι ἦταν ὀλιγογράμματοι μὲν ἀλλὰ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ ἔκαναν θαύματα. Δὲν λέμε ὑπερβολές. Παρ’ ὅλη τὴν ἁμαρτωλότητά μας ζήσαμε κοντὰ τους θαύματα. Μέσα στοὺς κατανυκτικοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς, οἱ ὁποῖοι πάντοτε μοσχοβολοῦσαν λιβάνι, συνεχῶς δεχόταν τοὺς χριστιανοὺς μὲ διάφορα προβλήματα. Ἰδιαιτέρως μάλιστα, ἀνθρώπους μὲ ἀσθένειες σοβαρὲς καὶ λοιμικές.
Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος λέει: «ἀσθενεῖ τὶς ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ προεσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν … καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα» (Ἰακώβ. ε’, 14-15).
Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια τὴ ζήσαμε. Ἐμπρὸς στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ἀσθενεῖς περιμένοντας τὸν θάνατο, ζῶντες τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας, προσευχόμενοι καὶ κοινωνοῦντες τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου, θεραπεύθηκαν. Ναὶ, θεραπεύθηκαν τελείως! Ἀληθινὰ γεγονότα εἶναι αὐτὰ καὶ ἐπώνυμοι οἱ θεραπευθέντες, ὄχι ἀνώνυμοι.
Ἀλήθεια, ὑπάρχει αὐτὴ ἡ θερμὴ πίστι σήμερα; Ὑπάρχει ἡ πίστι ἐκείνων τῶν λειτουργῶν τοῦ φρικτοῦ Θυσιαστηρίου, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων τῶν πιστῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν λησμονοῦσαν τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παντοδύναμη ἰαματική Του Χάρι;
Δόξα τῷ Θεῷ ὑπάρχουν καὶ σήμερα χριστιανοὶ, οἱ ὁποῖοι γονατιστοὶ ἐμπρὸς στὶς εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων, ζητοῦν τὴν βοήθεια, τὴν θεραπεία καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκουστεῖ τὸ αἴτημά τους. Γιατί τοὺς στεροῦμε αὐτὴ τὴν δυνατότητα νὰ εἰσέλθουν στὸν Ἱερὸ Ναό;
Σήμερα, γιατί λησμονήσαμε τόσο τὸν Πατέρα καὶ Πλάστη μας; Γιατί τόση ἀπαξία στὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας; Δὲν ζοῦμε σὲ ἄθεη χώρα. Οὔτε ποτὲ θέλουν οἱ Ἕλληνες νὰ γίνῃ ἡ Ἑλλάδα ἄθεο κράτος. Εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ ἐφόσον δὲν ἐθελοτυφλοῦμε σὲ κάθε τόπο ἑλληνικὸ βρίσκουμε στὸ χῶμα ἱδρῶτα καὶ αἷμα ὁσίων μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.
Γιατί τόση σκληρότητα νὰ κλείσουν οἱ Ἱεροὶ Ναοί; Γιατί κατ’ ἀναλογίαν μὲ τὰ μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς, τὰ καταστήματα καὶ τοὺς χώρους ψυχαγωγίας, νὰ μὴν εἰσέρχονται καὶ στοὺς Ἱεροὺς Ναούς οἱ χριστιανοί μὲ διάκριση καὶ μέτρα προστασίας; Γιατί νὰ μὴν προσέρχονται γιὰ νὰ ἀφήσουν τὸν πόνο τους, τὴν θλῖψι τους, τὴν ἀπόγνωσί τους –γιὰ τὰ πολλὰ νέφη ποὺ ἐκάλυψαν τὴν πατρίδα μας– στὴν πατρικὴ ἀγκάλη τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ στὴν μητρικὴ ἀγκάλη τῆς Παναγίας μας; Γιατί σήμερα νὰ μὴν μποροῦν οἱ χριστιανοὶ νὰ ζήσουν τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας;
Συγκλονιζόμαστε στὴν ἐποχή μας ὅταν βλέπουμε νέους καὶ νέες, παλληκάρια, λεβέντες Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες νὰ γονατίζουν μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ νὰ φεύγουν μὲ δάκρυα ἀπὸ τὸ Ναό.
Ποιός, ἀλήθεια, τοὺς κατανοεῖ καὶ τοὺς παρηγορεῖ; Ποῦ θὰ καταφύγουν αὐτὲς οἱ ψυχές; Ὀφείλουμε νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι πάντοτε ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ εδιαφερόμαστε γιὰ τὸν συνάνθρωπό μας. Δὲν εἴμαστε ἐχθροί τῆς ὑγείας. Πονᾶμε. Παλεύουμε. Δὲν γνωρίζουμε τί θὰ ἐπιτρέψει ὁ Θεός. Ὅμως, δὲν καταλαβαίνουμε αὐτὴν τὴν πολεμικὴ στὸ ἄνοιγμα τῶν Ναῶν. Κι ἐμεῖς προσέχουμε καὶ δὲν θέλουμε νὰ ζημιωθεῖ ἡ ὑγεία τῶν ἀδελφῶν μας. Ἀγαποῦμε τοὺς συνανθρώπους μας καὶ ὡς διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας ὑπηρετοῦμε καὶ τὴν πνευματικὴ προκοπὴ καὶ τὴν σωτηρία τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ τὸ μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.
Καὶ κάτι τελευταῖο. Λένε πολλοὶ εὐκαίρως-ἀκαίρως ὅτι δὲν πειράζει, οἱ χριστιανοὶ ἄς κοινωνήσουν τὸ Χριστὸ ἀργότερα. Ὅτι ἔχουν χρόνο ἐμπρός τους γιὰ νὰ κοινωνήσουν. Θὰ ἤθελα νὰ τοὺς ρωτήσω ὅλους αὐτούς: στὸ παιδὶ τους τὸ λένε αὐτὸ γιὰ τὸ καθημερινό του φαγητό; Τοῦ λένε: καλὰ παιδί μου τρῷς ἀργότερα, μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες; Σίγουρα τὸ σῶμα δὲν ζῇ χωρὶς τακτικὴ τροφή. Ὅμως ἡ ψυχὴ μπορεῖ νὰ ζήση χωρὶς τὴν μοναδικὴ τροφή της, χωρὶς τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας; Ὁ Κύριος τὸ ὑπογραμμίζει καθαρά: «Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστὶ βρῶσις καὶ τὸ αἷμα μου ἀληθῶς ἐστὶ πόσις… Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάνν. στ’, 54-55).
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀνέφερα εἶναι ἀνάγκη οἱ Ἱεροὶ Ναοὶ νὰ εἶναι ἀνοιχτοί. Νὰ παρηγοροῦν, νὰ στηρίζουν, νὰ ἐνισχύουν τοὺς χριστιανούς μας κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Νὰ κατανύσσουν, νὰ ὁδηγοῦν σὲ μετάνοια ἄρχοντες καὶ λαό, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Νὰ χαρίζουν μὲ τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ θεραπεία ψυχῆς καὶ σώματος σὲ ὅλους μας, νὰ μᾶς χαρίζουν τὴν δυνατότητα νὰ ἑνωνόμαστε μὲ τὸ τεθεωμένο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.
Παρακαλοῦμε νὰ προσέξουν ὅλα αὐτὰ οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες. Τοὺς ἀναδεικνύουμε ἄρχοντες γιὰ νὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλευθερία. Ἐλευθερία χωρὶς Χριστὸ δὲν ὑπάρχει. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ στερήσουμε ἀπὸ κανέναν τὴν ἔκφραση τῆς πίστεώς του. Ἐπιμένουμε καὶ περιμένουμε νὰ ζήσουμε τὰ πανάγια Χριστούγεννα ἐλεύθεροι».
Πηγή: romfea.gr
Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ, Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας
Προβληματίζομαι με τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας.
Προβληματίζομαι με την τρομοκρατία και τον φόβο που ασκείται στον ελεύθερο στη σκέψη και αδούλωτο στην καρδιά Έλληνα Ορθόδοξο.
Και ποιός δεν προβληματίζεται τις ημέρες αυτές, από τον απρόσκλητο επισκέπτη, τον ιό, που καθήλωσε την έπαρση όλων μας, την οφρύν των ισχυρών της γης και ακόμη και αυτήν την επιστήμη;
Ήρθε να μας θυμίσει πόσο αδύναμοι είμαστε και πόσο μικροί μπροστά στα μάτια του Θεού. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως χωρίς την παρουσία Του στη ζωή μας : «Χωρίς εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν»[1].
Προβληματίζομαι, όταν βλέπω τα αστυνομικά όργανα να περιφρουρούν τον υπερμεγέθη Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα, μην τυχόν και πλησιάσει κανείς κατά την ημέρα της εορτής του Πρωτοκλήτου Αποστόλου, που τόσο ευλαβικά τιμάται στην πρωτεύουσα της Πελοποννήσου.
Σκέφτηκα, μήπως θα συλλάβουν τον απόστολο, ο οποίος επί τόσα χρόνια είναι ο προϊστάμενος των Πατρέων και ο οποίος έσωσε την ιερά του κληρουχία – την πόλη που μαρτύρησε και κατέχει ως πολύτιμο θησαυρό τον τάφο του και τη χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – από πολλές δυσκολίες και ισχυρούς σεισμούς, ικετεύοντας τον Δεσπότη Χριστό για τα παιδιά του;
Έτσι τον είδε ο Όσιος Παΐσιος, γονατιστό στον θρόνο του Δεσπότου Χριστού, να Τον παρακαλεί για την Πάτρα και τους Πατρινούς.
«Είναι παιδιά μου», του έλεγε, «και σε παρακαλώ να τους βοηθήσεις». Αυτό, μάλιστα, το διηγήθηκε ο ίδιος στον μακαριστό Μητροπολίτη Πατρών, κυρό Νικόδημο.
Προβληματίζομαι, όταν παραθεωρείται η Εκκλησία και μάλιστα, τοποθετείται η λατρεία κάτω ακόμη και από τις καθημερινές συνήθειες του κάθε ανθρώπου.
Μπορούμε να περπατούμε, μπορούμε να επισκεπτόμαστε τις υπεραγορές, μπορούμε να αθλούμαστε, μπορούμε να βγάζουμε βόλτα το κατοικίδιό μας, αλλά δεν μπορούμε να εκκλησιαστούμε.
Δεν μπορούμε να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων. Δεν μπορούμε να πάρουμε μέσα μας την αθάνατη τροφή, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μα, ο άνθρωπος είναι διφυής και δισυπόστατος!
Αποτελείται από ύλη και από πνεύμα και το πνεύμα τρέφεται με την αθάνατη τροφή και ζωογονείται με τη χάρη του Θεού.
Η Εκκλησία είναι για τη ζωή των Χριστιανών, ότι είναι ένα νοσοκομείο ή ένα θεραπευτήριο για τη ζωή των ασθενούντων.
Μάλιστα, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την ονομάζει «το μέγα και θαυμαστόν και ευρύχωρον πανδοχείον»[2]. Κι όπως μέσα στο νοσοκομείο υπάρχουν ιατροί, νοσοκόμοι και ασθενείς, το ίδιο συμβαίνει και μέσα στην Εκκλησία.
Υπάρχουν οι ιατροί, οι ποιμένες της Εκκλησίας, που χειρίζονται την τέχνη της ιατρικής και, με τη χάρη των Ιερών Μυστηρίων, παρέχουν τη θεραπεία της ψυχής και του σώματος σε αυτούς οι οποίοι την ζητούν.
Αυτό σημαίνει κάτι πολύ σπουδαίο, ότι γνωρίζουν δηλαδή τι είναι η υγεία, είναι οι ίδιοι υγιείς και παρέχουν την υγεία και στους ασθενούντες.
Αν δεν υπάρχει υγεία σε αυτούς, δεν μπορούν και να τη μεταδώσουν, άρα και να θεραπεύσουν. Υπάρχουν οι νοσοκόμοι, που βοηθούν τους γιατρούς στο έργο της θεραπείας, υπάρχουν και οι άρρωστοι, που ζητούν τη θεραπεία.
Μπορούμε να κλείσουμε ένα νοσοκομείο;
Μπορούμε να βομβαρδίσουμε ένα νοσοκομείο;
Βεβαίως, τοποθετούμαι ευθέως: είμαι υπέρ των μέτρων για την προστασία της υγείας του ανθρώπου. Έχω συστήσει μέχρι τώρα άπειρες φορές στον ακριτικό λαό της Καστοριάς να απέχει από τους συνωστισμούς, να φορά τη μάσκα, την οποία συνιστούν οι λοιμωξιολόγοι, όπως π.χ. η εξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, έχω συστήσει, ακόμη, όταν οι Εκκλησίες ήταν ανοιχτές, να τηρούνται επακριβώς οι αποστάσεις.
Προβληματίζομαι, ακόμη, γιατί στην Κύπρο, στην Αγγλία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Πολωνία, σε χώρες της Ευρώπης δηλαδή, με πολλές από αυτές να έχουν πιο επιβαρυμένο φορτίο από το δικό μας, σύμφωνα με τις δηλώσεις των επιστημόνων αλλά και την παραδοχή της ελληνικής κυβέρνησης, οι τόποι λατρείας δεν έκλεισαν καθόλου ή ανοίγουν με περιορισμούς.
Το ίδιο και στις ΗΠΑ, με βάση πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, άραγε, η αβίαστη τέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων δεν κατοχυρώνεται συνταγματικά στην Ελλάδα;
Προβληματίζομαι ακόμη περισσότερο γι’ αυτόν τον λαό που υποφέρει. Πονεμένος, άνεργος, πτωχός, δεν έχει που να ακουμπήσει, περιμένει μια ανάσα. Περιμένει έναν λόγο, μια παρηγοριά, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές τις μεγάλες της πίστεώς μας.
Να επισκεφθεί τους ναούς, να συμμετάσχει στις ιερές ακολουθίες και όχι να τις παρακολουθήσει, γιατί, δεν πρόκειται για θέατρο όπως πολλοί νομίζουν ,αλλά για βιωματική συμμετοχή στα δεσποτικά γεγονότα, τα οποία εορτάζει η Εκκλησία μας, ο λαός μας, αυτό το μικρό λήμμα.
Άλλωστε, η Εκκλησία ποτέ δεν στάθηκε στους πολλούς, παρά στους ολίγους, κατά τον λόγο του Χριστού: «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον»[3]. Αυτό το μικρό ποίμνιο ζητεί να πάρει τη χάρη του Θεού που τόσο έχει ανάγκη και μάλιστα, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που ανακαινίζει την ύπαρξη του ανθρώπου.
Προβληματίζομαι, όταν ακούω ότι για όλα φταίει η Εκκλησία. Αυτή που μέχρι σήμερα προσέφερε τα πάντα για τον λαό της.
Θέλουμε την Εκκλησία να μην έχει φωνή, να μην έχει λόγο, να ασκεί μόνο τη φιλανθρωπία και τη διακονία της στον παράγοντα άνθρωπο, όπως την εφήρμοζε όλα τα χρόνια από την ίδρυσή της και ιδιαίτερα σήμερα, με χιλιάδες συσσίτια και αμέτρητη βοήθεια.
Την αναγνωρίζουμε μόνο γι’ αυτό και τη θέλουμε μόνο γι’ αυτό, με συνέπεια εκείνοι που διακονούν το έργο της με σύνεση και ακρίβεια να μην υπολογίζονται από τους κρατούντες.
Προτιμούν, μήπως, να μην έχουν φωνή, να μην εισακούονται, όπως οι υπόλοιπες τάξεις του λαού μας και να χαρακτηρίζονται ως «ανθρωπάκια»;
Προβληματίζομαι, όταν βλέπω στη Ρουμανία και σε άλλα κράτη τους ανθρώπους, έστω και αποσπασματικά εντός και εκτός των ναών, να προσεύχονται και να ζητούν το έλεος του Θεού.
Να λιτανεύουν, ακόμη, τα ιερά λείψανα και να ικετεύουν τον Άγιο Θεό, Επίσκοποι και Πρεσβύτεροι, για τη σωτηρία του λαού του Θεού. Θα πείραζε, άραγε, να ήταν ανοιχτοί οι ναοί όπως γίνεται σε άλλα κράτη, με όλα εκείνα τα μέτρα τα οποία προβλέπει η πολιτεία για την αποφυγή μετάδοσης αυτής της μολυσματικής ασθενείας;
Σκεφθήκαμε τι γίνεται μέσα στα σπίτια του λαού μας, τα ψυχολογικά προβλήματα, την ενδοοικογενειακή βία κι όλα εκείνα τα επακόλουθα; Ξεχνούμε, ακόμη, τις αυτοκτονίες;
Αγνοούμε τον κόπο στον οποίο υποβάλλονται Επίσκοποι και Πρεσβύτεροι της Εκκλησίας, προκειμένου να κρατούν σε ηρεμία αυτόν τον πονεμένο λαό και να τον αποτρέπουν από δυσάρεστες καταστάσεις;
Έλεγα σε κάποιο υψηλόβαθμο της πολιτείας, πριν από καιρό, ότι δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στην προσφορά της Εκκλησίας στα υλικά αγαθά, αλλά κυρίως στα πνευματικά, γιατί η Εκκλησία με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ισορροπία και προσαρμοστικότητα στις καρδιές των ανθρώπων.
Είμαι, λοιπόν, υπέρ των μέτρων, όπως και πιο πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει να προστατέψουμε την υγεία του ανθρώπου, την υγεία του καθενός μας.
Γι’ αυτό και συνιστώ ανεπιφύλακτα όλα αυτά τα οποία σήμερα μας προτείνουν οι επιστήμονες. Θέλω, όμως, να δηλώσω ότι επιθυμώ οι ναοί μας να είναι ανοιχτοί, «για να μείνει ανοιχτή και μία χαραμάδα ελπίδας μέσα μας.
Λίγο φως. Το οξυγόνο της θείας λατρείας μας είναι πολύ πιο αναγκαίο από το οξυγόνο της αναπνοής»[4]. Επιθυμώ οι ναοί να μείνουν ανοιχτοί. Ο λαός μας το απαιτεί, διότι δεν μπορεί να κάνει Χριστούγεννα με κλειστούς ναούς…
Για εμάς, ο ναός δεν είναι ένας χώρος συνηθισμένος όπως άλλοι χώροι, αλλά τόπος αφιερωμένος στον Θεό, που έχει ένοικο τον Θεό και πλούσια την παρουσία της χάριτός Του.
Γι’ αυτό, ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης θα πει πώς η Εκκλησία είναι το σχολείο της πίστεως και της λατρείας που θεμελίωσε ο ίδιος ο Θεός.
Η ψυχή μέσα στον ναό μαλακώνει από την κατανυκτική προσευχή και τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια μας. Μέσα στον άγιο ναό και εμείς οι ίδιοι γινόμαστε ναός του Αγίου Πνεύματος με τις προσευχές, τα λόγια του Θεού και τα μυστήρια[5].
Προβληματίζομαι, αλλά ελπίζω!
Προβληματίζομαι, αλλά δεν απελπίζομαι!
Προβληματίζομαι και αναμένω…
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είναι αποκαλυπτικός και σήμερα: «Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει»[6]. Ο Χριστός καθεύδει, ο Χριστός προσμένει τη μετάνοιά μας για να κοπάσει η θύελλα.
Προσμένει την τόλμη της πίστεως για να ακουστεί ο προστακτικός Του λόγος: «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…
[1] Ιω. 15,5.
[2] Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Εις την παραβολήν του εµπεσόντος εις τους λῃστάς, ΕΠΕ
[3] Λκ. 12,32.
[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οι κλειστοί Ναοί απειλούν τους πιστούς. Οι ανοιχτοί όλους τους ιούς», https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious.
[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος, Ο βλέπων, έκδ. Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Α’ έκδ., 1991, σ.85.
[6] Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Επιστολή 80η, Ευδοξίω ρήτορι , PG 37, 153.
[7] Μρκ. 4,39.
Πηγή: romfea.gr
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Η ψυχική και σωματική υγεία όλων μας που πιστεύουμε «εις Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν ουρανού και γης, ..και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού, τον μονογενή…και εις το Πνεύμα το Άγιον», αποκτάται με την συμμετοχή μας στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας κέντρο της οποίας είναι η μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Και ομολογούμε, ότι λαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας «εις ίασιν ψυχής και σώματος». Αισθανόμεθα ασθενείς, γι’ αυτό σπεύδουμε στον Χριστό μας, στον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, για να θεραπευθούμε γενόμενοι χριστοφόροι. «Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες» (Μαρκ. β΄ 17), θα μας πεί ο ίδιος ο Θεάνθρωπος. Δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς από γιατρό, αλλά οι άρρωστοι.
-Πατέρα σε ευχαριστούμε που όλα αυτά τα χρόνια προσευχόσουν για μας.
-Ελάχιστες φορές προσευχήθηκα για εσάς. Σας άφηνα στα πόδια του Χριστού. Για όλους τους άλλους που είχαν ανάγκη προσευχόμουν.
Ο άνθρωπος απ' τη στιγμή της βαπτίσεως του γίνεται πρόσωπο.
Παύει να είναι άτομο.
Ατομική προσευχή κάνουν οι γιόγκι.
Όλοι είμαστε ένα έλεγε ο Άγιος Πορφύριος.
Να αναφέρω τον φίλο μου τον Γιάννη από την Δράμα που εδώ και σαράντα χρόνια κυκλοφορεί με ένα μπλοκάκι όπου κρυφά σημειώνει γνωστούς και αγνωστους με προβλήματα υγείας;
Τα βράδια δεν κοιμάται.
Κομποσκοίνι και μετάνοιες...
Κάποτε, δεν ξέρω πως του ξέφυγαν πέντε κουβέντες
"Ποτέ δεν προσευχήθηκα για τον εαυτό μου.
Άκουσα ότι μια μαθήτρια του σχολείου μας έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Δεν ήταν δική μου μαθήτρια δεν ήξερα ούτε καν την φυσιογνωμία της....
Προσευχήθηκα αρκετές βδομάδες μετά δακρύων....Κανείς δεν γνώριζε τι έκανα ....
Βοήθησε ο Θεός το κοριτσάκι ξεπέρασε τον κίνδυνο , επέστρεψε στο σχολείο....
Τρελάθηκα ...με πλησίασε χωρίς να με ξέρει καλά καλά και άρχισε να με σφίγγει δυνατά στην αγκαλιά της....
Το ίδιο γινόταν κάθε μέρα μέχρι που τέλειωσε το σχολείο.."
Ξημερώνεται μπροστά στα εικονίσματα προσευχόμενος για τις εκατοντάδες ανθρώπων που έγραψε.
Συνεχίζει προσευχόμενος για τους νεκρούς.
Δεν υπάρχει ατομική προσευχή όπως δεν υπάρχει ατομική σωτηρία.
'' Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού "
Μιχάλης Μάλαμας για την Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου
|
|
Μητροπολίτης Κέρκυρας κ.κ. Νεκτάριος: Ζούμε ένα παγκόσμιο πείραμα φόβου και υπακοής
.
|
Στην προσφώνησή του ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε τα εξής: η κρίση απεκάλυψε τά ελλείμματα πίστεως τά οποία υπάρχουν καί σέ κλήρο καί λαό. Η ολιγοπιστία όμως έχει μία πολύ σοβαρή συνέπεια, η οποία απαιτεί λεπτό ποιμαντικό χειρισμό. Είναι η πρόκληση διασπάσεως, διχασμού, διαλύσεως τής ενότητος τού σώματος τού Χριστού. Καί εντός τής Εκκλησίας χωριστήκαμε σέ ζηλωτές καί ορθολογιστές, σέ αμφισβητίες τής πανδημίας καί σέ υποταγμένους στά κελεύσματα τού κράτους, σέ δυναμικούς καί σέ φοβικούς, σέ αυτούς πού θέλουν νά έχουν λόγο καί σέ σιωπηλούς. Παρότι είναι δείγμα υγείας τό νά έχουμε διαφορετικές απόψεις καί απόδειξη ότι μάς δόθηκε από τόν Θεό η ελευθερία τής σκέψεως καί τής κρίσεως, εν τούτοις άν επικρατήσει η άποψη ότι πιστός πραγματικά είναι αυτός πού ακολουθεί τήν μία ή τήν άλλη άποψη, τότε ο διάβολος επέτυχε τόν μεγαλύτερο στόχο του: νά γεννήσει αφορμές φατριασμού, ακοές σχισμάτων, αμύντορες τής Ορθοδοξίας καί προδότες, μέ αποτέλεσμα νά κινδυνεύουμε νά φανατιστούμε, νά περιφρονήσουμε, νά μήν αγαπούμε. Θά γίνω συγκεκριμένος ποιμαντικά.
Όλοι όσοι θέλουν νά είναι μέλη τού σώματος τού Χριστού είναι ποίμνιό μας. Γιά παράδειγμα, στό ζήτημα τής χρήσεως τής μάσκας δέν έχουμε δικαίωμα νά διχάσουμε τόν λαό μας. Άς αφήσουμε τόν καθέναν πιστό καί πολίτη νά αποφασίσει τί θά κάνει. Οι νόμοι τής πολιτείας είναι συγκεκριμένοι, όπως καί η πεποίθησή μας ότι στόν χώρο τού ναού υπάρχει η χάρις τού Θεού. Ο Αρχιεπίσκοπος είπε «πρώτα ο άνθρωπος». Εμείς πιστεύουμε «πρώτα ο Θεός». Αυτό όμως δέν σημαίνει ότι θά πρέπει νά εξορίσουμε από τόν ναό, δίκην εισαγγελέων ή αστυνομικών οργάνων, όσους έχουν τήν μία ή τήν άλλη πεποίθηση. Σέ ζητήματα μή δογματικά πρέπει νά υπάρχει διάκριση καί αγάπη. Σέ ζητήματα πίστεως όπου δέν χωράνε δεύτερες γνώμες, όπως στό τής θείας κοινωνίας, εκεί δέν χωρούν συμβιβασμοί.
Επιπλέον ο κ. Νεκτάριος υπογράμμισε ότι «δέν μπορούμε νά αμφισβητήσουμε τό γεγονός ότι συντελείται ένα παγκόσμιο πείραμα φόβου καί υπακοής, στό οποίο η κρατούσα πολιτεία καί στήν Ελλάδα καί στήν Ευρώπη, δέν είναι ρπόθυμη νά ακούσει προβληματισμούς καί άλλες απόψεις. Τό ζήτημα τής υποχρεωτικής χρήσεως τής μάσκας στά σχολεία κατέδειξε μία ανελεύθερη λογική πού έχει επιρατήσει. Είναι άλλο οι κανόνες τής πολιτείας καί άλλο η κατάργηση τού δικαιώματος τών ανθρώπων νά έχουν άλλη άποψη, μέ τήν διενέργεια εισαγγελικών ερευνών γιά νά τρομοκρατηθούν γονείς πού δέν θέλουν τό παιδί τους νά φορά μάσκα στό σχολείο, γιά σοβαρούς λόγους, γιά τούς οποίους δέν έχουν δοθεί κατά τή γνώμη μας επαρκείς απαντήσεις πού νά τούς αντικρούουν. Υπάρχει μία συνεχής παραβίαση τής ελευθερίας μας, στό όνομα τής υγείας, πού δέν δικαιολογείται ούτε συνταγματικά ούτε καί στήν πράξη. Πλαστήκαμε ελεύθεροι. Δέν πρέπει δήθεν «γιά τό καλό μας» τήν ελευθερία μας νά τήν απεμπολούμε τόσο εύκολα. Από τήν άλλη δέν πρέπει νά είμαστε καί επαναστάτες χωρίς αιτία. Η αμφισβήτηση ότι υπάρχει κορωνοϊός δέν δικαιολογείται. Η ασθένεια υπάρχει. Αυτό όμως δέν σημαίνει ότι θά πάψουμε νά συλλογιόμαστε ελεύθερα, θά πάψουμε νά ζούμε. Τό νά τηρούμε κάποια στοιχειώδη μέτρα επιβάλλεται. Τό νά προσέχουμε όταν έχουμε κάποια ύποπτα συμπτώματα επιβάλλεται. Τό νά λέμε ΝΑΙ σέ όλα δέν ξέρω κατά πόσον είναι θεμιτό»
Ο κ. Νεκτάριος έκλεισε τις σκέψεις του λέγοντας: «Η Εκκλησία δέν διεκδικεί πολιτικό ρόλο, μέ τήν έννοια τού νά κρίνει κόμματα καί νά υποστηρίζει συγκεκριμένες ιδέες ή πολιτικούς. Η Εκκλησία ζητά στά πλαίσια τών διακριτών ρόλων μέ τήν Πολιτεία τόν σεβασμό στήν θρησκευτική μας ελευθερία. Ζητά νά γίνει σεβαστή η πεμπτουσία τής λατρείας μας πού είναι η Θεία Ευχαριστία. Τό δικαίωμα οι ναοί νά είναι ανοιχτοί. Σέβεται τούς νόμους τής πολιτείας, αλλά ζητά καί από αυτήν νά σεβαστεί τό δικαίωμα τής πίστεως. Δέν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι γιά νά κοινοποιούμε εγκυκλίους. Θέλουμε νά έχουμε άποψη καί νά τήν συζητούμε μέ τό κράτος. Νά βοηθούμε, χωρίς όμως νά υποτασσόμαστε. Άς μάς πείσουν, όχι όμως νά μάς καταπιέσουν. Όταν οι νόμοι καί οι κανόνες δέν αμφισβητούν τά όσα πιστεύουμε ή δέν θίγουν τήν προσωπικότητά μας, τό πρόσωπό μας, επιβάλλεται νά τούς ακολουθούμε. Οφείλουμε όμως νά επισημάνουμε ότι υπάρχει ένα κλίμα καχυποψίας καί αρνητικότητος από πλήθος πιστών εναντίον τής Πολιτείας, όπως καί από πολλούς μή πιστούς. Άς πείσει λοιπόν μέ καλοπροαίρετο διάλογο καί όχι μέ «νταηλίκια» ή μέ ολοκληρωτικές νοοτροπίες η πολιτεία γιά ό, τι κρίνει πώς πρέπει νά εφαρμόσουμε». [...]
Πηγή: aristeia.site, tideon.org
Αρχιμανδρίτου Φωτίου Ιωακείμ, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου
Το ακρατές και φιλήδονο πνεύμα των εσχάτων χρόνων συναντά τη μεθοδευμένη προσπάθεια διείσδυσης της Νέας Τάξης Πραγμάτων σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής, ακόμη και τις πλέον ιερές.
Θέλουμε να δηλώσουμε εξαρχής ότι προβαίνουμε στην σύνταξη του παρόντος κειμένου με την ευλογία και παρότρυνση του πνευματικού μας πατρός, μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου. Ο άγιος Μόρφου έχει ήδη αναφερθεί προφορικά σε ορισμένες ομιλίες του για τα θέματα που ακολουθούν. [...]
Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου
Σοβαρό ζήτημα, πολύ σοβαρό καί δυσεπίλυτο, ἀπασχολεῖ ἔντονα τόν τελευταῖο καιρό ὅλην τήν ἀνθρωπότητα. Ζήτημα σχετικό μέ τήν ὑγεία. Ἕνας ἄγνωστος μέχρι πρίν λίγο καί μάλιστα, σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς, πολύ ἐπικίνδυνος, φονικός ἰός ἄρχισε ξαφνικά νά ἐπιτίθεται λάβρος κατά τοῦ ἀνθρώπου. Λέγεται ὅτι προέκυψε ἀπό τό πουθενά. Ὁ ἰός αὐτός, ὁ γνωστός μέ τό ὄνομα κορωνοιός, προσβάλλοντας τόν ἄνθρωπο προκαλεῖ ἀρχικά συμπτώματα, ὅπως εἶναι τά συμπτώματα τῆς ἐποχικῆς γρίπης καί ἐφόσον ἀκόμη δέν ἔχει ἀνακαλυφθεῖ τό κατάλληλο γιά τήν καταπολέμησή του ἐμβόλιο μπορεῖ νά ὁδηγήσει καί σέ πιό ὀδυνηρά, μᾶλλον θανάσιμα, ἀποτελέσματα.
|
|
Αιτωλίας: ''Χύθηκε πολύ δηλητήριο αυτόν τον καιρό ώστε να φοβηθούν οι χριστιανοί''
.
|
Μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθμ. 130/06-05-2020 Ἐγκύκλιο ποὺ ἀπέστειλα πρὸς τοὺς Ἱερεῖς, ἀνέφερα ὅτι μετὰ ἀπὸ τὶς ἐργασίες τὶς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ μηνὸς Μαΐου, θὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὶς ἀποφάσεις της καὶ θὰ σᾶς δώσω ὁρισμένες ὁδηγίες.
Μὲ τὴν παροῦσα Ἐγκύκλιο, ἀνταποκρινόμενος στὴν ὑπόσχεσί μου, σᾶς ἀποστέλλω τὶς Συνοδικὲς ὁδηγίες γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ σᾶς ἐνημερώσουν οἱ σεβαστοὶ ἐφημέριοί σας, σᾶς ὑπογραμμίζω δὲ καὶ μερικὲς ἀλήθειες τὶς ὁποῖες παρακαλῶ νὰ δεχθοῦμε μὲ πνεῦμα ἐμπιστοσύνης, εὐθύνης, ὑπακοῆς καὶ ἐφαρμογῆς, αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, τὴν πίστι μας, τὴν εὐσέβειά μας, τὴν μυστηριακὴ ζωή μας καὶ τὴ σωτηρία μας.
Κανεὶς, ἀδελφοί μου, δὲν ἀρνεῖται καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀρνηθῆ τὶς ὑποδείξεις τῆς εἰλικρινοῦς ἰατρικῆς ἐπιστήμης γιὰ τὴν ὑγεία μας. Τακτικὰ τονίζουμε τὸ γραφικὸ: «Κύριος ἔδωκεν ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρὰχ 38, 6).
Μὲ πόνο πατρικὸ, ὅμως, ἐδῶ, θέλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴ ὅλων.
Ἄλλο ἰατρικὲς ὁδηγίες καὶ ἄλλο πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τῶν Μυστηρίων.
Ἄλλο νὰ μιλᾶνε οἱ ἰατροὶ μὲ εὐθύνη καὶ διάκρισι καὶ ἄλλο ὁποιοσδήποτε καὶ οἱαδήποτε, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἰατρική ἐπιστήμη, νὰ παίρνουν ἕνα μικρόφωνο καὶ νὰ ἐξαπολύουν ὕβρεις, ἀμφισβητήσεις, συκοφαντίες κατὰ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας, τῶν ἱερῶν μυστηρίων, τῶν ἱερῶν ναῶν, τῶν ἱερῶν συμβόλων καὶ προσκυνημάτων τῆς ὀρθοδοξίας μας. Θὰ μιλήσω πιὸ συγκεκριμένα.
Ὁ ὀρθόδοξος ἱερὸς ναὸς δὲν εἶναι οὔτε τζαμί, οὔτε συναγωγή, οὔτε εὐκτήριος οἶκος κάποιας παπικῆς, προτεσταντικῆς ἢ χιλιαστικῆς κακοδοξίας καὶ αἱρέσεως.
Ὁ μεγάλος μας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅπως καὶ πολλοὶ ἅγιοι Πατέρες μας, ὀνομάζουν τὸν ὀρθόδοξο ναὸ οὐρανὸ καὶ θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ χριστιανικός μας ναός, ὁ ἀνεγερθεὶς μὲ τὴν ἄψυχο ὕλη, ἀπὸ τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀρχιερεὺς θὰ τελέσει τὴν ἀκολουθία τῶν Ἐγκαινίων του, καθαγιάζεται, χρίεται μὲ ἅγιο Μύρο, τοποθετοῦνται ἱερὰ Λείψανα ἁγίων Μαρτύρων στὸ κέντρο τῆς ἁγίας Τραπέζης καὶ ἀφιερώνεται στὴ λατρεία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Γι’ αὐτὸ καὶ παρατηροῦνται ἐμφανίσεις ἀγγέλων καὶ ἁγίων μέσα στοὺς ἱεροὺς ναοὺς καὶ θαύματα πολλὰ γίνονται καὶ δυνάμεις ἐνεργοῦνται καὶ τὰ ἅγια χαριτόβρυτα Μυστήρια τελοῦνται. Ἰδιαιτέρως δὲ τὸ Μυστήριο τῶν μυστηρίων, ἡ Θεία Εὐχαριστία.
Καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα ἀντικείμενα, τὰ ἱερὰ σκεύη, εὑρισκόμενα μέσα στὸν ἱερὸ ναὸ, ἁγιάζονται καὶ μεταδίδουν σὲ ἐμᾶς ἁγιασμὸ ἀφοῦ καθαγιάζονται. Ἡ ἐνεργοῦσα θεία Χάρις καθαγιάζει αὐτά, (ὅπως π.χ. ἅγιο δισκάριο, ἁγία λαβίδα, ἁγία πρόθεσις, ἅγιο ἀρτοφόριο, ἅγιο ποτήριο, κ.λπ.).
Πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ναοῦ μας τελεῖται τὸ μυστήριο τοῦ Γολγοθά, τὸ μυστήριο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.
Μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὅταν θὰ δῇς νὰ σοῦ προσφέρει (τὸ ἅγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου) μὴ νομίσεις ὅτι ὁ ἱερεὺς τὸ κάνει αὐτὸ, ἀλλὰ πίστευε ὅτι τὸ χέρι ποὺ ἁπλώνεται εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερεὺς δανείζει τὴ γλῶσσα του στὸ Χριστὸ καὶ προσφέρει τὸ χέρι του» (ΕΠΕ 14, 176).
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, σημειώνει: «Ὁ ἱερεὺς ὅταν λειτουργεῖ στέκεται μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, δοξολογεῖ τὸ Θεὸ μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχαγγέλους, ἀναπέμπει θυσίες στὸ οὐράνιο θυσιαστήριο, ἱερουργεῖ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό».
Καὶ συνεχίζει: «Γνωρίζουμε καλὰ ποιανοῦ εἴμαστε ὑπηρέτες, ποὺ βρισκόμαστε καὶ ποὺ καλοῦμε νὰ ἔλθουν οἱ χριστιανοί μας» (ΕΠΕ 1, 166).
Ὀφείλω ταπεινὰ νὰ ὁμολογήσω ὅτι αὐτὲς τὶς ἐμπειρίες τὶς ἀκούσαμε προσωπικὰ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἁγίων Ἰακώβου τοῦ Τσαλίκη καὶ Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου.
Ὅλοι αὐτοὶ, ἀγαπητοὶ, ποὺ χύνουν δηλητήριο ἀπιστίας, συκοφαντίας καὶ ἀγωνίζονται, τάχα, γιὰ τὴν ὑγεία μας, μποροῦν νὰ κατανοήσουν τί γίνεται μέσα στὸν ἅγιο ἱερὸ ναό, τὸν ὀρθόδοξο ναό, τί γίνεται στὴν Ἁγία Τράπεζα;
Κατανοοῦν ὅτι ἐκεῖ ἀναπαύεται ὁ Θεὸς σωματικῶς καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς θυσιάζεται γιὰ τὴ ζωή μας, τὴν ὑγεία μας, τὴν σωτηρία μας;
Μποροῦν νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι παντοδύναμος Θεὸς καὶ ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν θὰ βλάψη κανέναν μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ἀλλὰ μόνον θὰ δώση θεία Χάρι ζωῆς, ἁγιασμὸ καὶ ἀθανασία;
Ἐφόσον, τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν τελεῖται λατρευτικὴ σύναξι, ἔχουμε κέρδος μὲ τὴν παρουσία μας μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ὅταν τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ὁ Χριστὸς βρίσκεται μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο τότε μεγάλη ὠφέλεια λαμβάνουμε».
Μέσα στὸν ἱερὸ ὀρθόδοξο ναό μας βρίσκονται καὶ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα, τὰ ὁποῖα τιμητικὰ προσκυνοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε βοήθεια καὶ θεία Χάρι, ὅπως π.χ. τὰ ἱερὰ Λείψανα, τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, οἱ ἱερὲς Εἰκόνες.
Χύθηκε πολὺ δηλητήριο, αὐτὸν τὸν καιρὸ, ὥστε νὰ φοβηθοῦν οἱ χριστιανοὶ γιὰ νὰ μὴν προσκυνοῦν καὶ νὰ μὴν ἀσπάζονται ὅλα αὐτὰ τὰ προσκυνήματα, γιατί (ὅπως εἶπαν) θὰ μολυνθοῦν.
Ἡ πίστι μας ὅτι τὰ ἱερὰ λείψανα, ὅπως καὶ οἱ ἅγιες εἰκόνες, δὲν μεταδίδουν ἀσθένειες δὲν εἶναι οὔτε αὐθαίρετος, οὔτε ἀντιευαγγελική.
Ἡ τιμὴ πρὸς τοὺς ἁγίους μας, οἱ ὁποῖοι μὲ τοὺς θεοφιλεῖς ἀγῶνες τους καὶ τὴν χάριν τοῦ ζῶντος Τριαδικοῦ Θεοῦ μας ἐπέτυχον νὰ γίνουν «θεοὶ κατὰ χάριν», δὲν ἀναφέρεται μόνον στὶς ὅσιες ψυχὲς τους, ἀλλὰ καὶ στὰ ἅγια σώματά τους. Καὶ τὰ σώματα τῶν ἁγίων μετέχουν «τῆς θεοποιητικῆς δυνάμεως καὶ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ».
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς, ἀναφέρει σχετικὰ ὅτι καὶ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἔχουν τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι οἱ ἅγιοι ὅταν ζοῦσαν ἦταν γεμάτοι ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ διετήρησαν Αὐτὸ καὶ μετὰ θάνατον, ὄχι κατ’ οὐσίαν, ἀλλὰ «χάριτι καὶ ἐνεργείᾳ».
Γνωρίζουμε, ἀγαπητοί, ὡς συνειδητοὶ χριστιανοί, τὴν φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων μας. Γνωρίζουμε τὴν εὐωδία τους, τὰ ἄπειρα θαύματά τους, τὰ ὁποῖα κι ἐμεῖς ζοῦμε. Γνωρίζουμε πόσο προσφέρονται στὸ Ἅγιον Ὄρος τὰ ἱερὰ λείψανα πρὸς προσκύνησι.
Τώρα, μᾶς ἐπιβάλλουν νὰ μὴν τὰ προσκυνοῦμε, νὰ μὴν τὰ ἀσπαζόμαστε γιὰ νὰ μὴν μολυνθοῦμε ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαριτόβρυτα ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων.
Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ μὲ τὶς ἅγιες εἰκόνες. Νὰ μὴν προσκυνᾶτε τὸ Εὐαγγέλιο, τὸν Ἐπιτάφιο, τὸν Ἐσταυρωμένο, εἶπε κάποιος, γιατί ἀσπαζόμενοι στὸ ἴδιο σημεῖο θὰ χάσουμε ὅ,τι κερδίσαμε.
Θεέ μου, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι!!! Δὲν εἶναι, ἀγαπητοὶ, εἴδωλα οἱ εἰκόνες.
Χιλιάδες προσκυνητῶν ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὴν Τῆνο, στὴν Σουμελά, στὸν Προυσσὸ καὶ σὲ ἄλλα προσκυνήματα.
Χιλιάδες ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ στὸ Μανταμάδο τῆς Λέσβου καὶ μόνο εὐλογία, θεραπεία, θαύματα ἀπεκόμισαν. Ποτὲ δὲν ἀναφέρθηκε μολυσμός.
Ὁ μεγάλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, μᾶς γνωρίζει ὅτι οἱ ἅγιες εἰκόνες τῶν ἁγίων - ἕνεκα τῆς ἰδιαιτέρας καὶ μυστικῆς σχέσεως πρὸς τὰ πρωτότυπα ποὺ εἰκονίζουν - εἶναι γεμάτες ἀπὸ Χάρι Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζει καὶ ἡ ζωοποιὸς δύναμις τῶν ἱερῶν εἰκόνων τῶν ἁγίων ποὺ προσφέρεται στοὺς εἰλικρινῶς πιστεύοντες.
Σὲ ἄλλο σημεῖο, ὁ ἱερὸς Δαμασκηνὸς προσθέτει: «Οἱ δαίμονες φοβοῦνται τοὺς ἁγίους καὶ τρέπονται εἰς φυγὴν ἐμπρὸς εἰς τὴν σκιάν τους.
Σκιὰ δὲ, εἶναι καὶ ἡ εἰκὼν τῶν ἁγίων καὶ αὐτὴν κατασκευάζω καὶ ζωγραφίζω ὡς φυγαδευτήριον τῶν δαιμόνων». (Ἰ. Δαμασκηνοῦ, Λόγος πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς εἰκόνας).
Καὶ συνεχίζει: «Κοιτᾶξτε πόση δύναμι καὶ ποιὰ θεία ἐνέργεια δίδεται εἰς αὐτοὺς ποὺ πλησιάζουν καὶ προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες μὲ πίστι καὶ καθαρὰ συνείδησιν».
Ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἅγιες εἰκόνες, ἐμπρὸς στὶς ὁποῖες θερμὲς προσευχές, πόνος καὶ δάκρυα χύθηκαν, ἀπό αὐτὲς τὶς εἰκόνες ποὺ χαρίζουν δύναμι, θεραπεία καὶ Χάρι Θεοῦ, μᾶς καλοῦν νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ νὰ πάψουμε νὰ τὶς προσκυνοῦμε.
Καὶ κάτι ἀκόμα. Μὲ μεγάλη ὀλιγοπιστία καὶ περιφρόνησι, μὲ ἀπιστία στὴ χάρι τῆς Ἱερωσύνης, ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς νὰ μὴν ἀσπάζονται τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, νὰ μὴν παίρνουν ἀντίδωρο.
Ἀλήθεια, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι αὐτοὶ ποῦ θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν αὐτὲς τὶς γνῶμες τους, καταλαβαίνουν τί λένε;
Ὅταν ἀσπάζεται κανεὶς τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, δὲν ἀσπάζεται τὸ χέρι τοῦ ἀνθρώπου. Ἀσπάζεται τὸ χέρι τῆς Ἱερωσύνης.
Τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, ὅσο καὶ ἂν ὁ ἴδιος εἶναι ἀδύναμος, ἔχει Χάρι Θεοῦ διότι τελεῖ τὴν ἀναίμακτο Θυσία, τὴ Θεία Εὐχαριστία.
Ἔχουν ἀκοῦσει ἄραγε, ὅσοι ἀποφεύγουν νὰ ἀσπαστοῦν τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, τί λένε οἱ δαιμονισμένοι σωματικῶς στὸν ἱερέα ποὺ διαβάζει τὶς εὐχές; «Φύγε, πάρε τὸ χέρι σου.. Στάζει τὸ αἷμα τοῦ Ναζωραίου».
Τὸ χέρι τῆς ἱερωσύνης προσφέρει τὸ ἀντίδωρο, χάριτι Θεοῦ, καὶ ὄχι τὸ ἁμαρτωλὸ χέρι, τὸ δικό μας χέρι. Τὸ χέρι τῆς ἱερωσύνης, προσφέρει εὐλογία καὶ ὄχι ἀσθένειες, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ πολέμιοι.
Ἀγαπητοὶ, πολλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω. Ὅμως, ἄς μή σᾶς κουράσω ἄλλο.
Ἐνδεικτικὰ ἀνέφερα κάποιες περιπτώσεις, οἱ ὁποῖες μαρτυροῦν καὶ βεβαιώνουν τὴν προσπάθεια ὁρισμένων νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά μας, τὴν θερμὴ Πίστι μας, τὴν συνειδητὴ πνευματικὴ σχέσι μας μὲ τὴν κιβωτὸ τῆς σωτηρίας, τὴν Ἐκκλησία μας.
Μὲ ὅλη τὴν δύναμι τῆς πατρικῆς μου καρδιᾶς, σᾶς παρακαλῶ: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α’ Κορ. ιστ΄, 13).
Μὴν ἐπηρεαζόμασθε. Μὴν ὑποχωροῦμε. Μὴν χάσουμε τὴν ἁγνὴ πίστι μας γιὰ τὸν ὀρθόδοξο ναό μας, γιὰ τὰ ἱερὰ μυστήρια, γιὰ τὸ ἅγιο ποτήριο, τὰ ἱερὰ λείψανα, τὶς ἅγιες εἰκόνες, τὴν ἱερωσύνη.
Καὶ κάτι τελευταῖο, ἀδελφοί μου. Παρακαλῶ, νὰ ἐλέγξουμε ὅλοι τὸν ἑαυτό μας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀνέχεται, ἀλλὰ ἕως πότε; Ἁμαρτήματα πολλὰ ἔγιναν στὴν πατρίδα μας. Ἔγιναν καὶ γίνονται κι ἐμεῖς μένουμε ἀμετανόητοι.
Νομιμοποιήσαμε τὴν διαστροφή. Ἀποποινικοποιήσαμε τὴν κάθε βλασφημία τοῦ Κυρίου μας καὶ ποινικοποιήσαμε τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ἱερὰ Μυστήρια, τὴ θεία Χάρι. Νὰ μετανοήσουμε, γιατί αὐτὰ δὲν θὰ τὰ ἀνεχθεῖ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Κυρίου μας.
Νὰ προσευχόμαστε νὰ μετανοήσουν καὶ ὅσοι μὲ οἱονδήποτε τρόπο δημιουργοῦν προβλήματα στὴν Ἐκκλησία μας καὶ στὴν Πίστι τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν. Νὰ μετανοήσουν, γιατί κάποτε θὰ εὑρεθοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
Ὁ Χριστός, Θεὸς ἀληθινὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. «Ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήση» (Ἀποκ. στ’, 2)
Μετά πατρικῶν εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ
Του Δήμου Γ. Θανάσουλα, δικηγόρου
Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 2010 ὅταν τό ἐπίσημο ὄργανο τοῦ Ριζοσπαστικοῦ Νεοφιλελευθερισμοῦ, ὅπως θέλει ὁ Ἐκόνομιστ νά αὐτοπροσδιορίζεται, δημοσίευσε βαρυσήμαντο ἄρθρο σχετικά μέ τήν ἐμπέδωση τῶν μέτρων λιτότητας ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τά Μνημόνια στήν Εὐρώπη τοῦ Νότου, συγχαίροντας τίς κυβερνήσεις πού πρωτοστάτησαν καί συνεργάστηκαν.
Ὁ ἀνώνυμος ἀρθρογράφος πού ὑπέγραφε ὡς “Καρλομάγνος” ἐκτός ἀπό τά συγχαρητήρια ὅμως ἔθεσε ἀκόμη πιό ψηλά τόν πήχη ζητώντας περισσότερα.
«Τό νά ἀποδεχθεῖ ἡ Εὐρώπη ὅτι ἡ πρόοδος εἶναι μία ψευδαίσθηση εἶναι ἕνα βῆμα. Τό νά ἀλλάξει συμπεριφορά εἶναι ἕνα δεύτερο» ἔλεγε.
Μέ ἄλλα λόγια, γιά τήν Ἐλίτ τοῦ Παγκόσμιου Ἄκρατου Φιλελευθερισμοῦ δέν ἀρκοῦσε τό νά πάψουμε νά ὀνειρευόμαστε ἕνα καλύτερο μέλλον γιά ἐμᾶς καί τά παιδιά μας.
Θά ἔπρεπε οἱ κυβερνῶντες νά μᾶς ἀλλάξουν καί τόν τρόπο πού ἤδη ζούσαμε.
Χρειάστηκε νά περάσουν 10 περίπου χρόνια ὅταν ὁ Ἐκόνομιστ, φέτος στίς 28 Μαρτίου ἐν μέσῳ Κορωνοϊοῦ καί ὑποτιθέμενης ἀβεβαιότητας, πανηγύριζε μέ ἕνα ἐξώφυλλο τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἐγχειρήματος.
“Everything is under control” δηλαδή “Ὅλα εἶναι ὑπό ἔλεγχο”, δείχνοντας στό ἐξώφυλλό του ἕνα μεγάλο ἄνωθεν χέρι νά κρατᾶ ἀπό τό λουρί ἕναν ἄνθρωπο μέ μάσκα πού μέ τήν σειρά του κρατᾶ ἕναν σκύλο πού ἐπίσης φορᾶ μία μάσκα ἀντί γιά φίμωτρο.
Τό ὅτι ἄλλαξε ἀνεπιστρεπτί ὁ τρόπος ζωῆς μας φρόντισαν νά μᾶς τό γνωστοποιήσουν καί οἱ ἡγέτες μας.
Στίς 28 Ἀπριλίου σέ ἕνα ἀπό τά βαρυσήμαντα διαγγέλματά του ὁ Πρωθυπουργός τῆς χώρας μας Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ἐμφαντικά «Ἀκοῦμε τίς συμβουλές τῶν εἰδικῶν γιά τήν προστατευτική μάσκα.
Ἡ χρήση της ἴσως θά καλύπτει κάποια χαρακτηριστικά μας. Θά σηματοδοτεῖ, ὅμως, τό σοβαρό πρόσωπο τῆς εὐθύνης μας.
Ὅλα αὐτά πρέπει νά μᾶς γίνουν δεύτερη φύση, γιατί δέν ὑπάρχει ἐπιστροφή στήν ‘’πρό κορωνοϊοῦ πραγματικότητα’’. Ζοῦμε, ἤδη, ἀλλιῶς».
Τό μήνυμα λοιπόν σαφές καί αὐτοί πού παρακολουθοῦν τί κρύβεται πίσω ἀπό τίς λέξεις τό κατάλαβαν.
«Ἀποστολή ἐξετελέσθη» ἀπό τήν πολιτική ἡγεσία τῆς Ἑλλάδας καί τά διεθνῆ συγχαρητήρια ἄρχισαν νά καταφθάνουν ἀπό τούς γνωστούς κύκλους τῆς Παγκοσμιοποίησης.
Στήν πράξη βέβαια τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Βλέπετε τό νά γίνει δεύτερη φύση στόν Ἕλληνα νά καλύπτει τό πρόσωπό του εἶναι κάτι ἀντίθετο στήν Ἱστορία του καί τά Πιστεύω του.
Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια οἱ Ἕλληνες καί γενικά οἱ Μεσογειακοί λαοί προσδιοριζόμαστε ὄχι ἀπό τό τί πιστεύουμε ἐμεῖς γιά τόν ἑαυτό μας ἀλλά ἀπό τό πῶς μᾶς βλέπει ἡ κοινότητά μας.
Εἶναι κρίσιμο λοιπόν στοιχεῖο τῆς ὕπαρξής μας τό Πρόσωπό μας. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι γιά τόν Ἀρχαιοελληνικό καί Ρωμαϊκό κόσμο ἡ ἐξορία, δηλαδή ἡ ἀποβολή – στέρηση τῆς κοινότητας ἰσοδυναμοῦσε μέ τήν ἀνυπαρξία τοῦ ἐξορισμένου καί ἦταν ἡ δεύτερη χειρότερη τιμωρία μετά τήν δημόσια ἐκτέλεση.
Ἀκόμη καί σήμερα ἀκοῦμε – ὄχι δυστυχῶς τόσο συχνά πιά – τήν φράση «Μέ τί πρόσωπο θά βγῶ στήν κοινωνία;».
Ἀπό τήν ἄλλη, γιά ἕναν Γερμανοτραφέντα ἐμποτισμένο μέ τήν Καντιανή λογική ἕνα τέτοιο ζήτημα εἶναι ἐπουσιῶδες.
Γιά αὐτόν σημασία ἔχει ἡ ἀτομική θεώρηση τῶν πραγμάτων, ἡ προσωπική ἀλήθεια καί ὄχι ἡ συλλογική.
Ἐδῶ τό ζητούμενο εἶναι ἡ αὐτοδικαίωση καί ὄχι τό τί πιστεύουν οἱ ἄλλοι γιά αὐτόν. Ἡ κοινότητα καί ἡ συλλογικότητα εἶναι χρήσιμες ἐφ’ ὅσον ἐξυπηρετοῦν τό Ἐγώ του.
Αὐτό ἔχει ὅμως καί τίς συνέπειές του. Πολλά Πρόσωπα πού κοινωνοῦν μεταξύ τους γεννοῦν τήν Δημοκρατία. Πολλά ἀτομικά Ἐγώ μαζί συνθέτουν τό πολύ μία μᾶζα.
Πολύ εὔστοχα ὁ Καγγελάριος Ὄτο φόν Μπίσμαρκ παραπονιόταν ὅτι τό ἠθικό θάρρος εἶναι μία σπάνια ἀρετή στήν Γερμανία πού μάλιστα ἐγκατέλειπε ἐντελῶς τόν Γερμανό τήν στιγμή πού φοροῦσε στολή.
Τούτου δοθέντος ὁ Χίτλερ φόρεσε σέ κάθε ἕναν Γερμανό μία στολή καί ἐξαφάνισε τήν Δημοκρατία. Πολλά ἄλλα καθεστῶτα ἀκολούθησαν καί ἀκολουθοῦν τήν ἴδια τακτική.
Γιά τήν Νέα Τάξη ὅμως, ἀρκοῦν κάμποσος φόβος καί μία μάσκα κι ἄς εἶναι λουλουδάτη…
Ἡ μάσκα λοιπόν ἀφαιρεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο τό πρόσωπο καί τόν ὑποβιβάζει σέ ἄτομο χωρίς χαρακτηριστικά, ἐξισωμένο μέ ὅλα τά ἄλλα μασκοφορεμένα ἄτομα πού συνθέτουν μία εὐκόλως ποδηγετούμενη μᾶζα.
Ὁ λαός πού θά δεχθεῖ νά κυκλοφορεῖ στόν δημόσιο βίο του μέ μία μάσκα ἔχει οὐσιαστικά χάσει τίς Ἐλευθερίες του.
Τό ζήτημα ὅμως δέν εἶναι μόνο πολιτικό. Ἡ μάσκα καί ἡ γενικότερη φιλοσοφία πού τήν συνοδεύει ἔρχεται σέ ἄμεση ἀντίθεση καί μέ τήν Ἑλληνορθόδοξη Θεολογία καί Παράδοση.
«…ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολή οὐκ ἔστι…» διαβάζουμε στήν Καινή Διαθήκη ἀπό τό στόμα τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας.
Μά νά πού φθάσαμε στά χρόνια πού ὁ πλησίον μας προβάλλεται ὡς ὁ κίνδυνός μας.
Πρέπει νά τόν κρατᾶμε σέ ἀπόσταση, ἐνῷ ἡ μάσκα πού φορᾶ μᾶς ὑπενθυμίζει διαρκῶς τήν ἐπικινδυνότητά του, σύμφωνα μέ τά νέα ἤθη πού «πρέπει νά μᾶς γίνουν δεύτερη φύση».
Γιά τήν Θεολογία τοῦ Προσώπου ἔχουν γραφεῖ πολλά, ὅπως ἐπίσης καί γιά τό ἀπόγειο στό ὁποῖο ἔφθασε ἡ Ἁγιογραφική Τέχνη ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀπεικόνισή του.
Δέν νοεῖται Ἅγιος μέ μάσκα, ἀλλά στά νέα ἤθη πού ἐπιχειροῦν νά μᾶς ἐπιβάλλουν προφανῶς δέν ὑπάρχει χῶρος γιά Ἁγίους.
Ἡ ἀπόλυτη καί λυσσαλέα ἐπίθεση πού δέχθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας στίς ἡμέρες τοῦ Κορωνοϊοῦ δέν ἔχει προηγούμενο.
Ἀκριβῶς γιατί ἀποτελεῖ τό ὑπέρτατο ἐμπόδιο στούς καθεστωτικούς σχεδιασμούς πού μᾶς ἑτοιμάζουν.
Γιατί ὅποιος νοηματοδοτεῖ τό «Χριστός Ἀνέστη!» δέν φοβᾶται τόν Θάνατο, ἄρα οὔτε καί τόν Κορωνοϊό καί δέν πρόκειται φυσικά νά ἀνεχθεῖ τήν κάθε εἴδους «Καραντίνα».
Θά ἀντιλέξει κανείς ὅτι τό νά φορᾶμε μάσκα εἶναι ἔνδειξη σεβασμοῦ καί ἀγάπης στόν πλησίον μας, ἀφοῦ λαμβάνουμε τό μέτρο αὐτό γιά νά τόν προφυλάξουμε ἀπό τήν πρωτόγνωρη Πανδημία πού μᾶς ἀπειλεῖ.
Τό ἐπιχείρημα αὐτό πάσχει γιατί εἶναι ἀβάσιμο καί ἐν πολλοῖς ἀνέντιμο.
Κατ’ ἀρχήν γιατί δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ μία πρωτόγνωρη πανδημία.
Εἶναι μέν ταχύτατα μεταδιδόμενη ἀλλά δέν παύει νά εἶναι ἄλλη μία γρίπη καί μάλιστα ὄχι ἀπό τίς πιό θανατηφόρες, πού ὑπό ἄλλες συνθῆκες θά ἦταν μία ἁπλή ὑποσημείωση στήν παγκόσμια ἱστορία.
Ποιός θυμᾶται τήν Ἀσιατική Γρίππη τοῦ 1958 μέ τουλάχιστον 2 ἑκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως ἤ τήν γρίπη τοῦ Χόνγκ Κόνγκ τοῦ 1968 πού ἔφτασε σχεδόν τά 4;
Ἡ ἀνθρωπότητα συνέχισε νά ζεῖ καί νά προοδεύει, μέ ἄλλα λόγια προχώρησε στόν προορισμό της χωρίς στιγμή νά τεθεῖ θέμα νά μπεῖ στήν γυάλα κρατώντας τήν ἀνάσα της.
Τά νεώτερα στοιχεῖα, ἀκόμη καί μέ τίς ἀμφιλεγόμενες καταμετρήσεις νεκρῶν σέ κάποιες χῶρες, δείχνουν ὅτι ὁ Κορωνοϊός εἶναι ἐλάσσονος ἐπικινδυνότητας μέ μία ὡς τώρα θνησιμότητα στό 0,004% κατά μέσο παγκόσμιο ὅρο, ἐνῷ καί ἀκόμη καί στίς χῶρες πού δέν ἐλήφθησαν μέτρα κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ ὅπως στήν Σουηδία, ἡ θνησιμότητα ἐπί τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ της βρίσκεται στό 0,036%.
Ἡ θνητότητα ἔχει ἤδη περιοριστεῖ κάτω ἀπό τό 1% πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἀπό αὐτούς πού θά νοσήσουν οἱ 99 θά τόν ξεπεράσουν καί μάλιστα στήν πλειοψηφία τους ἀσυμπτωματικοί.
Οἱ ἀριθμοί αὐτοί δικαιώνουν πλῆθος ἐπιστημόνων πού ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἐξέφραζαν τίς ἀντιρρήσεις τους γιά τήν ἐπικινδυνότητα τοῦ ἰοῦ καί γιά τήν σκοπιμότητα μιᾶς γενικευμένης καραντίνας.
Μεγάλοι οἰκονομολόγοι καί ἀναλυτές ἐπισημαίνουν ὅτι στό ἑπόμενο διάστημα θά πολλαπλασιαστοῦν οἱ θάνατοι ἀπό πεῖνα σέ ὅλον τόν κόσμο πού ἤδη πρό Κορωνοϊοῦ ξεπερνοῦσαν ἡμερησίως τίς 12.000, καθώς ἡ οἰκονομική ὕφεση θά πλήξει πρωτίστως τούς οἰκονομικά ἀδύναμους.
Ὁ ΟΗΕ ἔκανε λόγο γιά ἐπερχόμενο λιμό βιβλικῶν διαστάσεων. Πρόσφατη μελέτη τοῦ μηνός Μαΐου στίς ΗΠΑ κατέδειξε ὅτι ἤδη ὑποσιτίζεται περίπου τό 1 στά 5 παιδιά λόγῳ τῆς καραντίνας πού ἐπιβλήθηκε γιά τόν Κορωνοϊό.
Ποιά λοιπόν ἀλληλεγγύη ἐπιβάλλει τήν κοινωνική ἀποστασιοποίηση ἀπό τόν συνάνθρωπό μας, ὅταν αὐτή ἀκριβῶς ὁδηγεῖ στήν οἰκονομική ἀνέχεια καί ἐκμηδένισή του;
Ὅμως ἡ ἐπιστημονική κοινότητα εἶναι διχασμένη ἀκόμη καί ὡς πρός τήν ἀποτελεσματικότητα καί σκοπιμότητα τῆς μάσκας.
Δέν ἀμφισβητεῖται φυσικά ἡ ἰατρική καί περιστασιακή χρησιμότητά της ἀλλά τό νά μᾶς γίνει δεύτερη φύση, ὅπως μᾶς ζητᾶ ὁ κ. Πρωθυπουργός μας.
Πλεῖστες ὅσες μολύνσεις ἔχουν ἤδη καταγραφεῖ ἀκριβῶς ἀπό τήν συνεχῆ χρήση τῆς μάσκας.
Τό ἀξιοπερίεργο ὅμως εἶναι ὅτι ἐνῷ εἶναι παράλογη καί ἀμφισβητούμενη ἐπιστημονικά αὐτή ἡ ἀπαίτηση, εἶναι ἀρκετοί αὐτοί πού πειθαρχοῦν. Καί ἐδῶ ἀρχίζουν οἱ δικές μας εὐθύνες.
Ἄς μήν γελιόμαστε. Ὁ πραγματικός λόγος πού καλούμαστε νά φορᾶμε μάσκα εἶναι γιατί αὐτό μᾶς ἐπιτάσσουν τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί οἱ εἰκόνες μέ τίς ὁποῖες ἐντέχνως μᾶς βομβαρδίζουν.
Διαβάζοντας τό ἐγχειρίδιο «Ἡ ψυχολογία τῶν μαζῶν» τοῦ Γκυστάβ Λέ Μπόν πού γράφτηκε στό μακρινό 1895 θά ἀνατριχιάσει κανείς βλέποντας ὅτι τά συστημικά μέσα ἀρκέστηκαν νά χρησιμοποιήσουν τίς χοντροκομμένες καί πρωτόγονες μεθόδους πού ἐκεῖ περιγράφονται γιά νά καταφέρουν νά μᾶς σοκάρουν καί νά μᾶς κάνουν νά αὐτοπεριοριστοῦμε, ἀπεμπολώντας τίς ἀτομικές ἐλευθερίες μας καί τά κοινωνικά μας δικαιώματα.
Πόσο εὔκολα, σχεδόν μέ ἀδημονία δεχθήκαμε ὅ,τι μᾶς σέρβιραν!
Κι ὅμως ὅλοι ξέρουμε ὅτι σέ κάθε πόλεμο τό πρῶτο θῦμα εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί ὅλοι οἱ παγκόσμιοι ἡγέτες, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ πρωθυπουργοῦ μας, μᾶς τό δήλωσαν ξεκάθαρα ἀπό τήν πρώτη στιγμή: «Ἔχουμε πόλεμο!».
Μέ 20.000.000 Εὐρώ ἀδήλως διανεμηθέντα καί τήν ἐπίκληση τῆς ἀνάγκης νίκης σέ αὐτόν τόν πόλεμο, τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης στήν χώρα μας ἐπιδόθηκαν σέ μία προπαγάνδα χωρίς τέλος, ἀποκλείοντας ἤ καί προπηλακίζοντας κάθε διαφορετική σοβαρή φωνή καί δίδοντας τιμή καί δόξα σέ κάθε ἕναν πού ἀποφάσιζε νά συνταχθεῖ στήν γραμμή τους καί νά βροντοφωνάξει λόγους πανικοῦ καί θανάτου.
Αὐτοί πού τώρα μιλοῦν γιά συνομωσιολογίες καί ψευδεῖς εἰδήσεις, φιμώνοντας ὅσους ὑποστηρίζουν διαφορετικές ἀπό τήν προπαγάνδα τους ἀπόψεις, εἶναι οἱ ἴδιοι πού στίς ἀρχές τῆς καραντίνας κινδυνολογοῦσαν γιά «τσουνάμι νεκρῶν στήν Ἑλλάδα», γιά δεκάμετρες ἐκτοξεύσεις τοῦ κορωνοϊοῦ καί γιά τήν ἐπιβίωσή του ἐπί ἡμέρες ἐντός ἑνός ἀσανσέρ...
Τούς πιστέψαμε, ἀλλά δυστυχῶς αὐτό ἦταν τό λιγότερο.
Στερηθήκαμε τίς δουλειές μας, τίς Ἐκκλησιές μας, τά ἀγαπημένα μας πρόσωπα, τίς χαρές τῆς ζωῆς μας, ἀφήσαμε τά παιδιά μας ἀπαίδευτα, στερηθήκαμε τήν Ἐλευθερία μας.
Γιά τήν ἀκρίβεια τούς ἀφήσαμε νά μᾶς τά πάρουν.
Ὁ Ὑφυπουργός παρά τῷ Πρωθυπουργῷ Ἄκης Σκέρτσος ἦταν ξεκάθαρος: «Στερηθήκαμε ἀτομικές ἐλευθερίες, γιά νά προστατέψουμε τό ὑπέρτατο ἀγαθό, τήν δημόσια ὑγεία».
Ἀπό πότε ἡ Δημόσια Ὑγεία, ἔστω καί ὅπως τήν νοεῖ ὁ κ. Σκέρτσος, εἶναι ἀνώτερο ἀγαθό ἀπό τήν Ἐλευθερία μας;
Ποτέ στήν Ἑλλάδα! Ὄχι στήν χώρα τοῦ «Ἐλευθερία ἤ Θάνατος». Ὄχι στήν χώρα πού γιά Ἐθνικό Ὕμνο ἔχει ἐπιλέξει τόν Ὕμνον εἰς τήν Ἐλευθερία.
Ἡ ἐπιλογή αὐτή τῆς κυβερνήσεως μᾶς προσβάλλει ὡς πολῖτες καί ὡς Ἕλληνες καί δέν ἀποφασίστηκε ἀπό τόν Ἑλληνικό Λαό. Κανείς μας δέν ἔδωσε τέτοια νομοθετική ἐξουσιοδότηση.
Δυστυχῶς ὅμως αὐτά πού θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλουν εἶναι πολύ περισσότερα.
Ἐνθαρρυμένοι ἀπό τήν ἀδράνεια καί τήν ἀδιαφορία μας, συνεχίζουν τήν ἐργαλειοποίηση τῆς νόσου καί ἀνερυθρίαστα ἀρχίζουν νά ξετυλίγουν μπροστά μας ἕνα δυστοπικό μέλλον προϊδεάζοντάς μας γιά τό τί μᾶς περιμένει.
Στήν ἀτζέντα πιά μπαίνουν θέματα πού πρέπει νά μᾶς ἐπιβληθοῦν γιά τό καλό μας, ὅπως ἡ ἐλαστικοποίηση τῶν ὅρων ἐργασίας μας, ἡ κατάργηση μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων καί θέσεων ἐργασίας, ἡ μείωση τῶν ἀποδοχῶν, οἱ ἐκπτώσεις στά Πιστεύω μας, ἡ ἠλεκτρονική παρακολούθηση, οἱ ἀναγκαῖοι ἀποκλεισμοί καί φυσικά μία παγκόσμια -ἄνευ δημοκρατικῆς νομιμοποίησης- διακυβέρνηση τῆς παγκόσμιας μάζας στήν ὅποια πρέπει ὅλοι οἱ λαοί νά ἑνωθοῦμε καί πού θά πρέπει βεβαίως νά κάνει τακτικά τά νέα βιοτεχνολογικά ἐμβόλια - προϊόντα πού μᾶς ἑτοιμάζουν.
Οἱ στιγμές εἶναι κρίσιμες. Ὁ Βενιαμίν Φραγκλίνος ἔλεγε ὅτι «Λαός πού εἶναι πρόθυμος νά δώσει τήν ἐλευθερία του γιά χάρη τῆς ἀσφάλειάς του δέν ἀξίζει οὔτε τήν ἐλευθερία οὔτε τήν ἀσφάλεια».
Ἄς μήν κάνουμε αὐτό τό λάθος… Ἡ εὐθύνη μας ἱστορική!
*Προδημοσίευση από το φύλλο της 30/5 της εφημερίδας "Κρητικά Νέα" romfea.gr
Ανακοίνωση με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού εξέδωσε η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους.
"Η Θεία Κοινωνία αποτελεί πηγήν αγιασμού, σωτηρίας, ελπίδος, φωτός και μετοχής εις την ζωήν του Κυρίου, και εις ουδεμίαν περίπτωσιν αιτίαν μεταδόσεως λοιμικών ασθενειών ή οιουδήποτε άλλου κακού" - τονίζει χαρακτηριστικά η Ιερά Κοινότητα στη ανακοίνωση.
Επίσης Ιερά Κοινότητα εξέφρασε την λύπη της για τις δημόσιες τοποθετήσεις περί αποφυγής της Θείας Κοινωνίας, ενώ τονίζει ότι δεν είναι αρνητική στα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού.
"Το μέγιστον τούτο μυστήριον τής Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι απολύτως απαραίτητον διά την πνευματικήν ζωήν και οι πιστοί δεν είναι δυνατόν να υποβάλλωνται εις στέρησιν αυτού" - προσθέτει στην ανακοίνωση η Ιερά Κοινότητα.
"Ωστόσο, κατ᾽ ουδένα τρόπον η πανδημία αυτή και η αντιμετώπισίς της δεν πρέπει να συνδεθή με την δυνατότητα συμμετοχής των πιστών εις τα άγια Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας με αποτέλεσμα τον περιορισμόν της θρησκευτικής ελευθερίας και της χριστιανικής λατρείας" - υπογραμμίζει η Ιερά Κοινότητα.
Διαβάστε παρακάτω τη σχετική ανακοίνωση:
H Iερά Κοινότης του Αγίου Όρους, με αφορμήν την πανδημίαν του κορωνοϊού, συμμεριζομένη την πνευματικήν δίψαν όλων εκείνων που θέλησαν να εκκλησιασθούν, να προσκυνήσουν τα ζωοποια πάθη και την Ανάστασιν του Κυρίου, και να μεταλάβουν, με κατάλληλον πνευματικήν προετοιμασίαν, των Αχράντων Μυστηρίων, αλλά υπεχρεώθησαν εις περιορισμόν, αισθάνεται την ανάγκην, να τοποθετηθή και δημοσίως επί του θέματος.
Η Θεία Κοινωνία αποτελεί πηγήν αγιασμού, σωτηρίας, ελπίδος, φωτός και μετοχής εις την ζωήν του Κυρίου, και εις ουδεμίαν περίπτωσιν αιτίαν μεταδόσεως λοιμικών ασθενειών ή οιουδήποτε άλλου κακού.
Αυτό μαρτυρεί η πείρα των αιώνων, αυτό διδάσκει εν επιγνώσει η Εκκλησία μας, αυτό πιστεύομεν ακραδάντως ως χριστιανοί και πιστά μέλη Της. Η Εκκλησία ήτο και παραμένει πάροχος των αιωνίων αγαθών, του Αίματος και του Σώματος του Χριστού, διά των οποίων είναι δυνατόν να ενωθώμεν με τον εσταυρωμένον και αναστάντα Χριστόν, νικώντες τον θάνατον.
Εκφράζομεν την λύπην ημών διά γενομένας δημοσίας τοποθετήσεις περί αποφυγής τής Θείας Κοινωνίας, τονίζοντες ότι το μέγιστον τούτο μυστήριον τής Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι απολύτως απαραίτητον διά την πνευματικήν ζωήν και οι πιστοί δεν είναι δυνατόν να υποβάλλωνται εις στέρησιν αυτού.
Η Ιερά Κοινότης δεν είναι αρνητική εις τα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού και σέβεται τας προσπαθείας των Κρατικών Αρχών, των ειδικών επιστημόνων και των εργαζομένων εις τας δομάς υγείας, διά την αντιμετώπισιν της πανδημίας. Πράττομεν, συν Θεώ, το κατά άνθρωπον δυνατόν, καί διά τούτο ελήφθησαν και τηρούνται μέχρι σήμερον με προσοχήν και διάκρισιν ανάλογα μέτρα προστασίας και εις το Άγιον Όρος.
Ωστόσο, κατ᾽ ουδένα τρόπον η πανδημία αυτή και η αντιμετώπισίς της δεν πρέπει να συνδεθή με την δυνατότητα συμμετοχής των πιστών εις τα άγια Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας με αποτέλεσμα τον περιορισμόν της θρησκευτικής ελευθερίας και της χριστιανικής λατρείας.
Εις την παρούσαν δυσχερή περίστασιν της πανδημικής νόσου υπάρχει πρόσθετος ανάγκη καταφυγής εις τον Θεόν, συμμετοχής εις τα σωστικά μέσα τής Εκκλησίας και επικλήσεως τής θείας βοηθείας καί της μεσιτείας των Αγίων, διά των ποικίλων τρόπων, τους οποίους γνωρίζει η αιωνόβιος πείρα Της, δηλαδή τελέσεως λιτανειών ιερών εικόνων και τιμίων λειψάνων, αναγνώσεως ειδικών ευχών, τελέσεως ειδικών ακολουθιών.
Ο χρόνος της δοκιμασίας θα παρέλθη, τα περιοριστικά μέτρα σταδιακώς θα αρθούν, αλλ᾽ όμως η δοκιμασία αυτή, την οποίαν επέτρεψεν ο Κύριος διά τας αμαρτίας ημών, ας γίνη αφορμή ειλικρινούς μετανοίας και επιστροφής εις την διδασκαλίαν του Ιερού Ευαγγελίου του αναστάντος Χριστού, ο Οποίος είναι η ελπίς όχι μόνον του καθενός προσωπικώς, αλλά του σύμπαντος κόσμου, Αυτός ο Οποίος διώκει κάθε φόβον, επειδή είναι ο Νικητής του θανάτου.
Εις την αναστάσιμον λειτουργικήν περίοδον του Αγίου Πάσχα, την οποίαν διανύομεν, ας ενωθώμεν με τον Κύριον, εν μετανοία, εν αγάπη, εν ελεημοσύνη, εν συγκαταβάσει προς την αδυναμίαν του πλησίον, εν υπομονή, εν πίστει αδιστάκτῳ, και ας αφήσωμεν «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ».
Χριστός Ανέστη!
Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι
των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.
Πηγή: romfea.gr
Διασκεδάζοντας πολύ με τους δημοσιογράφους, οι οποίοι καλούν διαρκώς επιστήμονες σκεπτικιστές ενάντια στην Θεία Μετάληψη και Μητροπολίτες υπέρ της Θείας Μετάληψης, στοχαζόμουν πως στον νοερό αυτόν πόλεμο τα πράγματα έχουν πλήρως την θέση τους.
